• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 04 Απρ 2007

GENTLEMEN! WELCOME TO FIGHT CLUB






The first rule of Fight Club is - you do not talk about Fight Club. The second rule of Fight Club is - you DO NOT talk about Fight Club. Third rule of Fight Club, someone yells Stop!, goes limp, taps out, the fight is over. Fourth rule, only two guys to a fight. Fifth rule, one fight at a time, fellas. Sixth rule, no shirt, no shoes. Seventh rule, fights will go on as long as they have to. And the eighth and final rule, if this is your first night at Fight Club, you have to fight.



(Από το αστυνομικό δελτίο της 30/03/2007)

Των βίαιων συμπλοκών στην Παιανία ακολούθησε κινητοποίηση της Αστυνομίας. Σύμφωνα με ανακοίνωση που εκδόθηκε από τη ΓΑΔΑ, στο πλαίσιο των εκτεταμένων ερευνών, βρέθηκαν:

- Στο σημείο των συμπλοκών: Πέντε χρησιμοποιημένοι πυρσοί, έξι λαιμοί γυάλινων φιαλών, με προσαρμοσμένα στα στόμιά τους τεμάχια υφάσματος και ίχνη καύσης, δύο φωτοβολίδες ναυτιλίας, πέντε φωτοβολίδες αχρησιμοποίητες, 11 φωτοβολίδες χρησιμοποιημένες, ένα μεταλλικό μπαστούνι κλειδαριάς, καθώς και πέτρες, τούβλα και άλλα αντικείμενα.

- Στην κατοχή ορισμένων εκ των συλληφθέντων, καθώς και σε κατ` οίκον έρευνες: Τρία μαχαίρια, ένα μαχαίρι με ενσωματωμένη στη λαβή του σιδηρογροθιά, ένα πιστόλι εκτόξευσης φωτοβολίδων και μία φωτοβολίδα, ένα αεροβόλο πιστόλι, δύο φιαλίδια αερίου για εκτόξευση αντικειμένων, ένα ξύλινο ρόπαλο, 103 κροτίδες (δυναμιτάκια), ένα μεταλλικό αντικείμενο με τρεις λεπίδες, ένας εκτοξευτήρας φωτοβολίδων-στιλό, τρία βλήματα εκτόξευσης φωτοβολίδων, ένα σπρέι-μπογιά και μία κοκκάλινη λαβή-γροθιά.

- Τέλος, σε πέντε συνδέσμους φιλάθλων του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού σε διάφορες περιοχές της Αττικής: Δέκα ξύλινα κοντάρια, μία αλυσίδα, 17 βεγγαλικά, δύο ζυγαριές ακριβείας, ποσότητα άγνωστης λευκής σκόνης (πιθανότατα ηρωίνη) περίπου έξι γραμμαρίων, ακατέργαστη κάνναβη βάρους περίπου 906 γραμμαρίων, πέντε μεταλλικοί σωλήνες, επτά ξύλινα ρόπαλα, πέντε καπνογόνα, 47 κροτίδες, ένα αυτοσχέδιο ελαστικό ραβδί, μία κενή περιεχομένου φιάλη μπύρας με μονωτική ταινία στο στόμιο, που αναδύει οσμή εύφλεκτου υγρού, ένα πτυσσόμενο μεταλλικό γκλομπ, τρία αυτοσχέδια ξύλινα γκλομπ, ένα μπαστούνι μπέιζμπολ, καθώς και σκεπάρνια, βαριοπούλες, τσεκούρι, πανό, μπλούζες και κασκόλ με υβριστικά συνθήματα.


This is your life and it`s ending one moment at a time



Ψάχνω τη διαδρομή που συνδέει Chuck Palahniuk και Αποδυτηριάκια. Τη νοερή ιδεολογική γραμμή μεταξύ Fight Club και Κάτω Τα Χέρια Από τα Νιάτα (Χούλιγκανς). Θα επιχειρήσω να μην συμπεράνω, να μην αφορίσω, να μην μασήσω την τροφή-για-σκέψη. Είναι άπαντα εναργή και οροθετημένα από την αρχή τους. Τη μόνη αρχή που λέγεται Χρόνος. Μονάδα μέτρησης της ζωής σου, αυτής που τελειώνει κάθε nanosecond, απλά για να ξαναξεκινήσει την αμέσως επόμενη. Μυριάδες στιγμιαίοι θάνατοι, ακαριαίοι κι ασήμαντοι, σφάγιο στη βορά των στατιστικών μέσων όρων. Θα μπορούσε να σου μιλάει ο Tyler Durden (Delirium Tremens) τώρα, o «άλλος» σου εαυτός, η φωνή απ’ το υπερπέραν – δεν έχει σημασία. Σημασία είναι μόνο αυτή που θέλω να μου δώσεις τώρα.

Man, I see in fight club the strongest and smartest men who`ve ever lived. I see all this potential, and I see squandering. God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don`t need. We`re the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War`s a spiritual war... our Great Depression is our lives. We`ve all been raised on television to believe that one day we`d all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won`t. And we`re slowly learning that fact. And we`re very, very pissed off.




Αν μπορούσα να βάλω ένα αναθεματισμένο tagline σε τούτο το site, αυτό θα ήταν «ΔΕΝ είναι απλά μια ταινία». Μήπως και σταματήσει η παραμύθα. Ήταν, πριν μια 10ετία+ που ο Fincher έκανε εντυπωσιακό intro στο βασίλειο της αστικής μηδενιστικής παράνοιας με το Seven (ένας μοναχικός John Doe φρικάρει εναντίον της ανθρωπότητας τιμωρώντας με βιβλικό τρόπο το απολωλός ανθρώπινο γένος). Το The Game υπήρξε ένα σοφιστικέ παιχνίδι βαρεμένων (με κάθε έννοια) ενηλίκων, αντίβαρο στο κενό που δημιουργεί η πληκτική ζωή ενός καθώς πρέπει meta-yuppie. Πάνω κει κουμπώνει το Fight Club, ερχόμενο να δώσει στην αιχμαλωτισμένη στους πλουτοκρατικούς μηχανισμούς μονάδα παραγωγής, μια σαρωτικά οργισμένη εκτόνωση. Αυτό όμως είναι μόνο μια (νέα) αρχή. Γιατί το επόμενο βήμα είναι το Project Mayhem.

It`s only after we`ve lost everything that we`re free to do anything



Έχει πλάκα να γυρίσεις πίσω να διαβάσεις τι έλεγε τότε ο Ebert και το καθεστώς κριτικό συναπάντημα. Φασισμός, οπτική υπερβολή και σκηνοθετικά τρικάκια. Φαίνεται, τουλάχιστον στη δική μου φρόνηση, ότι οι θεωρητικοί φρόντισαν γρήγορα να ξεμπερδεύουν με μια ταινία που έμελλε να γίνει σκοτεινό σημείο των καιρών. Κατά την προσωπική μου κρίση, το Fight Club δεν είναι μόνο μια μεγάλη ταινία (κάτι που αμυντικά δεν αναγνώρισα κι ο ίδιος όταν την αντιμετώπισα για πρώτη φορά), είναι κάτι ακόμη περισσότερο: Μια επώδυνα επίκαιρη ταινία. Μένει μόνο το να γίνει και προφητική, καθώς φαίνεται ότι κάποιοι πολύ συγκεκριμένοι βάζουν τα δυνατά τους γι ‘ αυτό. Το αν, με άλλες λέξεις, το Fight Club θα γιγαντωθεί σε ένα ολοκληρωμένο, συστηματοποιημένο Project Mayhem.

Θανατηφόρος σύγκρουση χούλιγκανς Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού στην Παιανία με αφορμή αγώνα πλαίη-οφ στο βόλεϊ γυναικών. Μοιάζει με σύντομο ανέκδοτο, αλλά εδώ κάποια σπίτια έκλεισαν ή θα κλείσουν σύντομα. Όπως σχολάσανε και τα απανταχού πρωταθλήματα στη χώρα για το τρέχον δεκαπενθήμερο. Και λοιπόν; Η’ το άλλο, ότι τα κακοποιά (sic) αυτά στοιχεία (λέει) δεν ανήκουν στον χώρο του αθλητισμού, απλά τον χρησιμοποιούν (ξαναλέει) για να εκτονώνουν την αντικοινωνική τους προσωπικότητα. Αυτή λοιπόν η νοοτροπία έχει να κάνει με το προαιώνιο προπατορικό αμάρτημα και την περιώνυμη απώθηση της ενοχής. Όχι εγώ Κύριε, η γυναίκα που μου’δωσες φταίει, αυτή μου το’ δωσε το μηλαράκι να το φάω.



Για τους θεατές που αναγιγνώσκουν κριτικά ό,τι βλέπουν, το Fight Club είναι μια καθαρά φαλλική υπόθεση. Ένα τσούρμο καταπιεσμένων, αυτο- ικανοποιούμενων ανδρισμών, σε έναν γυναικείο κόσμο, όπου τους μεγάλωσαν οι μανάδες – αντικείμενο της ανασφάλειάς τους. H Marla είναι μια θνησιγενής fatale, όπως όλες οι comme il faut femmes, στον αρσενοκατοίκητο πλανήτη Fight Club. Με το γήπεδο να παραμένει η διαχρονική λατρεία του φαλλού. Ανδρικές μάζες, φλιπαρισμένα, ανικανοποίητα θέλω, εξακοντισμένα σε μια μούντζα, ένα (μεσαίο) δαχτυλάκι, δυο μπινελίκια και πέντε σταυρίδια, σε εχθρούς και οικείους. Erga Omnes. Όλοι και όλα πληρώνονται εδώ. Σε έναν πολιτισμό ανοικονόμητου θεάματος, μιας αρένας που στριμώχνει μέσα της τις διαλυμένες οικογένειες, μια αήθη εκπαίδευση που δε στάθηκε ποτέ Παιδεία, ένα τραυματικό φανταριλίκι, μια μηδαμινής εξέλιξης δουλειά όταν δε γίνεται ανεργία και μια γκόμενα που πλέον οδηγάει καλλίτερο αμάξι και έχει καλλίτερο κινητό από το δυστυχισμένο αρσενικό. Καλή Ανάσταση κύριοι.



Warning: If you are reading this then this warning is for you. Every word you read of this useless fine print is another second off your life. Don`t you have other things to do? Is your life so empty that you honestly can`t think of a better way to spend these moments? Or are you so impressed with authority that you give respect and credence to all that claim it? Do you read everything you`re supposed to read? Do you think every thing you`re supposed to think? Buy what you`re told to want? Get out of your apartment. Meet a member of the opposite sex. Stop the excessive shopping and masturbation. Quit your job. Start a fight. Prove you`re alive. If you don`t claim your humanity you will become a statistic. You have been warned- Tyler




 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.