• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 10 Ιαν 2007

SECOND LIFE




Ήρθα και επέστρεψα (μαζί). Μη με ρωτήσεις σε περικαλώ γιατί, κωλύομαι να σου απαντήσω ξεκαθάρως. Ειλικρινά στο μιλώ δαύτο, αν υπήρχε τρόπος, θα έκανα μυριάδες κομματάκια το ελληνικό μου διαβατήριο (βάλε ένα ο-εχθρός-του-ανώτερου-ελληνικού-έθνους alert εδώ) και θα το κατάπινα με χαρακτηριστική ευκολία. Αλλά να, ήταν τόσα τα φαγιά που κατεβρόχθισα κατά τη δεξίωση της γαμήλιας τελετής (χωρίς να εξαιρείται το μετά) που ούτε μια κάσα τζιντζερ-έλες καναδέζικες δε θα με γλίτωναν από τη δυσπεψία. Anywayz. Πλέον ευρίσκομαι στο επέκεινα του δια-πολιτισμικού μου jet lag, κάνοντας περίεργους cineιρμούς των ισοβίων μου δεσμών που cineπεσαν με την ημέρα (ποιος το περίμενε;) απαγχονισμού του Saddam. Πίσω σε μια Ελλάδα που στενάζει μεταξύ Λούφας και Απαλλαγής - μαϊμού και νέου ειδησεογραφικού πορνο-πογκρόμ, με θύματα (για δεύτερη φορά) αθώες παιδικές ψυχές. Κατά τα λοιπά, ξανά-μανά Sir Takis στον Θρύλο, νέα καταιγιστικά κύματα ταινιών στην εβδομαδιαία διανομή, καθώς μπαίνουμε επισήμως σε μια εκλογική χρονιά. Τον αισθανθήκατε (τον σεισμό) τώρα δηλαδή;

Και τι δεν είδανε τα μάτια μου το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Πάμπολλες ταινίες, παραγωγές που πασχίζουν να σώσουν την (εν πολλοίς χαμένη) φετινή ταινιακή παρτίδα. Μου τη γλίτωσε το Letters from Iwo Jima, ένα ερωτηματικό για τα φετινά αγαλματίδια, που ακόμη δεν έχει βγει σε ευρεία παν-αμερικανική προβολή. Για τα υπόλοιπα όμως έχω ξεκάθαρη εικόνα και θα μιλήσω συντομότατα, στα καθιερωμένα oscarικά μου προγνωστικά. Κι επειδή δεν έχει έννοια να ακούς χωρίς να υπάρχει κριτική στο Cine, λέμε να βγάλουμε ένα έκτακτο Άκου (Πριν) Να Δεις special για τις πλέον αναμενόμενες ταινίες, πρώτοι εδώ στο Cine.gr. Χώρια που, όπως το έχεις ήδη αντιληφθεί φαντάζομαι, ξεκινάμε πολύ ενδιαφέροντα καινούργια πράγματα, όπως τα αφιερώματα σε μεγάλους σκηνοθέτες, που θα ανανεώσουν το ενδιαφέρον σου μέσα στο 2007. Κάνε μεγάλη όρεξη λοιπόν και κάπου εδώ, έρχεται το προσωπικό μου TOP 10 για ταινίες παραγωγής (πρόσεξε: όχι προβολής στην Ελλάδα - παραγωγής) 2006 οι οποίες, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, σφράγισαν τη χρονιά μου και παρομοίως εύχομαι δι`εσέ (δες το και σαν πρόταση για όσες δεν έχεις δει ακόμη δηλαδή). Να κινήσει η ξανάστροφη μέτρησις παρακαλώ:

10. An Inconvenient Truth

Συνολικά ήταν μια μάλλον αδύναμη χρονιά για το (δικαιολογημένα) θεωρούμενο από πολλούς κριτικούς σημαντικότερο κινηματογραφικό genre των καιρών μας. Με εξαίρεση το συγκινητικά εξοργιστικό αλλά εμφανώς προβοκατόρικο (καμιά αντίρρηση για το αληθές της ρητορικής, η ένσταση είναι περισσότερο αισθητική) The Road to Guantanamo, μιλάμε για πολύ λίγα πράγματα. Διαλέγω αυτήν τη κινηματογραφημένη ακαδημαϊκού τύπου παρουσίαση για δύο λόγους. Ο ένας γιατί θεματολογικά με αγγίζει εντελώς (ρώτα τους Καναδούς που αντί για χειμώνα στους -30 βαθμούς βγάλανε τα κοντομάνικα έξω Γενάρη μήνα) και το κάνει με έναν χαλαρό μα περιεκτικότατο τρόπο. Ο άλλος γιατί ο ανέλπιστος ομιλητής είναι ο Al Gore, ο παρ`ολίγον πλανητάρχης υποψήφιος των Δημοκρατικών. Άντε, και του χρόνου περιμένω τον Γιωργάκη σε κινηματογραφημένα σεμινάρια pilates.


9. Little Children

Είναι μεγάλη σουπιά ο Todd Field. Τον είχα υποτιμήσει στο In The Bedroom, με το καινούργιο του φιλμ όμως τον βλέπω να αναδεικνύεται μάστορης στο μελόδραμα αξιώσεων που παίζει στα σαλόνια των αμερικανικών προαστίων. Χώρια που βγάζει ερμηνείες που βγάζουν μάτια. Με κέρδισε η Καιτούλα η Winslet, με cineπήρε η επιστροφή-από-το-πουθενά του child star Jackie Earle Haley σε δυσκολότατο ρόλο που χτυπάει μέχρι oscar β`. Τώρα βέβαια μπορεί απλά να φταίω εγώ που αρχίζω λόγω ηλικίας να φτιάχνομαι περισσότερο με 30φεύγα ιστορίες, έτσι;


8. Apocalypto

Στιγμάτισέ με ως τρελό, αιμοσταγή, ακραιφνή θιασώτη της αδικαιολόγητης βίας (μόνο αντισημίτη μη με πεις - θα θυμώσω) αλλά ο Mel o Gibsonας το έκανε πάλι το θαυματάκι του. Παίρνει από το χεράκι το Last of the Mohicans και ανεβάζει τους δείκτες αδρεναλίνης και μπρουτάλ ρεαλισμού στο κόκκινο (της φωτιάς). Δικαιολογημένες οι συνδέσεις με την φανατίλα auteurs τύπου Cecil B. DeMille ή D.W. Griffith, άλλο τόσο όμως εμφανής η sui generis οξυδέρκεια του Mel στον χειρισμό της εικόνας σε ένα πλήρως οικονομημένο storytelling. Αν τώρα βέβαια δεν έχεις δυνατό στομάχι, προτίμησε κάτι άλλο. Σε προειδοποιάω.


7. The Lives of Others

Μπορεί η ταινία να μην απαντάει στο ερώτημα αν εντέλει ήταν πράκτορας της Στάζι ο Κόκκαλης (sorry Panos Kammenos), όμως επιβεβαιώνει περίτρανα την γερμανική υπεροχή στην φιλμική καταγραφή σημαντικών περιόδων της ταραγμένης ιστορίας της (βλέπε και τα Downfall, Sophie Scholl). Με έμφαση στις ακριβείς δόσεις fiction και τεκμηρίωσης, σε περιτύλιγμα ερμηνειών πρώτης διαλογής. Αν έλειπε ο ακαδημαϊσμός το κατόρθωμα θα γινόταν σαφέστερα εντυπωσιακότερο.


6. C.R.A.Z.Y.

Ό, τι δεν πέτυχε το άτολμα διακριτικό Brokeback Mountain, το καταφέρνει με χαρακτηριστική ευκολία ο Jean-Marc Vallee, γιατί αφήνει να κυριαρχήσει μέσα από την κατά-γραφή του το αυτονόητο. Δεν είσαι gay ή straight, απλά ελεύθερος ή καταπιεσμένος σεξουαλικά. Είναι κι αυτό το φοβερό μουσικό χαρμάνι με Bowie- Floyd- Stones αλλά και... Patsy Kline που βγάζει ένα απογειωτικό 70s κλίμα, παρέα με μια φωτογραφία που σου`ρχεται όρεξη να σκίσεις το πανί να μπεις μέσα. Από τις αδικημένες των Oscars (πονεμένη ιστορία, ψάξε στο Cine να διαβάσεις περισσότερα)


5. Babel

Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι η εμμονή των επικριτών του Inarritu στο τι υποτίθεται έπρεπε να καταφέρει στο κύκνειο άσμα της cineργασίας του με τον Arriaga. Λίγοι (τουλάχιστον στην Ελλάδα) έχουν εκτιμήσει την πιο άρτια, τουλάχιστον σκηνοθετικά απόδοση της παγκοσμιοποίησης μέσα από μια χαοτικά κυκλική, αποσπασματικά ενιαία αφήγηση. Όπως επίσης μου τη δίδει που το ερμηνευτικό κάλλος αποδίδεται συλλήβδην στο star power ζεύγος Pitt - Blanchett, ενώ όλα τα (oscarικά) λεφτουδάκια είναι η τσικάνα η Barraza και το γιαπωνεζάκι η Kikuchi.


4. V for Vendetta

To φτου-ξελευτερία (ή θάνατος) όχημα των W Bros μου άρεσε πολλά, μα πάρα πολλά. Πέρα από το εισπρακτικό hype που λειτούργησε αρνητικά για την κριτική της υπεραξία (ας πρόσεχαν την διατήρηση της κριτικής τους αποδοχής όταν έβγαζαν το έκτρωμα Matrix Revolutions), η ταινία επέδειξε θαυμάσια production values, υπερ-επίκαιρο πολιτικό μήνυμα, μια pop-αναρχική υπο-κουλτούρα η οποία έδεσε με το πλέον ανατριχιαστικά εκτονωτικό τέλος που μου επεφύλαξε ταινία τη χρονιά που μας άφησε. Κι όλα αυτά τα σπουδαία για μια ταινία με πρωταγωνιστή τον…Hugo Weaving.


3. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan

Έχω ήδη γράψει τα πάμπολλα. Σκηνή από το Pearson Airport του Toronto. Είναι η εθνική εφήβων hockey (εθνικό άθλημα) έτοιμη για επιβίβαση και σκάει μύτη ένας τυπάς με μπλουζάκι Borat: Sexy Time. Η ιδανική ταινία για προεόρτια bachelor party με απίστευτο βρωμόγελο και διαβρωτική πολιτική σάτιρα (τύπου «ο Sacha Baron Cohen είναι ο εβραίος που αγαπώ»). Εκεί που τα σκουπίδια τύπου Jackass και Road Trip συναντούν το Κιουμπρικό μεγαλείο και την Monty Python φρενίτιδα. Respect, Is Nice…High Five!


2. Pan`s Labyrinth

Είναι ο κυρίως υπεύθυνος για τη γενική διαπίστωση που φέρνει την αγία τριάδα των τσικάνων (Del Toro - Inarritu - Cuaron του επίσης στιβαρού Children of Men) στην πρωτοπορία του κινηματογραφικού έτους 2006. Κι όμως, είναι o ίδιος που σπαταλιέται πίσω από αμφιβόλου projects όπως τα Mimic, Blade 2 και Hellboy. Κανείς άλλος δεν φέρνει τόσο κοντά τον παιδικό εφιάλτη σε μια ζοφερή πολιτική πραγματικότητα με μια σοκαριστική πειστικότητα και αισθητική που αναμετράται επί ίσοις όροις με το υπερβατικό fantasy του Peter Jackson. Το πιο καλά κρυμμένο διαμάντι κλεισμένο περίτεχνα σε mainstream λούστρο. Από τα ελάχιστα άχαστα (sic) της σεζόν.


1. The Departed

Φέτος θα είναι η χρονιά του Marty. Με μόνο ερωτηματικό το κατά πόσο νομιμοποιεί εαυτήν η Ακαδημία να βραβεύσει τόσο μεταχρονολογημένα ένα τόσο τεράστιο όνομα, με αφορμή ένα remake ενός ασιατικού action cop movie. Η στόφα της ταινίας προδίδει ένα master class που βρίσκεται εμφανώς σε ανεπάρκεια στο σημερινό hollywoodιανό σινεμά κι ένα cast που ο καθένας ξεχωριστά αποτελεί κι ένα αυτόνομο λόγο για να τη δεις. Αν είχε αποφύγει ένα ολίγον αμήχανο, κάπως διεκπεραιωτικό, κομμάτι «ασιδέρωτο» τέλος, θα μιλάγαμε για αριστούργημα, δίπλα στα Mean Streets, Raging Bull και Taxi Driver. Χωρίς αυτόν τον τίτλο, το φιλμ δεν παύει να είναι το καθηλωτικότερο σινεμά που είδα μέσα στο 2006.


C`est ça mes amis! Ανυπομονώ να δούμε μαζί τι ψήφισαν οι cineργάτες για τις ταινίες που βγήκαν εν Ελλάδι πέρυσι. So, είναι 2007 πλέον και δεν τη γλιτώνεις την ευχή. Καλλίτερο σινεμά, φθηνότερο για τους θεατές, με υπεύθυνους χειρισμούς από το κινηματογραφικό σινάφι για να έρθει ο κόσμος στην αίθουσα γυρνώντας την πλάτη στην πειρατεία. Λίγα έγιναν πέρυσι, όλοι όμως δικαιούμαστε μια δεύτερη ευκαιρία, για να μη σου πω μια δεύτερη…ζωή. Κάποτε κάποιος αγαπημένος cineργάτης μου ψιθύρισε «α, ρε Γκαρή, αλλάζεις ζωές!». Κύλησε ο καιρός στο αυλάκι από τότε και το σίγουρο τουλάχιστον παραμένει ότι από 30/12/2006 ζω τη δική μου δεύτερη ζωή. Ρίξε μια ματιά στις δικές σου πιθανότητες: www.secondlife.com. Που ξέρεις, ίσως συναντηθούμε εκεί…


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.