• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 28 Μαρ 2007

ΕΝ ΤΟΥΤΩ (ΔΕΝ) ΝΙΚΑ




“Στις 27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα…”

Mαρία Ρεπούση, Ιστορία ΣΤ’ δημοτικού. Στα νεότερα και σύγχρονα χρόνια, Αθήνα, εκδ. ΟΕΔΒ, 2006, σελ. 100


Το περασμένο Σάββατο, 24.3.2007, παραμονή της 186ης επετείου απόσχισης του Γιουνανιστάν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, διεξήχθη ένα μάτς μεταξύ των δύο εθνικών ποδοσφαιρικών ομάδων στα πλαίσια της τουρκικής προέλασης στα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά σαλόνια, στο στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης (αρχηγός των σφετεριστών στη μάχη του Τουρκολίμανου – 22 Απριλίου 1827). Το τουρκικό ασκέρι κατατρόπωσε το άτακτο γιουρούσι των αρματολών – κλεφτών με το θριαμβευτικό σκορ 1-4. Οι 35.000 και πλέον αγαρηνοί που συνωστίστηκαν στις κερκίδες του φαληρικού γηπέδου, μη δυνάμενοι να αντέξουν έναν νέο εθνικό εξευτελισμό, εστράφησαν βιαίως κατά εαυτούς και αλλήλους, ενώ δεν παρέλειψαν να δείξουν τον προσήκοντα σεβασμό στην ερυθρά ταξιαρχία του Φατίχ Τερίμ μετά το τέλος του αγώνα, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητά της με ένα θερμό χειροκρότημα.

Στην Berlinale 2007, θα μπορούσε κανείς να βρει όλα τα ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα: Η μαζική σφαγή των Αρμενίων (”το σπίτι των κορυδαλλών”), η κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας (”υπηρέτησα τον Άγγλο βασιληά”), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (”ο παραχαράκτης”), ο β’ παγκόσμιος πόλεμος (”Γράμματα από Iwo Jima”), η έναρξη του ψυχρού πόλεμου (”ο καλός Γερμανός”), η συνέχιση του ψυχρού πόλεμου (”ο καλός βοσκός”), η ουγγρική επανάσταση (”τα παιδιά της δόξας”), οι δικτατορίες στην Ν. Αμερική (”το έτος που οι γονείς μου πήγαν διακοπές”), το Απάρτχάϊντ (”Goodbye Bafana”), η αρχή της Aids-πανδημίας (”ο μάρτυρας”), η ισραηλιτική κατάληψη του Λιβάνου (”Beaufort”) . Κι όμως, επειδή (υποτίθεται) του έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει, ομού οι κριτικοί με τον Βουλγαράκη και σύσσωμον το ελληνικό φιλοθεάμον κοινό περί ενός μόνο πανεθνικού γεγονότος ετύρβασαν: Των 300 δια φακού Zack Snyder.



Ήρθε η κόμικ υπερ-περιπέτεια-με-σανδάλια στην ιστορική της κοιτίδα και εξολόθρευσε τα ταμεία. Ξεπερνά το 1.000.000 εισιτήρια κι οδεύει για εθνικό εισπρακτικό ρεκόρ. Γιατί ο modern times έλλην αρέσκεται στο να διδάσκεται το παρελθόν του αποκλειστικά και μόνο μέσα από κωμικ(ο-τραγικές) καταστάσεις. Name it 300 του Frank Miller, πες το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Το ένα και το αυτό είναι. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Για να προλάβω πάντως ενστάσεις του συρμού και του…cineρμού:
  1. Δεν βλέπω καμιά bushική προπαγάνδα εναντίων των Ιρανών. Οι Ιρανοί βέβαια βλέπουν, όπως φαντάζομαι κι εμείς και κάθε λαός αν ήταν στη θέση τους, αλλά, όπως λέει κι ο αρχαίος φιλόσοφος, δυο δάχτυλα απ’ τον θώκο (sic) μας, κι ας είναι όπου να’ ναι. Σσσωστοοόςςς;
  2. Είναι μόνο μια ταινία βασισμένη σε κόμικ. Δεν αντιλέγω. Σου θυμίζω μόνο την μικρή πικρή ιστορία με τα σκίτσα του Μωάμεθ (17 Φεβρουαρίου 2006- Βία και αίμα σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για τα σκίτσα του Μωάμεθ στη Λιβύη. Δέκα νεκροί και 55 τραυματίες ο απολογισμός συγκρούσεων μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων ασφαλείας. Την ίδια ώρα, η Δανία κλείνει την πρεσβεία της στο Ισλαμαμπάντ και Πακιστανός κληρικός επικηρύσσει για 8.400 δολάρια τους Δανούς που σχεδίασαν τα σκίτσα της οργής.)
  3. «Μην τρελαθούμε κιόλας, ε; Γουστάρω να βλέπω τους Έλληνες να ξεκατινιάζουν τους Πέρσες, γιατί, επιτέλους, ΚΑΠΟΙΟΣ έδειξε κάτι θετικό για μας (δηλ. τους προγόνους μας) μέσα σ’ αυτόν τον αχταρμά του Hollywood!» Εδώ πονάει αυτό που έχω να σου γράψω. Η ιστορία των Θερμοπυλών είναι μια αθάνατη ιστορία ήττας. Προδοσίας και ήττας. Του Λεωνίδα από τον ίδιο του τον λαό, τους Σπαρτιάτες. Κι όταν θέλω να το δω αυτό να ξετυλίγεται στο πανί, θέλω να οργιστώ, να πονέσω, να σιχτιρίσω. Ούτε να γουστάρω τους ανίκητους «αουουού», ούτε να χαζέψω με τα περσικά γκρέμλινς. Αν ήθελαν hollywoodιανό έπος, να διάλεγαν τη μάχη στη Σαλαμίνα ή στις Πλαταιές, όπου νικήσαμε ως Έλληνες. Η μοναδική ταινία που παίχτηκε φέτος για το πνεύμα της θυσίας των Θερμοπυλών ήταν αυτή του γερο- σπαρτιάτη Clint και λέγεται Letters From Iwojima. Χαίρετε.
Πάω παρακάτω. Αφού αφορίσω γράφοντας ότι ως λαός, εκτός από την Ιστορία έχουμε και το cineμά που μας αξίζει. Την αντίστοιχη εθνική κινηματογραφία επίσης. Ενώ τα παραδείγματα προς μίμηση είναι ζωντανά-και-κινούνται: Την Πρωταπριλιά κατεβάζει αυλαία (cineχίζεται πάντως μέχρι τις 4 του μηνός στη Θεσσαλονίκη, στο Ολύμπιον) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Ομολογουμένως έχω πάψει εδώ και χρόνια να τρελαίνομαι για γαλλικό φιλμικό κρουσάν, όμως, πρέπει να παραδεχτώ τούτο: Οι Φραγκόφωνοι είναι πολύ μπροστά, οι μόνοι που ως υποδομή βιομηχανίας δύνανται να κονταροχτυπηθούν με τους αμερικάνους. Διαβάζεις (στα NEA) “Το 2006, λοιπόν, ο γαλλικός κινηματογράφος συγκέντρωσε περίπου 56 εκατομμύρια θεατές στις κινηματογραφικές αίθουσες του εξωτερικού, ενώ οι εισπράξεις του έφτασαν τα 300 εκατ. ευρώ. Την ίδια χρονιά, 298 γαλλικές ταινίες προβλήθηκαν στο εξωτερικό, ενώ κάθε χρόνο παράγονται από 280 έως 320 ταινίες (το 2005 είχε σημειωθεί το ρεκόρ της τελευταίας δεκαετίας, με 73,6 εκατ. εισιτήρια σε χώρες του εξωτερικού και εισπράξεις 369 εκατ. ευρώ)!” και σε πιάνει εθνική…δυσφορία.

Τι έχουμε να αντιπροτείνουμε εμείς; Από τη μια τον Οικονομίδη, για τον οποίο βρέθηκε με το ζόρι μια αίθουσα (Μικρόκοσμος) ώστε να παιχτεί η μοναδική ενδιαφέρουσα σεναριακά ελληνική ταινία της χρονιάς κι από την άλλη το «ακαταλαβίστικο» ταλέντο κάποιου Λάνθιμου, που ψάχνει να βρει την Κινέττα του σε μια αίθουσα και για 2 (ολογράφως: δύο) μόνο προβολές. Δεν περισσεύει, όχι screening room, αλλά ούτε…αποχωρητήριο ελέω του οδοστρωτήρα των 300. Κι εν πάσειδι περιπτώσειδι, χαβαλές να γίνεται. Να πηγαίνει ο κόσμος στον σινεμά για να ξεχαρμανιάσει. Να βαθαίνει έτσι το χάσμα μεταξύ θεατών και κινηματογραφικών κριτικών που αισθάνονται την ιερά υποχρέωση να σώσουν τα έρημα (το σινεμά με τα υψηλά «νοήματα») πριν τους μείνουν στα χέρια αμανάτι. Να αλυχτάνε τα κανάλια κολλώντας παντού ταμπέλες, χωρίζοντας μας σε αντιμαχόμενες στρατιές. Αμνοί και ερίφια, εθνοκάπηλοι κι αναρχοκομμούνια, φιλο-Δαντικοί και αντι-Σαρμπελικοί.

Κατά τα λοιπά, εδώ… ξανα χειροκροτήστε τους: Προψές του την έκατσε την προκαταρκτική εξέταση ο κυρ – εισαγγελέας του Ερντογάν επειδή, (λέει) αποκάλεσε «κύριο» τον Οτζαλάν, προ 7ετίας μπρε, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης. Συγνώμη, μήπως καλλίτερα να πω…της Ινσταμπούλ; Ο Tempora – O… Μωρές! (κι εντελώς αλλοπαρμένες…)



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.