• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 27 Δεκ 2006

DREAM LIFE




Ακόμη δεν τό’χω ξεκαθαρίσει man. Μιλάω εγώ τώρα, ή μήπως η...χοληστερίνη; Iδού η απορία και ίδε ο άνθρωπος μαζί. Χριστούγεννα στο Toronto και φαίνεται, ότι (αισίως) ήδη στην τρίτη ημέρα παραμονής έχω σιγουρευτεί ότι το jet lag δεν πρόκειται να μ`αφήσει ποτέ ξανά. Είναι το πιο υπέροχο πράγμα στον πλανήτη να είσαι γαμπρός-της-τελευταίας-βδομάδας εδώ. Αν μπορούσε να μ`ακούσει ο Αϊ Bill (αρχιπανεύκολο, η Αλάσκα είναι δυόμισυ τσιγάρα (κατοστάρια) δρόμος προς τα πάνω), θα του ζήταγα ένα ατέλειωτο Groundhog Day από σήμερα και στο εξής. Δεν ξέρω αν τα φταίει ο 12κιλος οβελίας, τα απίστευτα ελληνικής κατασκευής γλυκά από τη Danforth ή τα ασταμάτητα καλαμπούρια του πεθερικού συγγενολογίου (ultra- sic) αλλά την έχω κατα-καταβρεί στη νέα μου addressα, 14 Shadowbrook, Kipling και Ruthburn γωνία, τρίτο μεζονέτι δεξιά.

Χριστούγεννα και σε λίγες ώρες, με ρίγη εθνικής συγκίνησης, θα`μαι ο πρώτος έλλην που θα καλύψω το μέγα πουλαίν της φιλμικής χρομιάς, το μουσικο-χορεψιάρικο Dreamgirls. Μιλάμε για το απίστευτο timing εξόδου στις αίθουσες, που συμπίπτει με το τελευταίο αντίο του νονού της soul, του βασιλιά του funk, του μέγα James Brown. O cineρμός γίνεται τόσο ξεκάθαρος, όταν γίνει η σύνδεση με τον ρόλο του Eddie Murphy (η ερμηνευτική νεκρανάσταση της δεκαετίας), ο οποίος κατ’ ουσίαν κομίζει στο πανί έναν α λα James Brown χαρακτήρα σε ελεύθερη πτώση, καριέρας και προσωπικότητας. Χώρια που το talk of the town εδώ για την Hudson (Beyonce who?) είναι τόσο μεγάλο (το America Idol είναι θεσμός, τόσο απλά) που πέρα από το καπαρωμένο oscar β’, υπάρχει κόσμος που κάνει από τώρα μνημόσυνο στον Marty, τον ιερο-marty Scorsese, που για νιοστή φορά ξεμένει από μπενζίνα λίγο πριν από το νήμα.

Κι όμως, στο συνάφι των cine-κριτικών το απόλυτο darling είναι (και θα είναι φαίνεται μέχρι...θανάτου κυριολεκτικά), ο γερο- Clint. Μη γελιόμαστε, το Flags of our Fathers ήταν ψιλο-φολίτσα. Υπήρξαν όμως reviewers στην Αμερική που ξετρύπωσαν από το πουθενά επιχειρήματα για να το εξυμνήσουν. Το κοινό όμως που δεν λέει ψέμματα την αγνόησε την (κρυπτο) πατριωτική μαϊμουδιά. Το marketinίστικο κολπάκι που παίχτηκε αμέσως μετά ήταν το να βγει βεβιασμένα το Letters from Iwo Jima, η «γιαπωνέζικη εκδοχή» της Ιστορίας, σε limited release, την περασμένη Παρασκευή. Το δυστύχημα είναι ότι όσο κι αν έψαξα, δεν τη βρήκα να παίζεται στον Καναδά. Περίεργο μα αληθινό. Anywayz, o μερακλής ο Eastwood πάει να παίξει κάτι σαν one-two punch, το ερώτημα που παραμένει ψιλο-αμείλικτο όμως είναι γιατί δεν έκανε μοναχά μια ταινία να τελειώνει μια ώρα αρχίτερα. Anywayz, it’ll be a three-horse race εφέτος, DreamgirlsThe Departed- Letters from Iwo Jima, με αξεκαθάριστη μέχρι στιγμής έκβαση. Το πρώτο ήταν το αδιαφιλονίκητο γκανιάν από την... περυσινή Απονομή, το δεύτερο είναι ο αιώνια αδικημένος Marty του ή-τώρα-ή-… πότε; και το τρίτο είναι ένα Clint’s movie που είναι καταδικασμένο να θριαμβεύσει, γιατί ο τύπος ενσαρκώνει το προφίλ της Ακαδημίας, το υπερσυντηρητικά φιλελεύθερο, ρεβιζιονιστικά ταπεινόφρον προφίλ (και ανφάς δύναμαι να σου πω) της Ακαδημίας. Γκεγκε (κατάλαβες) τζογούλα μου;

Φεύγοντας, πέρα από μια-δυο εκκρεμότητες απέναντί σου (ανασκόπηση της χρονιάς- TOP10), άφησα και 10 (το ξαναγράφω: ΔΕΚΑ) ταινίες που ζητούν το εισιτηριάκι σου για να κάνουν γιορτές. ΕΛΕΟΣ μάγκα μου. Τέτοιο πογκρόμ δεν αξίζει ούτε στον εχθρό σου δηλαδή. Ποιός χριστιανός θα τις δει και ποιός θα τις θυμάται μετά, είναι ένα πρώτης τάξεως αναπάντητο ερώτημα. Βοηθάει και η τηλεοπτική φτώχια, με τα εορταστικά Super Dealia και τα πατροπαράδοτα τσιφτετελο-shows, η τσέπη όμως δεν αντέχει τέτοια μαζική κινηματογραφική έξοδο, τύπου... Μεσολλογίου. Έχετε γεια ταινιούλες λοιπόν. Και κάπου εδώ εξομολογούμαι ότι αρχίζει να με κουράζει πλέον κάθε φορά που έρχομαι Καναδά, το να συμπεριφέρομαι σα το βλαχάκι που ήρθε πρώτη φορά Αθήνα και βλέπει το metro με τα σαγώνια στο πάτωμα. Δε χρειάζεται κόπος για να σου φέρω παράδειγμα. Βγαίνει ασούμε το Straight Story για να κάνει λίγο πίτσι-πίτσι με την (δυναμική πλέον) κοινωνική πραγματικότητα της ομοφυλοφυλίας στην Ελλάδα. Κι εδώ ο B.i.l (ο brother in law μου, Yanni dj, ο τιμονιέρης της ελληνοκεντρικής κονσόλας στα τοπικά μπαράκια του Toronto) έχει να καμαρώνει ότι θα είναι ο πρώτος έλλην dj σε lesbian wedding. O tempora, Ο μωρές, θα μου αντιτείνεις εσύ. Οκ, ξέχνα το ηθικοπλαστικό του θέματος και πάμε στο αμιγώς cine-φιλικό.

Επειδή πλέον με σακουλεύθησαν ότι ψήνομαι για σινεμά οι περιγυριώτες μας, με το που πάτησα πόδι δεν έχουν κλείσει στόμα για το Toronto festival του περασμένου Σεπτέμβρη. Και τι μεγάλο event, είμαστε πίσω μόνο από τις Cannes λένε, και cineχίζουμε απτόητοι. 1 στις 3 αμερικάνικες ταινίες κάνει γυρίσματα εδώ, κι από φέτος (αυτό το επαλήθευσα σε περασμένο edito) όλα τα μεγάλα studios λανσάρουν τα βαριά oscarικά χαρτιά στον δικό μας μαχαλά. «-Εσείς στο Greece, πως πάτε; O τελευταίος που βγάλαμε, είναι ο Αγγελόπουλος, right?- Eμμ...ναι, δηλαδή... περίπου. Είναι κι ο Κώστας ο Ζάπας, του οποίου (όντως) το Uncut Family φυλάσσεται στα παν/μιακά αρχεία της εδώθε σχολής κινηματογραφίας, ως το (ένα-κάποιο) προμήνυμα του φιλμικού μας μέλλοντος. Εμμ...θα προτιμούσα να γυρίσουμε ξανά στον Αγγελόπουλο guys. Βγάζει λοιπόν μια ταινία, δεύτερο μέρος μια νέας τριλογίας, με θέμα το τέλος της Ιστορίας (...) και...»

Στο περασμένο, αν πρόσεξες, έκλεισα με μια αναφορά στο www.youtube.com, μια νέα παγκοσμιοποιημένη τάση που ενδεχομένως γνωρίζεις, αν δεν έχεις δηλαδή ήδη κάνει upload κάποιες από τις πιο surreal ιδιωτικές σου στιγμές εκεί. Μετά έκανα και τη σύνδεση με το Borat, κι ενώ επίσης ενδεχομένως εσύ θα με έχεις πάρει ήδη με τις λεμονόκουπες (hate mail θα αναγνώσω μετά την επιστροφή μου στο Ελλάντα, just so you know it), εδώ στη βόρεια αμερική η ταινία έχει ήδη πάρει διαστάσεις πολιτισμικού φαινομένου και κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει μέχρι τα τέλη Φλεβάρη στα βραβεία (ξέρεις ποια). Αυτό για τους αλογομούρηδες του oscarικού bet που ανακάλυψαν (βρε τους τσακαλάκους, καλά, μιλάμε απίστευτοι είναι!) απόδοση 200/1 σε περίπτωση που το σηκώσει ο Sacha Baron Cohen στον Α’ Ανδρικό. Πεντάδα πάντως είναι σίγουρα μέσα – είναι τρελοί αυτοί οι νεο-Ρωμαίοι!

Τόσο που έδωσαν στο Crash πέρυσι την ύψιστη διάκριση της χρονιάς. Ε, λοιπόν, την ξανάδα την ταινία στο αερόπλανο (μαζί με τα Pirates of the Caribbean 2 και Garfield 2) και cineδητοποίησα περισσότερο από ποτέ το γιατί. Στην Ακαδημία αρέσουν δυο πολύ συγκεκριμένα πράγματα – το ένα είναι τα (δύσκολα και περίπλοκα) ηθικά διδάγματα. Το άλλο είναι η υπέρβαση των χαρακτήρων, το να συναντήσουν στην πορεία την καλή τους πλευρά και να πορευτούν μ’ αυτή μέχρι τους τίτλους του τέλους. Και...Cry me a river Brokeback Mountain μετά! Ουουπςς, it’s (Dreamgirls) show time folks σε λίγη ώρα, δεσμεύομαι για (Άκου...ΠΡΙΝ Να Δεις) report πολύ σύντομα, πριν δεσμευτώ με τα άλλα, τα υπέροχα (just in case she reads this one) δεσμά του γάμου, με την εκλεκτή της καρδιάς μου Μαριάνθη. Until next week λοιπόν, με τα καλλιτερότερα του 2006 και νεότερα από το φιλμικό μέτωπο, σε ασπάζομαι - Τάκης. Χρόνια πολλά και... στα δικά σου, είπα;



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.