• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 09 Δεκ 2009

Ποιος γεννάει αυτή τη βία;




Πάνω από χίλιες συλλήψεις και χιλιάδες προσαγωγές ολοκλήρωσαν το ντεκόρ του τριήμερου μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξη. Δηλαδή μαζεύτηκε πληθώρα κακοποιών κι έκανε πάρτι, μια εικόνα που ενισχύουν τα ΜΜΕ και οι δηλώσεις των πολιτικών μας. Ρε, είμαστε τα καλά μας; Αυτοί οι άνθρωποι είναι κομμάτια ενός λαού που ζει στην οικονομική μιζέρια που τον έχουν ρίξει κάποιοι άλλοι χιλιάδες ασύλληπτοι επίσημοι. Αυτοί που φωνάζουν για το κάψιμο του εθνικού συμβόλου κι έχουν πουλήσει τον εθνικό λιμένα κι ένα σωρό ακόμα ελληνικά χώματα. Αυτοί που τώρα αστυνομεύουν τους δρόμους είναι αυτοί που αφήνουν την αληθινή κακοποιά βία να μας τρομοκρατεί τις νύχτες μας. Μια εξουσία που δεν έχει δώσει ουσιαστικές μάχες με αυτά που μας τρώνε την ψυχή, είναι αυτή που κρίνει τον ενεργό κυρίαρχο λαό όταν αυτός δεν την στηρίζει. Γιατί βρίσκω απαράδεκτο να θεωρείται λαός μονάχα όποιος συμβαδίζει με τις απόψεις της ηγεσίας. Όχι τίποτα άλλο, αλλά σιγοβράζει η άνοδος του αυγού του φιδιού κι ακούω κάτι «λαϊκές» απόψεις στους δρόμους που μου προκαλούν μονάχα ανατριχίλα. Αλλά, ρε παιδιά, κι εσείς, περισσότερη προσοχή σε όσα σας φέρνουν αντιμέτωπους με ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες με εσάς. Δεν είναι θύμα του συστήματος μονάχα όποιος φοράει κουκούλα...

Για μένα παραμένει ως καλύτερη έκφραση επανάστασης η κουλτούρα. Αργή στις μεθόδους της, αλλά όταν νικήσει θα καθιερωθεί εις τους αιώνας τους άπαντες. Και είναι πολύ κρίμα που αυτή την εβδομάδα εκφράζεται στις μεγάλες οθόνες με οχτώ θαυμάσια παραδείγματα από το εξωτερικό κι ο αδύναμος κρίκος προέρχεται εκ των έσω. Πάμε ένα-ένα...

Ο Jim Jarmusch επιστρέφει με μια ταινία αμάλγαμα όσων έχει κάνει μέχρι σήμερα κι όμως τόσο διαφορετικό από ότι βλέπουμε πλέον. Τα Όρια του Ελέγχου είναι μια πράξη ουτοπίας διανθισμένη με νουαρικό σινεφιλισμό, ήρωες από γουέστερν του Sergio Leone και μια σιωπή έτοιμη να εκραγεί. Μάθημα σκηνοθετικής αφήγησης παραδίδει και η Δανέζα Lone Scherfig με το «strictly English» Μια Κάποια Εκπαίδευση. Μια ιστορία απλή όσο και το κουτσομπολιό αποκτά διαστάσεις καλλιτεχνικής έμπνευσης με τον τρόπο που η σκηνοθέτιδα αναπτύσσει την εξιστόρηση της. Μην απορήσετε αν βρείτε το έργο ανάμεσα στην οσκαρική λίστα, στην οποία ψιθυρίζεται και η συμμετοχή του Brothers. Ένας ακόμα Jim Sheridan με πρόβλημα στην ανάπτυξη χαρακτήρων, που αφήνει, όμως, θετικές εντυπώσεις με το περίβλημα του και την κατάταξη του στον mainstream-indi κινηματογράφο των ΗΠΑ.

Ο Michael Moore ρίχνει ακόμα μια μολότοφ στην αμερικανική τάξη, αλλά την αφήνει αλώβητη. Ο λόγος είναι πως το ντοκιμαντέρ του Καπιταλισμός: Μια Ιστορία Αγάπης κλίνει το μάτι στην παρούσα κυβέρνηση, ωσάν εθνοσωτήρες που θα λύσουν χρόνια μάγια με το πολιτικό, μαγικό ραβδί τους. Λιγότερο σατιρικός, αλλά στον στόχο όταν τα βάζει με κάποιους θεσμούς που τόσα χρόνια έπαιζαν μπάλα ανενόχλητοι. Πιο καυστικός αποδεικνύεται ο Armando Iannucci με το Πόλεμος εκτός Προγράμματος, στην παράδοση του βρετανικού χιούμορ, αναμένει να μπεις στους ρυθμούς του και να διασκεδάσεις με όσα κρύβονται πίσω από ακριβές πόρτες. Για να φύγουμε από τους μάχιμους, περνάμε κι από τον Emir Kusturica που έχει φανερά εναποθέσει τις ελπίδες του για έναν καλύτερο κόσμο σε έναν ποδοσφαιριστή. Το Μαραντόνα είναι ένα πορτρέτο καλοδομημένο, κινηματογραφικά ορθό, αλλά μακριά από τις προσδοκίες όσων δεν αναμένουν την σωτηρία μέσω marketing. Όπως και να το κάνουμε, η περίπτωση του μεγαλύτερου μπαλαδόρου όλων των εποχών κρύβει πολύ image-maker από πίσω…

Η Γλυκιά Έξαψη επιστρέφει τον μεγάλο Andrzej Wajda στο σινεμά που έκανε όταν ξεκίνησε. Μια ταινία δύσκολη για το σημερινό κοινό, γεμάτη όμως με μια νοηματική που έχει να μιλήσει πάνω σε αιώνιες ανησυχίες. Σε επανέκδοση βγαίνει μια από τις σημαντικότερες πολιτικές ταινίες όλων των εποχών. Η Μάχη του Αλγερίου (ορθή αλλαγή στον τίτλο από το παλιό Αλγερία) του Gillo Pontecorvo είναι υπόδειγμα ιστορικής καταγραφής κι ένα σινεμά πάθους που δύσκολα συναντάς πλέον. Πάντα επίκαιρο, έτοιμο να βρει νέο κοινό και να συγκινήσει όλες τις ηλικίες.

Για να πάμε και στα δικά μας. Ο Παναγιώτης Φαφούτης βγαίνει οφ-σάιντ και μετά από σειρά φοβερών μικρού μήκους ταινιών, παρουσιάζει δείγμα εμπορικού σινεμά από αυτά που κάνουν τους κριτικούς να φωνάζουν με το δίκιο τους. Μονάχα η Σμαράγδα Καρύδη διασώζεται από μια ταινία που θα μπορούσε να βγει σε βιντεοκασέτα τα 1980. Άρπα-κόλα για μια ταινία που θέλουμε γρήγορα να ξεχάσουμε, γιατί δεν πιστεύουμε σε όρους «εμπορικός» και «κουλτουριάρικος» όταν σηματοδοτούμε τα κινηματογραφικά μας όνειρα.

Να μη πούμε μια κουβέντα και για την κλήρωση του Μουντιάλ; Βασικά, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην εθνική μας, αφού αισθάνομαι τάσεις ποδοσφαιρικής ανίας όταν την παρακολουθώ. Αυτό, όμως, δεν μας κάνει «πεθαμένους», αφού ούτε η Νιγηρία είναι η παλιά, ούτε η Νότια Κορέα είναι φόβητρο και η Αργεντινή έχει τον χειρότερο προπονητή που είχε ποτέ στην ιστορία της. Δεν μασάμε, λοιπόν...

Μίλησα με γεγονότα που αφορούν όλους μας, ας καταλήξω με ένα που αφορά άμεσα εμάς κι ελπίζω μελλοντικά τους πάντες. Καλωσορίζουμε επίσημα στο cine.gr την Σοφία Γουργουλιάνη που παρά τον νεαρό της ηλικίας της δίνει υποσχέσεις για μια εξαιρετική πορεία στον χώρο της κριτικής κινηματογράφου. Επειδή όλα τα όνειρα δεν είναι αμερικανικά, επιλέχτηκε και λόγω ήθους, ευγένειας και χαρακτήρα. Και η φωτογραφία την αδικεί…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.