• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 14 Οκτ 2009

Μια συγκινητική βδομάδα...




Όταν καταστάλαξε το πρόγραμμα αυτής της βδομάδας, δεν μπορούσα να μη σταθώ με συγκίνηση μπροστά σε μια σύμπτωση. Επειδή είμαι παιδί της δεκαετίας των 1980 και μέσα της έμαθα να βλέπω σινεμά, ανατρέχω σε αυτήν με συναισθηματισμό. Από αύριο ξεκινούν σε επανέκδοση δύο ταινίες από την συγκεκριμένη δεκαετία. Το Φάννυ και Αλέξανδρος, η ταινία που στην ουσία κλείνει τον κύκλο Ingmar Bergman και το Ran, που κάνει κάτι αντίστοιχο με τον Akira Kurosawa. Δεν είναι οι τελευταίες τους ταινίες, αλλά κάτι σαν απόφθεγμα της κινηματογραφικής τους γραφής. Το θέμα είναι πως οι δύο αυτές ταινίες είναι οι δύο αγαπημένες μου από τα 1980 και μου φαίνεται περίεργο και παραπάνω από ευχάριστο να τις βλέπω να φιγουράρουν μαζί στη λίστα των ταινιών που ξεκινούν αύριο. Για τους παλιότερους είναι μια ευκαιρία για αναθέρμανση μνημών, αλλά για τους νεότερους είναι μια αναγκαιότητα επαφής με αυτά που έχτισαν όσα βλέπουμε επί της οθόνης. Το σινεμά δεν πλάστηκε με την εκάστοτε ημερομηνία γέννησης μας, αλλά χτίζεται μέσα στον χρόνο. Κι αυτές οι ταινίες μπορεί να ανήκουν στην ένατη δεκαετία του, αλλά αποτελούν θεμέλια και μάλιστα δυνατά.

Ανάποδα ξεκινήσαμε μου φαίνεται, με τις κλασικές, αλλά μίλησε η καρδιά. Πάμε στο σήμερα. Πρώτη αναφορά θα κάνω στο δικό μας Ακαδημία Πλάτωνος, το οποίο μετά κι από τον Κυνόδοντα έσπασε τα στενά μας σύνορα και πανηγύρισε ένα σημαντικότατο βραβείο στο εξωτερικό. Ο νικητής του Λοκάρνο είναι μια ταινία με μαγκιά, η οποία καλύπτει την όποια απλοϊκότητα στην γραφή της κι έχει έναν Καφετζόπουλο (επίσης βραβευθέντας στο ίδιο φεστιβάλ) που σε κερδίζει με την εμπειρία του. Ο Φίλιππος Τσίτος άφησε την Γερμανία και ήρθε να κάνει ταινία στην Ελλάδα κι εμείς του ευχόμαστε να επιμείνει και μελλοντικά σε αυτήν του την απόφαση.

Το Έτσι Πήραμε το Γούντστοκ είναι η απόδοση τιμών ενός Ταϊβανέζου σε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που έγιναν ποτέ στις ΗΠΑ. Ο Ang Lee έχει κάθε δικαίωμα, αφού το γεγονός ανήκει στην παγκόσμια ιστορία κι όχι σε κάποια συγκεκριμένη. Απλά δεν υπογράφει κάτι ανάλογο με όσα μας έχει προσφέρει στο παρελθόν. Η άποψη μου για το ποια είναι η καλύτερη νέα ταινία της εβδομάδας μιλάει ισπανικά κι έρχεται από την Ουρουγουάη. Μια στρωτή ιστορία με εναλλακτικό βάθος και νότες από ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά είναι το Χάλια Μέρα για Ψάρεμα του Alvaro Brechner. Πρόκειται για μια καλή ψαριά με κρυμμένο βάθος και λαϊκή όψη, που θα την πρότεινα σε σινεφίλ και μη. Το Πανδημία δεν θα το πει κανείς κακό. Απλά προδίδει τη θριλερική του ταυτότητα και μπορεί να μην ικανοποιήσει όσους δεν πάνε πληροφορημένοι. Κι επειδή είναι ρεαλιστικά τρομολαγνικό κι επίκαιρο, καλύτερα μη φτερνιστείτε στις συγκεκριμένες αίθουσες...

Τα παιδιά έχουν διπλή επιλογή αυτή την εβδομάδα και δεν πρέπει να έχουν παράπονα. Το Μινούς είναι μια ιστορία με γάτες από την Ολλανδία, με συμμετοχή σε 77 φεστιβάλ (!) ανά τον πλανήτη. Προσωπικά δεν έχω ιδία γνώμη λόγω τεχνικού προβλήματος (ειλικρινά το λέω το «τεχνικού») και μένω στην ελεγχόμενη απογοήτευση του Γιώργου Ευθυμίου. Όμως, βρίσκω την ευκαιρία να ευχαριστήσω και δημόσια την εταιρία διανομής Νεανικό Πλάνο για μια σπουδαία χάρη που έκανε σε εμένα και τους συναδέλφους μου. Για να έχει δει κάποιος το πρώτο Tinkerbell πρέπει να το έχει νοικιάσει στο DVD. Η νεραϊδούλα από την χώρα του ποτέ έχει πλέον τις δικές της ταινίες και καλεί κάθε παιδάκι στην παρέα της. Tinkerbell 2, λοιπόν, κι άμα ικανοποιηθούν, έρχεται και τρίτο το 2010… και τέταρτο το 2011.

Με το Ακαδημία Πλάτωνος ανοίγει μια περίοδος που το ελληνικό σινεμά θα μας απασχολήσει εκτενώς. Υπομονή ως την άλλη βδομάδα που ο Βούλγαρης παρουσιάζει το Ψυχή Βαθιά κι ο Λάνθιμος τον Κυνόδοντά του. Κάτι κινείται φέτος…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.