• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 11 Ιουλ 2007

COSA NOSTRA




Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εμείς...εμείς είμαστε μια ωραία πολιτική ατμόσφαιρα, είμαστε (δις). Δεν υπάρχει τίποτα πιο καταπραϋντικό για τον έλληνα πολίτη από αβρότητες τύπου «αρχιερέας της διαπλοκής» και «αρχηγός της μαφίας». Το μόνο που μας μένει μέχρι τις πρόωρες (που από το λέγε-λέγε πλέον περισσότερο για όψιμες μου κάνουν) εκλογές είναι να κανονιστεί με το συνδικάτο των καναλαρχών ένα σκληρό νταβαντούρι στο τσακίρ κέφι των βραδινών δελτίων, οπότε μόλις πηγαίνει κοντά 9 το βράδυ κι αρχίζει το prime time, να πέφτουν ξαφνικά τα φώτα στη Βουλή και να αρχίζουν τα πιστολίδια. Ο νικητής εννοείται ότι θα παίζεται γκανιάν και παρολάκι στο στοίχημα, ενώ ο χειρότερος σκοπευτής- εθνοπατέρας θα βγαίνει από το political reality και θα πηγαίνει για τιμωρία στο γνωστό αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας (θυμήσου κάτι σαν το κλαμπάκι Blue Oyster στη Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή) για τα περαιτέρω, ξέρεις, κλουτσομπουνίδια, σεξουαλικές παρενοχλήσεις και λοιπούς εξευτελισμούς. Endemol, με διαβάζεις;

Πριν από δυο-τρεις δεκαετίες ο πολιτικός μας πολιτισμός έβρισκε λίγο ντεγκραντέ τις αναφορές σε ταινίες που έχουν περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και, με τον ανάλογο ρυθμό, σε άλλα 30 χρόνια νομοτελειακά θα αρχίσουν να ασχολούνται σοβαρά με αυτό το περίεργο φρούτο που λέγεται ελληνική κινηματογραφία. Με ελάχιστες ταινίες να γυρίζονται, με έτι λιγότερα εισιτήρια να κόβονται στις αίθουσες, βορά στον αθέμιτο ανταγωνισμό με τα χολυγουντιανά τέρατα κάθε είδους. Τζάμπα φωνάζει και η εταιρία ελλήνων σκηνοθετών, για συγκεκριμένο ποσοστό ελληνικών ταινιών επί του συνόλου της διανομής, φθηνότερη είσοδο, διδασκαλία του αντικειμένου στα σχολεία και απόδοση επιτέλους του περίφημου 1,5% εκ μέρους των καναλιών. Εικοσιένα έτη μετά το νόμο –πλαίσιο της Μελίνας, το ελληνικό σινεμά αρμενίζει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Ευθυμήσαμε πάλι. Έλα, δε θέλω μιζέριες τώρα! Απλά δράττομαι της ευκαιρίας, που λέμε και στο L.A., για να επιστρέψω στην πρόσφατη (2η κατά σειρά, μετά το 1997) λίστα με τις 100 σημαντικότερες ταινίες από καταβολής αμερικάνικου σινεμά, σύμφωνα με το American Film Institute. Λίγες οι πραγματικές εκπλήξεις – περισσότερα σαφώς τα παράπονα και οι ελλείψεις. Ο Πολίτης Καίην καλά κρατεί την πρωτιά, ενώ το Vertigo του Hitch ανεβαίνει ιλιγγιωδώς 52 θέσεις στο νούμερο 9. Ο Στρατηγός του super παραγνωρισμένου Buster Keaton εμφανίζεται από το πουθενά στη θέση 18. Το πρώτο και σαφώς χειρότερο μέρος της Τριλογίας του Άρχοντα ντεμπουτάρει ακριβώς στη μέση της λίστας. Το απόλυτο underdog της φιλμικής ιστορίας Rocky δικαιώνεται με άνοδο 21 σκαλοπατιών στο νο 78. Ταυτόχρονα όμως ο Scorsese έχει πάρει την κρύα του εκδίκηση με το νο 4 (από το νο 24) του Οργισμένου Ειδώλου του, μια ανάσα κάτω από τον Νονό και την Casablanca που μόλις άλλαξαν θέσεις. Μια Νύχτα Στην Όπερα (νο 85), Η Έκτη Αίσθηση (νο 89), το Κάνε Το Σωστό (η μοναδική ταινία μαύρου σκηνοθέτη – well deserved Spike!- στο νο 96) και το Blade Runner (no 97) είναι films που σίγουρα έλειπαν από την εκατοντάδα, κάτι που δυσκολεύομαι να χωνέψω για τα Titanic (νο 83) και Toy Story (νο 99). Ακόμη και το Ben Hur που ολοκληρώνει το ΤΟP 100 είναι δηλωτικό της υπερισχύουσας λογικής που φέρνει τα Oscars στην πρωτοκαθαδρία των παραγόντων που καθορίζουν τη λογική κατάταξης.

Κι από την άλλη, η καταδική μας, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ λίστα με τις 100 πλέον αγαπημένες σας ταινίες. Εσύ βαθμολογείς όποια ταινία θες και η τύχη της...δουλεύει. Στην αρχή με ενοχλούσε αφάνταστα που μέχρι και hackerιές είχαν επιστρατευθεί, μόνο και μόνο ώστε να ικανοποιηθούν μερικά παιδαρέλια προωθώντας στην κορυφή την αγαπημένη τους παπαρίτσα, μη διστάζοντας μάλιστα να φορτώνουν ασάκια (1= Απαράδεκτη) τις περισσότερο ανταγωνιστικές λόγω κατάταξης στην επιλογή τους για να τους βγει το αποτέλεσμα. Ε, λοιπόν, θεωρώ ότι η σημερινή μας λίστα είναι άκρως ενδιαφέρουσα, προκλητική σε ορισμένες επιλογές, περισσότερο ισορροπημένη από την αντίστοιχη του AFI. Με την πρώτη ματιά, τσιμπάω πλήθος ποιοτικών επιλογών. Η Αγέλαστος Πέτρα στο νο 94, μια θέση πιο πάνω από τον Αλέξη Ζορμπά. Άλλη μια ελληνική στο νο 45, το Μια Ζωή την Έχουμε. Τρελός συνδυασμός. Συνολικά μετρώ 24 μη αμερικανικές παραγωγές. Ικανοποητικός αριθμός. Με πολύ Almodovar της ώριμης περιόδου, αλλά με μεγάλο ευρωπαίο νικητή τον Guillermo Del Toro, κατευθείαν στο νο 2! Όντως μεγάλη ταινία ο Λαβύρινθος του Πάνα, που αξίζει να γίνει κλασική. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Κουρδιστό Πορτοκάλι (νο 6), Seven (νο 9), Memento (νο 11), Pulp Fiction (νο 12), The Shawshank Redemption (νο 14), είναι οι ταινίες που εκτόπισαν το θωρηκτό Citizen Cane στο νο 15, αποδεικνύοντας το γούστο μιας νέας, ρηξικέλευθης γενιάς, που δε διστάζει να αμφισβητήσει και να εδραιώσει τη δική της κινηματογραφική οπτική.

Το εντυπωσιακό ποιοτικό crescendo cineχίζεται με Oldboy (νο 29), Brazil (νο 30), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (νο 43), Rosemary`s Baby (νο 53), Barry Lyndon (νο 65), Hero (νο 69), Dead Man (νο 72), Trainspotting (νο 75), 2046 (νο 87) και Ran (νο 91), μεταξύ άλλων φυσικά. Τα συμπεράσματα που εξάγονται αβίαστα είναι αφενός η ποικιλλομορφία αλλά και ο νεωτερισμός του κοινού μας, όσο και η διάθεση να προταχθεί η έννοια της επικοινωνίας μεταξύ κινηματογραφικού έργου και θεατή, έναντι της ελιτίστικης προσέγγισης ενός «σινεμά του δημιουργού». Μια χρυσή τομή δηλαδή που πασχίζουμε να υπηρετήσουμε κι από τη δική μας πλευρά, αποφεύγοντας την υπερ-δοξασία δυσπρόσιτων στο ευρύ κοινό παραγωγών (χωρίς να μειώνουμε τη σπουδαιότητα της ύπαρξής τους, κατά περίπτωση) αλλά ταυτόχρονα στηλιτεύοντας όλο αυτό το αμερικανόφερτο σαβουρομάνι (sorry A.F.I.) που κατακλύζει τις αίθουσες και αδειάζει τσέπες και μυαλά κυρίως του απαίδευτου κινηματογραφικά κοινού. (Δεν αλλάζω λέξη από την τελευταία πρόταση, για να μην μπούμε στο λούκι μιας συζήτησης για το concept «εγώ πάω σινεμά για να σκοτώσω την ώρα μου» - κάτσε φιλάρα τότε σπίτι καλλίτερα να δεις την μπογιά να στεγνώνει στον τοίχο, φθηνότερα θα σου κοστίσει κιόλας).

Παρεμπί, τη μεγαλύτερη απόλαυση μου την προσφέρει απλόχερα η πρωτιά της λίστας μας, με τον ΣΩΣΤΟ Νονό, δηλ. τον Νονό Νο 2 στην κορυφή. Ε, καλά τώρα, πλάκα με κάνεις φιλαράκι, τι, τζιτζίκια πεταλώνουν τα αλάνια – χρήστες του Cine; Τι σόι Cosa Nostra θα ήμαστάνε διαφορετικά;




 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.