• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 06 Δεκ 2006

OI ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΙΝΑΙ... ΔΑΝΕΙΚΕΣ




Δε φταίω στ’ αλήθεια εγώ – φταίει ο μήνας ο Δεκέμβρης. Πάνε 5 χρόνια από τότε που πρωτομπήκα ως visitor στο Cine, κι ακριβώς τόσα από τότε που το έκανα και δικό μου. Ε, όσο προσπαθώ να το αποφύγω, τόσο (κι άλλο τόσο) με πισωγυρίζει κάθε χρόνο τέτοια εποχή το ίδιο ενοχλητικό ερώτημα: Αξίζει τελικά τον κόπο; Κάτι-σαν συμβασιούχος ορισμένου χρόνου, σαν αξιολογούμενος στις ετήσιες κρίσεις στρατιωτικών που θέλουν πάση θυσία να σκαπουλάρουν τη μετάθεση στην «πινέζα». Τι κάνω λοιπόν, απαντώ μόνος μου, ή αφήνω σ’ εσένα την ταμπακέρα; Είναι δημιουργική ανασφάλεια ή ένα συμβόλαιο με το λαό (μπρρ…) που ζητά κατεπειγόντως ανανέωση;

Ύστερα αρχίζουνε να βαράνε τα όργανα (όχι του comedien πρώην εκπροσώπου τους Μπαλάσκα – τα άλλα, τα μουσικά εννοώ) και εγώ το νταχτιριντί μου: Μας διαβάζουν, ναι, ενδιαφέρονται όμως; Είμαστε ανάγκη ή απλά συνήθεια; Ενημερώνουμε ή απλά τους τρώμε τον χρόνο; Και πάει (σε διαβεβαιώ, μπορώ να σκεφτώ κι άλλα απείρως χειρότερα) λέγοντας. Αν έχεις μάλιστα υπομονή, μπορώ να cineχίσω. Είναι κάτι άνθρωποι που τα βλέπουν όλα καλώς καμωμένα. Είμαστε ρε φιλαράκι όμως και κάτι άλλοι, που το μάτι κολλάει στην ατέλεια, όπως η μύγα στα πουπού της Κλάρας, με όλο το σέβας και το συμπάθειο (για το ιερό ζώο της tv που μας αξίζει να έχουμε) πάντοτε, έτσι; Να το ξέρεις, όσοι βλέπουν το κακό και την εν γένει έλλειψη (ηθών, γούστου, αισθητικής, προσανατολισμού) να κυριαρχεί, δύο πράγματα μπορούν να γίνουν: Είτε τρόφιμοι του κοντινότερου ψυχιατρικού ιδρύματος, ή κινηματογραφικοί / τηλεοπτικοί κριτικοί, ή έτεροι ορκισμένοι opinion leaders. Οκ, γράψε τρία.

Το τι ακριβώς σου λείπει από το Cine το ξέρεις σίγουρα καλλίτερα από εμένα (γράψτο μου όμως μια να σε χαρώ στο tgaris@cine.gr για να παίξουμε πιο δυνατή μπαλίτσα next year! Θα απαντήσω σ’ όλα τα mails – promise). Αυτό που με αναστατώνει περισσότερο είναι εκείνο που εσύ βρίσκεις στο Cine, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ίσως και εμείς εδώ δεν το έχουμε cineδητοποιήσει στην ολότητά του. Γιατί, πέρα από κολακευτικό, είναι (πάνω απ’όλα) μια ευθύνη διόλου αμελητέα. Ξέρεις, στην αρχή, πιστέψαμε με ιερό φανατισμό σε αυτό που με δυο λέξεις αποκαλέσαμε cineματική δημοκρατία χωρίς να γνωρίζουμε που θα φτάσει αυτή η απονενοημένη (εθελοντική, pure fun) ιστορία. Χωρίς «γραμμή» (cineρμικά μου ήρθε στο νου ο πρόσφατος θάνατος του Κίτσου του Τεγόπουλου και μου έκανε αλγεινή εντύπωση το επιθανάτιο γλείψιμο που εισέπραξε από πρώην βλαστάρια του και όψιμους ανταγωνιστές του), με υποτυπώδη «ιεραρχία» και πολλές (μα πάρα πολλές) φρέσκιες ιδέες.

Από το 2001 μέχρι τα τέλη του ‘06 που περπατάμε τώρα δα το roster έχει ψιλοαλλάξει, χωρίς μεγάλες αποκλίσεις, έχουμε το site, έχουμε το περιοδικό (CineArt – κάθε μήνα και πιο βελτιωμένο), έχουμε τις εκδηλώσεις μας, από τα αφιερώματα του Fnac μέχρι τις καθιερωμένες μας Cine premieres, κι εδώ κάπου αρχίζω να επαναλαμβάνομαι, αν και, έχοντας μόλις τσεκάρει τους ρυθμούς ανάπτυξής μας, χαίρομαι να κατατοπίζω κάθε μήνα ολοένα και περισσότερους διαδικτιακούς φίλους, αν και μερικές φορές πέφτω στην παγίδα και αναρωτιέμαι πως γίνεται να μην μας έχουν μάθει μέσα σ’ αυτήν την αναντικατάστατη για μένα 5ετία. Μερικές φορές, καταλήγω εδώ, είναι αναγκαίο να επαναεπιβεβαιώνονται κάποιες αρχές, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε που λένε (άστους να λένε).

Ρίχνω ατάκτως στο τραπέζι μια φούχτα παραδείγματα για να ξεμπερδεύεις μαζί μου. Τη μια γράφεις ότι εδώ είμαστε ένα μάτσο μισερών αναξιαγάπητων (sic) ανθρωπαρίων που αρεσκόμεθα να θάβομεν hollywoodιανά blockbusters. Αλήθεια. Την άλλη ότι δεν έχουμε ιδέα από σινεμά και εξυψώνουμε ταινίες που είναι της οκάς. True. Την άλλη πως δε γίνεται εμείς που σ’ έχουμε κάνει να κόψεις την κακή cineθεια να ενημερώνεσαι περί τα κινηματογραφικά από τους αναγνωρισμένους και παλιούς καραβανάδες του είδους να συμπίπτουμε σε κάποιες κριτικές μαζί τους. Always True. Ειδικά για το τελευταίο σε ενημερώνω ότι μερικές φορές θα συμβεί κι‘αυτό. Ίσως επειδή τυχαίνει να βλέπουμε την ίδια (ενίοτε μόνο, ok?) ταινία.

Ένας όμορφος τζέρτζελος επισυνέβη μετά από το τελευταίο edito, το αφιερωμένο (με πολύ λαβ) στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο ένας με έστειλε για ανακρίβειες, αστήρικτες κατηγορίες και εκδηλωμένο Τριανταφυλλοπουλ-ισμό εσχάτου βαθμού. Ο άλλος πως παίζω παιχνίδια του αθηναϊκού κατεστημένου για να κατεβάσω (sic) το Φεστιβάλ στα αθηναϊκά όμβρια ύδατα. Ο έτερος με κατηγορεί ότι ζοχαδιάστηκα επειδή δεν τα πήραν (τα κρατικά βραβεία) οι ταινίες που γουστάριζα εγώ. Και ήρθε ο τελευταίος για να με φτιάξει γερά, κατονομάζοντάς με ως επαγγελματία προπαγανδιστή, ορκισμένο εχθρό του Ν.Ε.Κ. και κρύφιο μέλος της προσφάτου σκιώδους κυβέρνησης του Γιωργάκη. Τώρα δέσαμε.

Υπάρχει βέβαια και η πιο υποψιασμένη, η πιο γατόνικη μερίδα, που διείδε μια τσαντίλα για τον αποκλεισμό του Cine από τις στρατηγικές cineργασίες του Φεστιβάλ. Πρόσεξε εδώ για να ξεκαθαρίσω: Το πρόβλημα δεν είναι ότι έγινε μια αξιολογική διεργασία, ένα είδος επικοινωνιακού σχεδιασμού και το Cine έφαγε (κι αν έπρεπε έτσι, καλώς να το πάθαινε) πορτοπαράθυρο. Είναι το ότι δεν υπήρξε καμιά στρατηγική. Έτσι απλά. Τουλάχιστον όχι κάποια που να μην αγνοούσε η κεντρική οργάνωση που εδρεύει (ή ΜΗΠΩΣ κάνω πλέον λάθος;) στην Θεσσαλονίκη. Δε θέλω έτι να ταρακουνήσω καρέκλες, ούτε να προσάψω ψόγο εκεί που οι άλλοι δεν ακούμπησαν. Άνοιξε τις εφημερίδες της περασμένης εβδομάδας να το καρατσεκάρεις η ίδια (μας διαβάζουν και πολλές γυναίκες, έτσι;)

Μήνας ανασκοπήσεων, TOP λιστών, cineλικών εντυπώσεων και προσωπικά, μήνας προ-oscarικός. Εργένηδες, παρακαλώ μην κλαίτε, με χάνετε από το club στις 30 του τρεχούμενου μηνού. Εδώ στο Ελλάς θα πήξουμε στα ταινιάκια, αλλού όμως γεννάνε τα χρυσά αυγά. Φιλοδοξώ γυρίζοντας από το Toronto να έχω δει απαξάπαντα τα σημαντικότερα ταινιάκια της χρονιάς, από Dreamgirls, Letters from Iwojima, Apocalypto, The Good German κι όλο το λοιπό φιλμικό συναπάντημα. Πάντως ως ευρωπαίοι την κάμναμε την αρχή (ξενόγλωσσο oscar σου’ρχομαι δηλαδή η κατάστα) με την παράλληλη βράβευση των Volver και Das Leben der Anderen (Οι Ζωές των Άλλων) στα 19α European Film Awards. Και μια πουταναφέραμε, επειδή έχω background job στον σκληρό μου δίσκο να αποδείξω τι στην ευχή μπορεί να αξίζει το Cine για σένα, τι είναι αυτό που γεμίζει την πένα μας ηλεκτρισμό, μου φαίνεται ότι κάτι τις εύρηκα. Λέγεται τροφή για προσωπικό φιλμικό αισθητήριο. Για την πάρτη σου, τη δική σου ζωή. Γιατί οι ζωές των άλλων είναι…δανεικές.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.