• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 22 Απρ 2009

Υπάρχει ζωή και μετά τον οβελία...




Φάγαμε, ήπιαμε, ασπαστήκαμε τους οικείους μας, ακούσαμε το best of της Γλυκερίας και τώρα τα κεφάλια… έξω! Βρε παιδιά, άνοιξε επικίνδυνα ο καιρός και το σπίτι μοιάζει να είναι το τελευταίο στα αριστερά του δρόμου (έρχεται κι αυτό σε λίγο). Τώρα θα μου πείτε και οι αίθουσες των κινηματογράφων μέσα είναι, αλλά είχα την ανταπάντηση έτοιμη: πρώτον είναι αρκούντως ψηλοτάβανες, ειδικά σε σχέση με τα κλειστοφοβικά κλαμπ, και κυρίως μια ταινία μπορεί να σε ταξιδέψει σε έναν πελώριο κόσμο, αφού η φαντασία μας μπορεί να σπάσει νόμους φυσικής και φράγματα χωροχρόνου.

Για να δούμε τι καλό έχει αυτή η εβδομάδα, μη λέμε και τα περί «χωροχρόνου» στο κουτουρού. Τι; Οχτώ ταινίες; Ποιος θα προλάβει αγαπητοί μου διανομείς να τις δει όλες αυτές; Εγώ θα επικεντρωθώ αρχικώς σε τρεις, χωρίς να θέλω να «κάψω» και τις υπόλοιπες. Πρώτον, πιστεύω ότι το Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης είναι μια πολύ ξεχωριστή δουλειά, ακόμα και αν είναι πολύ εύκολο να την μισήσεις. Κυρίως, μου φανερώνει έναν δημιουργό, έτοιμο να κάνει το επόμενο αμερικανικό αριστούργημα. Δεύτερο θα ήθελα να αναφέρω το Υπ`Αριθμόν 1 Δημόσιος Κίνδυνος Μέρος 1o. Μπορεί να είναι ψυχρό, εμπεριέχει, όμως, αυτά που κάνουν έναν φίλο της περιπέτειας να δώσει τα χέρια με έναν φίλο του γαλλόφωνου. Γιατί ο Luc Besson μπάζει αρκετά νερά για να το έχει καταφέρει ήδη. Δείτε το και κάντε ελάχιστη υπομονή (ως τις 7 Μαΐου) για την συνέχεια. Ως τρίτο, δεν θα μπορούσα να μη πω για το Για τα Μάτια της Τουλπάν, Το άκουγα ένα χρόνο τώρα, αφού σε όποιο φεστιβάλ πήγαινε έπαιρνε και κάτι. Είναι «σκληρά» σινεφιλικό, αλλά όχι απόμακρο από τον καθένα που θα σκεφτόταν να το τιμήσει. Ειδικά η σκηνή που ξεγεννάει ο ήρωας μια προβατίνα είναι ένα θαύμα, από αυτά που το μήνυμα του Πάσχα θα έπρεπε να μας είχε βάλει να σκεφτούμε. Μωρέ, αυτό μας βάζει. Εμείς μπαίνουμε; Εδώ σας κάνω λίγο πλάκα, αφού έχω την εντύπωση πως ο πνευματισμός δεν έχει χαθεί στην χώρα μας… ακόμα.

Τώρα, γιατί πιστεύω ότι αντί να δείτε Mesrine, θα δείτε Εκτός Ορίων 2; Είναι cult εν τη γένεση του και σε αυτό πάω πάσο. Αλλά δεν είναι καλύτερα να παίζεται εσείς το βίντεο-γκέιμ, αντί για τον σκηνοθέτη; Ότι έχει χαβαλέ και άφθονο έχει, πάντως. Ο Hector Babenco έρχεται ως φάντασμα από το παρελθόν και μας παρακαλάει να μην τον ξεχνάμε. Δεν το είδα, λόγω υποχρεώσεων, αλλά οι συνάδελφοι μου δεν μου εκμυστηρεύτηκαν τα καλύτερα. Πάντως, το Μη με ξεχνάς είναι ταινία του Babenco και όσο υπάρχει ένα Πιξότε, το Χαμίνι του Σάο Πάολο, υπάρχει και ελπίδα. Πρωτομαγιά μπαίνει σε λίγο και επαναστατημένοι φίλοι πρέπει να τιμήσουν μια ταινία του 2000, που προσωπικά χαίρομαι που ήρθε. Το Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων είναι ο πορτογαλικός εφιάλτης, που απηχεί στον παγκόσμιο. Εμείς γλυτώναμε από την δικτατορία και αυτοί την «καλωσόριζαν».

Άφησα τελευταίες δύο ταινίες, που όμως δεν μου έκαναν την καλύτερη εντύπωση. Παρά ταύτα, το δικό μας Κάτω από το Μακιγιάζ σου είναι αξιέπαινο ως μια ανεξάρτητη παραγωγή, που βρήκε έπειτα υποστήριξη από μεγάλη εταιρία διανομής. Ένα πρώτης τάξης παράδειγμα για ταινίες που δεν βλέπουν εύκολα φως, στο ότι μπορεί να λάμψει για αυτές μια διαφορετική νοοτροπία από μέρος των μεγάλων. Ύστατη, θα αναφέρω την ταινία Παράνομες Πράξεις, που εκφράζει μια σπάνια για εμένα περίπτωση… το να μη θέλω να την δει κανείς. Δεν επεκτείνομαι περισσότερο, αφού τα λέω και στην κριτική μου. Δυστυχώς, είναι από τις σπάνιες στιγμές που νιώθω πως μια ταινία με φέρνει σε αδιέξοδη θέση να την μεταχειριστώ με τόσο κακό τρόπο.

Με αυτά και με άλλα, μπήκαμε σε ακόμα μια εβδομάδα…. (ο Γανωτής έπαθε αλτζχάιμερ και τα λέει από την αρχή!)… Φτάνουν αυτά, δεν λέω «από βδομάδα πάλι», γιατί αισθάνομαι σαν να τα λέμε καθημερινά μέσα από το site μας/σας… το ίδιο είναι!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.