• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 30 Μαϊ 2007

CHACUN SON CINEMA




Έτσι είναι. Ο καθένας...το cineμά του. Το βιολί του, το γούστο του, εφ’ ω ετάχθη ίσως; Όπως τη βρίσκεις καλλίτερα. Γιατί το θέμα είναι να τηνε βρεις. Άπαξ και, οκ...σχόλασες. Γιατί ξέρεις πότε αρχίζει η απόλυτη μπερδεψιά; Όταν πας να τους κάνεις όλους χαρούμενους. Κάτι που στην πράξη βέβαια και καρατσεκαρισμένα είναι αδύνατο να γίνει. Κι εκεί την πατάμε σύμπαντες και απαξάπαντες μαζί. Δεν υπάρχει χειρότερο από το να κάνεις cineχώς τα γούστα του αλλουνού. Δύο οι κίνδυνοι εδώ: Ο ένας, ότι αργά ή γρήγορα το «ευχαριστώ – μα δεν ήταν ανάγκη» θα αντικατασταθεί από μια ανυποχώρητη φορτική «εδώ και τώρα» απαίτηση. Ο δεύτερος, ότι οι πιο ανθεκτικές και πλέον ανυπόφορες δουλείες ξεκινούν με μια αόριστη εξάρτηση από το γενικώς αποδεκτό. Τελειώσαμε; Ως εδώ η παπαρολογία. Να πέσουν οι μύθοι και... βουρ στο καταϊφι (αρχαίο σανσκριτικό ρητό).

16-27 Μαϊου οι Κάννες ήταν μες την τρελή χαρά, η Ελλάδα όμως, ζούσε τον δικό της Champions’ League Final 2007 in Athens μύθο. Δε πα να γυρίζανε στριφογυριστά τα δομημένα τα ομόλογα στα Ταμεία, δε με νοιάζει κύριε. Δε πα να βγαίναμε απ’ τη μαύρη την επιτήρηση του Αλμούνια, δεν τρέχει κάστανο. Να ‘ ναι καλά ο Κωστάκης που πλακώθηκε στα μυτόφιλα με τους Μαόρι. Με κάτι τέτοια, χαλάλι οι τόνοι μπύρας και το αγγλικό... φιλοδώρημα στην Πλατεία Συντάγματος. Αφού κερδίσαμε (όπως πάντα), γιατί η Μίλαν εμπίπτει στο γνωστό ούνα φάτσα ελληνοϊταλικό δόγμα, μικρή απόσταση απέχει το «καλώς ορίσατε» από το καλώς ουρήσατε των καρντασιών από το μεγάλο αγγλικό λιμάνι του Merseyside. Κι όταν ο τσαχπινογαργαλιάρης Stephen Frears ανακοίνωνε πως το φιλμικό μας μέλλον είναι ...ρουμάνικο, λίγοι προσέχαμε. Τα μυαλά μας ήταν στα λασπόνερα του Λούσιου που θάφτηκαν εντελώς αναίτια μισή ντουζίνα νιάτα. You can’t fight nature. Αυτό με ριγάει πιότερο από το το You’ll never walk alone, τούτη τη μέρα – παλιόκαιρο του Αγίου Πνεύματος.

Το οποίο, εν είδει περιστεράς, κατακάθησε επί της κεφαλής του ποιητού Ορχάν Πανούκ και της ανθυπο-clueless Sarah Polley και τους ψυθίρισε να αρχίζουν να μοιράζουν παντού βραβεία. Οσαδήποτε, οπουδήποτε, σε οποιονδήποτε, φθάνει να διασφαλιστούν δύο (2) βασικές προϋποθέσεις: α) Να μην βραβευτεί αμερικάνικη παραγωγή, γιατί μας έχουν πάρει χαμπάρι όλα αυτά τα χρόνια, και β) Να βραβευτεί ο Gus Van Sant (Paranoid Park) με ένα βραβειάκι-απ’ το –καπέλο, για να δείξουμε πιο αμερικάνικο σινεμά αναγνωρίζουμε εδώ πέρα. Γιατί εδώ είναι Γαλλία, πατρίδα του Σαρκοζί και χρηματοδότρια του Fatih Akin! Ο διαβόητος Ζυλ Ζακόμπ διέπραξε άλλη μια αμίμητη μαγκιά. Μας έβαλε όλους να προσκυνήσουμε Cohen (No Country for Old Men) και Michael Moore (Sicko), για να πετάξει τελικά τη μπάλα κατά Τρανσυλβανία μεριά, πριμοδοτώντας το σετάκι «έκτρωση και Τσαουσέσκου» (4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Ημέρες) του Cristian Mungiu. Στο καναβάτσο ο αμερικανόπληκτος (ρώτα και τον Wenders) Wong Kar Wai, o φλύαρος Tarantino (που πρόσθεσε ένα στριπτηζάκι στο Death Proof και ροβόλησε να πάρει άφεση αμαρτιών στις Κάννες) κι ο αντισηπτικός κολλημάρας Fincher (Zodiac). Και καλά αυτοί.

Δεν μπορεί το ωριμότερο φιλμ από συστάσεως αδερφών Κοέν να μένει στην απέξω. Δε γίνεται να χάνει ο εξαίσιος Javier Bardem από τον απλά καλό Λαβρολένκο του φεστιβαλατζή Ζβιαγκίντσεφ (The Banishment). Χώρια η ήττα της μέγιστης Γκαλίνα Βισνέφσκαγια – Ροστροπόβιτς (Alexandra, του φιλμικού ιχνηλάτη Sokurov) από την «εξωτικότερη» Jeon Do – yeon (Secret Sunshine). Να ‘ σου κι ένα γαλλικό project (The Driving Bell and Butterfly) γυρισμένο α λα αμερικάνικα και αυτό ήταν. Αυτό, με μια εσάνς από Ιράν (Persepolis). Τώρα, πόσο mainstream ήταν οι Cohen συγκρινόμενοι με Brangelin-ικες μπαλαφάρες (A Mighty Heart του ακραία άνισου Winterbottom και Ocean`s 13 του γνωστού triquel με την προσθήκη μιας ακόμη καρικατούρας του παλαι ποτε Pacino), αυτή είναι κουβέντα που τραβάει πολύ μακριά. Και για να πω την αλήθεια μου, δεν θα με ενδιέφερε λιγότερο.

Το μήνυμα από τις φετινές 60ες Κάννες δεν είναι το βλακώδες stunt του αγκαλίτσα – μελισσάκι Jerry Seinfeld. Ή ακόμη και το lifetime achievement award στην Jane Fonda των εσχάτων Monster In Law και Georgia Rule. Ούτε οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις (Promise Me This) του αιωνίως εξαργυρώνοντα Emirη. Το δικό μου βιολί, το σινεμά όπως το ξέρω, συμπυκνώνεται στην αγωνία που εκφράζουν με τα 3λεπτα ελεγειακά (αντί του αδόκιμου «επετειακά») φιλμάκια τους στα πλαίσια του Chacun Son Cinema (Ο καθένας το σινεμά του) δυο παλιοί φίλοι. Δυο τρανοί Καναδοί, οι David Cronenberg και Atom Egoyan. Όσο κι αν η παλιοσειρά ο Polanski κατευνάζει τους τόνους λέγοντας ότι το σινεμά δεν πεθαίνει, γιατί τα ίδια λεγόντουσαν και τότε με την έκρηξη της TV και του DVD, οι Καναδοί δείχνουν να βλέπουν το ποτήρι να αδειάζει. Στο δικό του τρίλεπτο, ο Cronenberg παρουσιάζει την καταστροφή της τελευταίας κινηματογραφικής αίθουσας ενώ ο Atom Egoyan δείχνει δυο τσούπρες να είναι μέσα σε διαφορετικές αίθουσες και να ανταλλάσσουν textάκια για τις ταινίες που βλέπουν μέσω κινητών. Το σινεμά του μέλλοντός μας θα προβάλλει μόνο blockbusterιές;

Spiderman 3Shrek 3Pirates of the Caribbean 3: Μια απ’ τα ίδια. Καλομελετημένο, ισοσταθμισμένο, αφρώδες junk. Killing time – για να σκοτώνεις τον χρόνο σου. Παίρνω φορές μηνύματα υπέρ του απενοχοποιημένου fun στη cineθέαση. Να ρωτήσω πίσω κάτι και εγώ: Σάμπως κάνουμε και τίποτε άλλο πια; Και για να επιστρέψω επιλογικά στις φετινές πανηγυρικές Κάννες, τουλάχιστον φέτος δεν άνοιξε κανα Matrix Revolutions στην Κρουαζέτ, γιατί προ 4ετίας είχαμε και τέτοια. Και πάντα θα έχουμε, φτάνει να βγαίνει κατιτίς θετικό από το όλο συτζέρτζελο. Όπως το οικολογικό documentary 11th Hour του DiCaprio, στα πατήματα του σημαντικού An Inconvenient Truth για τις επιπτώσεις του global warming. Και δεν ξεχνώ τη σημαντική πρωτοβουλία του Marty, το World Cinema Foundation, με σκοπό τη διατήρηση - αποκατάσταση κινηματογραφικών ταινιών παγκοσμίως, με έμφαση στις λιγότερο γνωστές εθνικές φιλμογραφίες. Οι αριθμοί εδώ σοκάρουν: Το 90% των ταινιών του «βωβού» κινηματογράφου (και μιλάμε πρωτίστως για ταινίες του Hollywood) έχει ήδη καταστραφεί ή εντελώς χαθεί. Ο Scorsese μαζί με μια ντουζίνα τουλάχιστον μεγάλους (Salles, Del Toro, Inarritu, Frears, Wai μεταξύ άλλων) σκηνοθέτες πιστεύει ότι η κίνηση αυτή θα δημιουργήσει νέα κινηματογραφικά ρεύματα, μέσω της διακίνησης της κινηματογραφίας των λαών. Κι αυτό είναι ένας πλέον αισιόδοξος οιωνός για το σινεμά του μέλλοντός μας.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.