• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 25 Ιουλ 2007

ΟΞΕΙΑ POLY-QUELΙΤΙΔΑ




Διανύουμε –είναι κοινό το μικρό μας μυστικό- την πιο ξεχαρβαλέ περίοδο του χρόνου, όπου τίποτα δε λειτουργεί σωστά, αν λειτουργεί δηλαδή ολωσδιόλου. Που σημαίνει ότι οι ειδησεογραφικές επιλογές δεν τελούν ακριβώς εν αφθονία, εκτός αν αντέχεις μέχρις εξαντλήσεως την πλήρη γεωγραφία της εσωτερικής ανατομίας του νοσούντος Αρχιεπισκόπου ή την εις εξαπλούν / ημίωρο, λεπτομερέστατη όσο και εικονοκλαστικά δοσμένη εικόνα του «ρεπορτάζ παραλίας», με τους πιο γνωστούς (επανάληψη γαρ) στριγκοφορούντες πωπούς ανά την επικράτεια. Κάπου εκεί ανάμεσα (όχι, δεν εννοώ τα στρινγκ) βόσκουμε κι εμείς, αναρωτώμενοι για την άνευ όρων παράδοση της εγχώριας κινηματογραφικής διανομής μεν, στρέφοντας το βλέμμα πεισματικά δε, στα άνευ προηγουμένου κινηματογραφικά δρώμενα αυτού του καλοκαιριού εις την Εσπερία. Αχρείαστες ή όχι οι παρακάτω σκέψεις, δεν ξέρω και δεν ξέρεις. Τέτοια ώρα – τέτοια λόγια.

Να είναι Σάββατο πρωί, να σκάνε ο τζίτζικας παρέα με τον μέρμηγκα κι εσύ στο άνθος της νιότης σου. Η παραλία να μυρίζει ώριμο γυναικείο ανθό (τρέμε Εμπειρίκε) και η παγωμένη μπίρα με τον υποχρεωτικότατο μεζέ σου ανοιγοκλείνει και τα δυο μάτια άσκωντας σου μια περίπου παραισθησιογόνο έλξη. Εσύ όμως, δεν πτοείσαι, τίποτα δε θα μπει εμπόδιο στο περασμά σου από το κοντινότερο...βιβλιοπωλείο γιατί είναι ηλίου φαεινότερο, σε καλεί η μοίρα. Κι όταν σε καλή αυτή η ρημάδα, δεν υπάρχει γυρισμός ή ξεστράτισμα. Με άλλα λόγια, είναι 08:00, και την έχεις στήσει στον Ελευθερουδάκη μαζί με άλλους 1.000 νοματαίους περιμένοντας τον...Harry. Τον ούλτιμο Potter. Tο υπεραναμενόμενο διαπλανητικώς Ηarry Ρotter and the Deathly Ηallows (Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου). Μέχρι τις 18:00 ο Χάρης έχει πουλήσει 3.000 κομμάτια, στο... αμετάφραστό του ακόμη στα ελλήνικος. Τα οποία φαντάζουν peanuts για τους άγγλους, που είναι ο ίδιος λαός που αυτή τη στιγμή αποτελεί τη ζωντανή δυσφήμιση του ανθρώπινου γένους στα Μάλια του Ηρακλείου Κρήτης ασούμε, οι οποίοι αγοράζουν την ίδια ώρα στο Λονδίνο τους Potter κατά ριπάς στα 400 περίπου καταστήματα της αλυσίδας W.H. Smith, πετυχαίνοντας το απιστευτοτάτου 15 βιβλία ανά δευτερόλεπτο.

Με την ιδιαίτερα επιτυχημένη μεταφορά του Potter 5 (The Order of Phoenix) να χειμάζει κυριολεκτικά τις αίθουσες, η J.K. Rowling έχει κάθε δικαίωμα να πετάει ηλιαχτίδες από την ικανοποίηση μιας 41χρονης μοναχικής μητέρας, που πριν 13 χρόνια δεν είχε ούτε εκδότη, ούτε εν ολίγοις την παραμικρή ιδέα για το τι εξωπραγματικό θα cineβαινε στη ζωή της. Μέσα σε μια 10ετία έχει να μαζεύει από άλλες 2 τουλάχιστον ταινίες, ενώ τα βιβλία της μόνο έχουν πουλήσει ως σήμερα πάνω από 325 εκατομμύρια αντίτυπα. Όταν οι πωλήσεις σου ξεπερνούν αυτές της Βίβλου, κάτι τρέχει με σένα. Κάτι που ανάγεται σε πολιτισμικό φαινόμενο, που έχει αγγίξει τις ζωές δισεκατομμυρίων συνανθρώπων σου. Οι ταινίες μόνο, έχουν μαζέψει πάνω από 4 δις δολάρια, ο Φοίνικας μόνος του καλπάζει στα 350 εκατομύρια – κι είναι μόνο η αρχή. Ενώ λοιπόν στον υπόλοιπο πλανήτη κινηματογραφικά γίνεται το απόλυτο σύστριγγλο, εσύ ελληνάκι που μεγάλωσες μέσα στην αθρόα Potterιά, περίμενε τις βουλές της κινηματογραφικής διανομής που απλά στο γράφω, έχει πάει...διακοπές.

Είναι σύμμαχος σ’ αυτήν την ιλαροτραγωδία και ο βαρύτερος καύσωνας ever, με τον αέρα να σε σιγοψήνει σαν αρνί στη σούβλα, αν κάνεις το σφάλμα να κυκλοφορήσεις τις μεσημεριανές ώρες που η πόλη (εργαζόμενη και μη) κοιμάται. Όχι πως το βράδυ γίνονται καλλίτερα τα πράματα, την Κυριακή για παράδειγμα ήθελα να ματαδώ το Breach στην Αίγλη του Ζαππείου και λάκισα χαρακτιριστικά – μιλάμε ακόμα και για την 11η βραδινή, μη φανταστείς. Οπότε, κάθεσαι στα παγωμένα του αερόψυκτου λουτρού σου, ατενίζοντας για 1245η φορά το repetition της αλήστου Βουγιουκλάκειας επιτυχίας Χτυποκάρδια στα Θρανία (για την οποία επιμένω κάθε φορά να διατηρώ την αδικαιολόγητη σκέψη ότι πρόκειται για το άτυπο sequel του To Ξύλο Βγήκε από τον Παράδεισο) και νέταρες εκεί.

Προσπαθώ να βγάλω ειρμό, μην ενοχλήσαι. Όπως Σαββάτο βράδυ, στο Δελφινάριο, να βλέπω cineχεια όλα τα γύρω και να προσπαθώ να κατανοήσω το φαινόμενο. Πήχτρα το παραδοσιακό θέατρο της Επιθεώρησης, με έναν κόσμο που είχε έρθει να ξαναδεί σε μια πιο μπουρλέσκ εκδοχή τα ίδια τηλεοπτικά του μαρτύρια του περασμένου χειμώνα. Κι εκεί πάνου, μεταξύ τρίτου λοβοτομημένου αστείου και καθιερωμένης κλισεδιάρικης παρλάτας σεξουαλικού υπονοουμένου, μου ήρθε η αναπάντεχη φλασιά: Αν του κόσμου του αρέσει κάτι, θα το καταναλώσει σα το πιο junk ημιέτοιμο φαγητό. Θα το καταπιεί αμάσητο κι αμέσως αργότερα θα το μηρυκάσει ανενδοίαστα κιόλας. Αν δεν το κατάλαβες, αυτός είναι κατ’εμέ ο πιο original και aboriginal ορισμός του sequel.

Στο προκείμενο τώρα, το ότι το Hollywood έχει στερέψει από ιδέες, δεν είναι πλέον φρέκο κουλούρι. Έρχεται λοιπόν ο Harry Potter και σου σερβίρει εγγυημένο προϊόν, με τη σφραγίδα της συγγραφέως του που γράφει έχοντας πρώτιστα στο νου τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη. Ένα cast που μεγαλώνει μαζί με το φιλμικό εγχείρημα. Μια πλειάδα σκηνοθετών – συγγραφέων που δίνουν ο καθένας το δικό του ξεχωριστό στίγμα, ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητες να πέσει το project σε τέλμα. Και φυσικά τα ειδικά εφέ, που κάθε χρόνο μοιάζουν να βιάζονται ασύστολα να θέσουν τα περσινά στο χρονοντούλαπο της κινηματογραφικής ιστορίας. Και στο τέλος αυτής της παραγωγικής αλυσίδας, ο τελικός καταναλωτής – θεατής, που συλλαμβάνει εαυτόν να μεγαλώνει παράλληλα, ταινία-με-την-ταινία. Αυτό λέγεται ταύτιση στην ιστορία του αρχαίου δράματος, το ίδιο παίζει και με το cineμά, την κατά τεκμήριο θεάτρου μίμηση.

Οξεία poly-quelιτις, κι όπου μας βγάλει λοιπόν. Επιτυχία χωρίς μεγάλα ρίσκα και γερό παντελόνιασμα στα ταμεία. Και για να κάνεις την απαραίτητη όρεξη, έρχεται σύντομα και το βαρύ πυροβολικό που λέγεται The Simpsons Movie. Με σαββατιάτικη πρεμιέρα στη φανταστική τους γενέτειρα, (Springfield, Vermont – Ohio), ύστερα από 400 επεισόδια, 19 έτη on air και 23 Emmys. Θα καεί το πελεκούδι. Θα καούν τα κάρβουνα. Θα ανοίξουν μύτες. Και τελειωμό δεν έχει το όλο θέμα, καθώς με την ίδια διαβολική πονηριά που το cineμά έκλεψε πριν από έναν αιώνα τη δόξα από την πανάρχαιη θεατρική τέχνη, τώρα η τηλεόραση, με το δικό της ισοπεδωτικό κριτήριο, θα επιβάλλει τους δικούς της όρους στο μοίρασμα του κινηματογραφικού κοινού. Κι όπως σταδιακά το επίπεδο της τηλεόρασης έπιασε το δάπεδο και το υπόγειο των reality shows δεν το ‘ χω σε τίποτα να δούμε σε μερικά χρόνια snuff movies στο μεγάλο πανί (ήδη η αρχή έχει γίνει με την άνθιση του torture porn). Οργουελικές σκέψεις στους 44 βαθμούς Κελσίου υπό σκιάν; Όπερ έδει δείξαι.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.