• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 02 Μαϊ 2007

ΕΝΑΣ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΣ ΥΠΕΡ-ΗΡΩΑΣ




(Stan Lee, 1986:) "Μου έδωσε (σ.σ. ο εκδότης της Marvel στα 1962, Martin Goodman) 1,000 λόγους για τους οποίους ο Spider-Man δεν θα έπαιζε σαν ιδέα. Σε κανένα δεν αρέσουν οι αράχνες. Το όνομα ακούγεται πολύ κοντινό στο “Superman”. Και στο φινάλε – φινάλε, πως γίνεται ένας έφηβος να είναι υπερ-ήρωας; Τότε του είπα ότι θέλω τον χαρακτήρα να είναι πολύ ανθρώπινος, κάποιος που κάνει λάθη, που ανησυχεί, έχει προβλήματα νεανικής ακμής, έχει προβλήματα με την κοπέλα του, τέτοια πράματα. Ο Goodman ενθουσιασμένος μου φώναξε: `Αυτός είναι ήρωας! Δεν είναι ένας μέσος άνθρωπος!` Του λέω, "’Οχι, θα τον κάνουμε έναν συνηθισμένο τύπο που απλά συμβαίνει να έχει υπερ-δυνάμεις, κι αυτό ακριβώς θα τον κάνει ξεχωριστό`. Μου απάντησε ότι είμαι τρελός".

Κάθε φορά ο Αραχνάκιας με γυρνάει πίσω τουλάχιστον είκοσι χρόνια, όταν το ομώνυμο περιοδικάκι στην κωλότσεπη, λίγο μετά το σχόλασμα από το δημοτικό (μια βδομάδα πρωί – μια απόγευμα), ήταν ένα ξεκάθαρο από μέρους μου statement μιας τίποτα-δεν-με-σταματά ανεξαρτησίας. Μόλις άρχιζα να το cineδητοποιώ, γιατί πλέον τα play Mobil δε φτούραγαν για να εκφραστεί κατάλληλα η ξεχειλίζουσα άγουρη τεστοστερόνη, αφού κατά έναν περίεργο τρόπο η παρέα μου άρχιζε να επικεντρώνεται περισσότερο στο make love παρά στο war στοιχείο του all time classic παιχνιδιού. Το ίδιο και στα περιοδικά μας αναγνώσματα: Αγόρι –Μπλεκ (το Ποπάυ και το Μίκυ Μάου ήταν πια για τα «βούτυρα») και φυσικά, Σπάιντερμαν.

Όχι Superman - πολύ χλεχλέ και κυριλές. Όχι Captain America – δεν κολλάγε με το «έξω οι βάσεις του θανάτου» και τα συναφή τσιτάτα της εξαπανέκαθεν αντι-ιμπεριαλιστικής μας υπερ-χώρας. Ούτε Batman – ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί ο Bruce Wayne ήταν superhero. Ο Spiderman όμως; Ναι, αυτός. Που ποτέ δεν συμφιλιώθηκε μέσα του με την ιδέα του Υπερ-ανθρώπου. Που ένοιωσε την ύστατη οικογενειακή απώλεια. Που είναι κλεισμένος στον εαυτό του και σταδιακά χάνει βιαίως και δια παντός την αγαπημένη του, τη Gwen Stacy, πριν τελειώσει το κολλέγιο. Και που μετά τα φτιάχνει με την Mary Jane. Aχχ! Mary Jane…Το περιοδικάκι το καταβρόχθιζα σε 5’, εκτός από τις σελίδες με εκείνη, μάλιστα πάντοτε έπαιζε sneak preview: Πρώτα θα διάβαζα τα strips με πρωταγωνίστρια την MJ κι ύστερα το storyboard από την αρχή. Με την εξής μόνιμη αγωνία: Θα φιληθούνε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

Που πήγε αυτή η εποχή; Χάθηκε μαζί με την εφηβεία εκατομμυρίων παιδιών ενός πλανήτη που έχει μόνιμη χρείαν αλλά και χροιά comic ηρώων. Τα πάντα επαναπροσδιορίστηκαν, οι super heroes ανακαινίστηκαν, έτοιμοι να εκφράσουν το σύγχρονο, πολυδιάστατο, όσο και ηθικά σχετικοποιημένο περιβάλλον των μοντέρνων καιρών μας. Τώρα, τα λαϊκά μας είδωλα είναι όσο πιο cult γίνεται. Από την κυρία Λουκά μέχρι τον Catman, ο καθρέφτης της προσωπικής μας μειονεξίας, η ψευδεπίγραφη ανακούφιση ότι μπορεί να μην είμαι ξεχωριστός – όπως αυτοί που γίνονται διάσημοι δια της λοιδωρίας των, αλλά σίγουρα είναι καλλίτερα που δεν είμαι στη θέση τους. Αμέ. Ο Catman, η Ελένη Λουκά, ο Sex Bomb και ο Βας-Βας-Βας (Ο Παρασκευάς) είναι οι Fantastic Four του σήμερα. Για να μην σου πω οι X-Men των 00’s και το χοντρύνω άσκημα το όλο θέμα.

Τα κοινωνικά σύμβολα αλλάζουν με τις εποχές. Η comic πραγματικότητα όμως παραμένει πεισματικά αειθαλής. Γιατί είμαι σίγουρος ότι ΚΑΙ την τρίτη φορά που θα τολμήσει λ.χ. να βάλει ο Καραμανλής τον Τσιτουρίδη στην κυβέρνηση, πάλι θα την κάνει την κουτσουκέλα του ο unpaiktable (κλίνεται κατά το Unbreakable) o Σάββας. Δεν υπάρχει περίπτωση. Και ξανά θα μαναρωτιέται ποιος τον κυνηγάει. Κι εδώ τίθεται το εξής κομβικό θέμα: Ένας comic villain πρέπει να χαρακτηρίζεται από μια κατ’ ελάχιστον σκοτεινή γοητεία. Τι να πεις τώρα για την πετριά που έχει φάει ο Τσιτουρίδης; Αγάπιεε...Και η comic reality cineχίζεται με το απίστευτο νέο, ότι θα γυριστεί (λέει) ταινία η δράση και τελική σύλληψη της 17 Νοέμβρη. Με τον (ΠΟΙΟΝ άλλον;) Oliver Stone πίσω από την κάμερα και τον George Clooney στον ρόλο του...Χρυσοχοϊδη. Να’ ναι καλά ο Nick Gage (Νίκος Γκατζογιάννης, στο best seller Ελένη του οποίου βασίστηκε το εντελώς μετριότατο φιλμ με τον John Malkovich στα 1984) που μας έκανε να ευθυμίσουμε πάλι με το πλαγιαστικό του άρθρο στο Vanity Fair του Ιανουαρίου που ξέθαψαν τα ντόπια δημοσιογραφικά μας λαγωνικά. Anywayz. Επιστροφή στο προκείμενο.

Δεν είναι πολύς καιρός που η Batwoman επαναπροσδιορίστηκε ως λεσβία, ο Spider-Man ως ένας μανιο-καταθλιπτικός αιωνίως έφηβος και οι Χ-Men ενδύθηκαν τον μανδύα της επιστημονικής παραβολής για τις μειονότητες. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Superman τη δεκαετία του ‘30, στάθηκε σύμβολο πατριωτισμού, αγνού ηρωισμού σε έναν εύθραυστο από πολλές όψεις του κόσμο. Στο κατώφλι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα παιδιά ένοιωθαν την ασφάλεια του Ανθρώπου Από Ατσάλι, ικανού να σταματήσει τον οποιοδήποτε κίνδυνο. Στις μέρες μας, το box office μπραντεφέρ μεταξύ Marvel και DC παράγει φιλμικά franchises ων ουκ έστιν αριθμός, γιατί απλούστατα, το κόλπο δοκιμάστηκε (Superman – Batman – Spiderman – X-Men - Hulk) οπότε δε γλιτώνουμε με τίποτα από τον χάρτινο (έστω, CGI) συρφετό τύπου Daredevil, Ghost Rider κι όλο το κακό cineπάντημα.

Ο Peter Parker φαντάζει ο ιδανικός αντι-υπερήρωας σε έναν κόσμο που ταυτίζεται με τις δικές του υπαρξιακές αγωνίες, ανασφάλειες και χαμηλή αυτοεκτίμηση, μειονεκτήματα που θεραπεύονται από την οργή που νοιώθει ο Spiderman απέναντι σε μια εν πολλοίς εγκληματικά άδικη κοινωνία. Ο πάλαι ποτέ χαρακτηρισμός «καρτουνίστικος» παύει να προσδιορίζει τον ρηχά μονοδιάστατο, απλοϊκά γραμμένο κινηματογραφικό χαρακτήρα. Μέχρι τα τέλη του ’60 τα comics έβριθαν λευκών αγγλο-σαξονικών προτύπων (w.a.s.p) Ήταν ο Stan Lee o πρώτος που έμπασε μαύρους, ισπανόφωνους και γενικότερα ρεαλιστικούς, ανάλογους με τη μετασχηματιζόμενη πολυφυλετική κοινωνία της εποχής χαρακτήρες. Ο Black Panther (1966), η Storm (ναι,ναι, η Halle Berry!), τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Ακόμη και ο Superman «εκσυγχρονίστηκε» στα 1993 με... τον θάνατό του (για να αναστηθεί αρκούντως μεσσιανικά αργότερα).

Ο ιστορικός των comics Peter Sanderson, συγγραφέας του the Ultimate Guide to the X-Men, τοποθετεί στην εμπροσθοφυλακή αυτής της σύγχρονης comic book επέλασης την άνοδο της graphic novel, μιας περισσότερο φιλόδοξης και μακροσκελέστερης σε ανάπτυξη φόρμας από τα παραδοσιακά comics. Αυτού του είδους οι νουβέλες, όπως πρωτοπαρουσιάστηκαν από τον Will Eisner, πραγματεύονται ολοένα και πιο ακανθώδη ζητήματα όπως πολιτικές μετανάστευσης, φυλή και απολυταρχία. Allan Moore`s V for Vendetta ή 300 του Frank Miller κανείς; Μολαταύτα, κάποιοι cineσθάνονται ότι αυτή η κατάδυση στα σκοτεινά βάθη της ατομικής ψυχοσύνθεσης έχει παρατραβήξει λιγουλάκι παραπάνω. Υπερ-έκθεση στα αυτο-καταστροφικά ψεγάδια και σε σεναριακά ψευδο-διλήμματα για να... βρισκόμαστε δηλαδή (γιατί όολοι ξέρουμε ότι στο τέλος θα επικρατήσει η μέλι-γάλα holywoodιανή λογική). Γι ‘αυτό ακριβώς υποστηρίζω ότι αυτός ο Spiderman με τα μαύρα, παρότι παραμένει το είδωλο της αγνότερης περιόδου της ζωής μου, πρέπει κινηματογραφικά να πεθάνει. Όχι όμως πριν το τελευταίο ραντεβού της 3ης Μαΐου.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.