• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 15 Νοε 2006

SUPER DEAL




Με τρελαίνουν οι διπλές εορτές. Όπως και οι (τρι)διπλές αναγνώσεις, είτε πρόκειται για κινηματογραφικό, ή για οιοδήποτε άλλο έργο τέχνης. Αυτή η πληθωριστική σημειολογία που σχεδόν σου κράζει να κρατάς μικρό καλάθι. Κι αν είναι ταινία, κοτσάρω την ετικέτα, «υπερτιμημένο» και νετάρω σχετικά εύκολα, δίχως πολλές εξηγήσεις. Όταν όμως τα βάζεις με θεσμούς και παγιωμένες κοινωνικές (προκατ- αντι-κατα) λήψεις, έρχεται από μακριά αυτή η βουή, η οργισμένη αντίδραση του όχλου σε μια ποδοσφαιρική αρένα, που μετά το σαρωτικό 5-0, προξενεί τρόμο κι άλλα αντιπαθητικά όσο και στρεσογόνα συναισθήματα. Στην αρχή μπερδεμένη, στη συνέχεια επιτακτικά ξεκάθαρη, πλέον ρυθμική: «Από-ΠΟΥ-θα-φύγετε-από-ΠΟΥ-θα φύγετε…»

Η 25η Μαρτίου είναι ένα all time-στανταράκι στις γιορτές με διπλό περιεχόμενο. Για τους γεννημένους μετά τη δεκαετία του ’80 εξηγώ (αυτό είναι SOSάρα σε περίπτωση που σου την πέσει ρεπορτάζ δρόμου τη-διπλή-γιορτή-ανήμερα) ότι τότε συμπίπτει ο εορτασμός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (το τι σημαίνει αυτό θα στο ορμηνέψω σε άλλο τεύχος, μη τα ζητάς όλα πια στο τουτονί) με την κήρυξη του απελευθερωτικού αγώνα, της Επανάστασης του 1821 ωρέ γκιαούρηδες! ενάντια στη φίλη γείτονα Τουρκία. Επ! Επανάσταση όμως αποκαλούν ακόμη και σήμερα οι ελάχιστοι υποστηρικτές του στρατιωτικού πραξικοπήματος την 21η Απριλίου 1967, ένας καθεστώς που κατέρρευσε το 1974. Ηighlight αυτής της Downfall ήταν τα γεγονότα της 16ης- 17ης Νοέμβρη 1973. Αχρόνιστος ήμουνα και δεν παίρνω όρκο, αλλά Εδώ Πολυτεχνείο είναι αυτή η ιστορία – δεν είναι παίξε-γέλασε.

Εφέτος λοιπόν η 17η Νοεμβρίου γίνεται διπλή εορτή και πανήγυρις. Ζήτω η δημοκρατία από τη μια, - ζητώ το 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από την άλλη. Κι αν κατάφερε η 30άρα δημοκρατία μας κάτι ριζοσπαστικό είναι τουλάχιστον να βάλει εκπαιδευτικούς και ΜΑΤατζήδες στον κοινό αγώνα διεκδίκησης ενός εξτρά επιδόματος- χαρτζηλικίου που δίνει εμφατικά στο παλαιόθεν σύνθημα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έναν μπουνιουελικό χαρακτήρα, προξενώντας αβίαστα κλαυσίγελους πολλαπλών σημειολογήσεων. Θεωρώ λοιπόν το ιστορικό timing της έναρξης του Φεστιβάλ λιγουλάκι παρακινδυνευμένο, καθώς συμπίπτει με ένα Πολυτεχνείο – καζάνι που κοχλάζει. Αν και…για να είμαι ειλικρινής, υπάρχει επικινδυνότερος εχθρός από τους επαγγελματίες αναρχικούς- ζηλωτές της δόξας του Φεστιβάλ.

Το κρατούμενο αυτό φύλα το για το επιμύθιο. Συγκεντρώσου, το φεστιβάλ αρχίζει στις 17 και τελειώνει στις 26 Νοέμβρη λέμε τώρα. Με τις φιλοδοξίες του να έχει διεθνές διαγωνιστικό αξιώσεων, μπάζοντας μέσα και δυο φερέλπιδες νέους, το διδυμάκι Οικονομίδη (του Σπιρτόκουτου) - Βούλγαρη (του… Παντελή). Με το ελληνικό τμήμα να λανσάρει το σινεμά των εισιτηρίων (Λούφα και Παραλλαγή : Σειρήνες στο Αιγαίο και 5 Λεπτά Ακόμα) αντάμα σε εκείνο των υψηλών κριτικών προσδοκιών (Ώρες Κοινής Ησυχίας της Κατερίνας Ευαγγελάκου) που ελπίζει σε εισπρακτικό χρυσάφι, όπως και στο…παραδοσιακό νέο-ελληνικό σινεμά της μεταπολίτευσης, χωρίς περαιτέρω σχόλια (Πανδώρα, του Γιώργου Σταμπουλόπουλου). Ένα Φεστιβάλ που υποσχέθηκε πολλά, μια γενιά πίσω, με το ξαφνικό ντου των τουλάχιστον ταλαντούχων Σωτήρη Γκορίτσα (Απ` το Χιόνι) και Περικλή Χούρσογλου (Λευτέρης Δημακόπουλος). Τότε που, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο κόσμος άκουγε ελληνική ταινία και πέταγε καντήλες. Τώρα, ο κόσμος θέλει σενάριο και χειροπιαστά πράματα. Βοηθάει βεβαίως που οι νέοι κινηματογραφιστές δε λυσσάνε στο άκουσμα του όρου εμπορικό σινεμά. Το ορέγονται στα ίσια κιόλας.

Ως προς το αναγκαιότατο glamour της υπόθεσης, το ντουέτο WendersSalles προξενεί ευμενείς εντυπώσεις, επιστέγασμα της φήμης που έχει ο νεότευκτος θεσμός των master classes τα τελευταία χρόνια. Οι cineργάτες έχουν να το λένε για την πρόσφατη εμπειρία με Greenaway και F.F. Coppola. Η κριτική επιτροπή, με την Katia Lund (παραγωγός του Cidade de Deus) περισσότερο διάσημη και πρόεδρο την Christine Vachon, επίσης παραγωγό του ανεξάρτητου (από Robert Altman και John Waters μέχρι τους πιο φρεσκαδούρες Todd Haynes και Solondz), αμερικάνικου σινεμά, σε μια νύξη του ότι το φετινό διαγωνιστικό πρέπει να παίξει και στα ταμεία, λέω τώρα. Γιατί με τις βραβεύσεις του Φεστιβάλ ποτέ δεν ξέρεις. Έχω στείλει στην Πυθία τα περσινά awards κι ακόμη περιμένω τον χρησμό της.

Και τώρα, κατ’ απαίτηση πολλών τηλεθεατών (κορυφαία ατάκα των κρατικών καναλιών στα λησμονημένα 70s), ακολουθούν οδηγίες προς φεστιβαλικώς ναυτιλομένους:
  • Κάθε εισιτήριο αντιστοιχεί σε μία θέση. Η θέση αυτή είναι δεσμευμένη έως 5` πριν την έναρξη της προβολής. Στο πεντάλεπτο που μεσολαβεί, επιτρέπεται μεν η είσοδος στους κατόχους εισιτηρίου χωρίς όμως την εξασφάλιση θέσης. Με την έναρξη της προβολής απαγορεύεται η είσοδος στην αίθουσα. Τα εισιτήρια δεν εξαργυρώνονται εάν έχει περάσει η ώρα προβολής της ταινίας.
  • Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ λειτουργούν 8 ταμεία: από 2 στην AΠOΘHKH 1, 2 στο OΛYMΠION και 4 στην AΠOΘHKH Δ. Ώρες λειτουργίας ταμείων: 09:45-23:00 με εξαίρεση το ένα ταμείο του ΟΛΥΜΠΙΟΝ που θα λειτουργεί έως τις 24:00, εφόσον υπάρχουν μεταμεσονύκτιες προβολές.
  • Στο ημίωρο πριν την έναρξη της προβολής τα ταμεία εκδίδουν, κατά προτεραιότητα, εισιτήρια για την ταινία που ακολουθεί.


Κάνε τα κουμάντα σου και προχώρα. Οι καλές εξηγήσεις κάνουν τους καλούς φεστιβαλό-φιλους. Σου υπενθυμίζω ότι, πέρα από το πρώτο (χρονικά), δημοφιλέστερο (στις απανταχού μετρήσεις), και πληρέστερο (η μεγαλύτερη διαδικτιακή βάση κινηματογραφικών δεδομένων στα Βαλκάνια βάσει report του Ο.Ο.Σ.Α.) κινηματογραφικό site, είμαστε κι από Σαλονίκη ξέρεις. Όπως πας για τα γραφεία του Φεστιβάλ, στην πλατεία Αριστοτέλους, δυο κτίρια παραδίπλα. Το ότι θα σου παρέξουμε την πλέον ολοκληρωμένη κάλυψη του 47ου, αυτήν δηλαδή που σου αξίζει, δεν είναι υπόσχεση. Είναι μια ετησίως ανανεούμενη πραγματικότητα. Και σε αφήνω, αφού σου ευχηθώ καλές προβολές, με την απλή ερωτησούλα: Πιστεύεις ότι τα όποια γεγονότα που τυχόν (απεύχομαι, αλλά…) επισυμβούν στο Πολυτεχνείο ’06, μπορούν να θεωρηθούν ικανός λόγος επισκίασης του 47ου Φεστιβάλ; Και ναι, και όχι – θα απαντούσα εγώ.

Η κόντρα του Ολιγούτσικου με τον Ψιψινάκη, ο διαστημάνθρωπας του Αρναούτογλου και ο ιλαροτραγικός φασισμός της τελεβιζιόν είναι ο ακήρυχτος πόλεμος εναντίον του (κάθε) Φεστιβάλ. Ο Godfather της AGB – Φερεντίνος που δαμάζει και τις τελευταίες ικμάδες ενσυνείδητης παρακολούθησης, παραδίδοντας βορά στο άρτον- και- θεάματα- τηλεοπτικό κοινό ως μετα-μοντέρνος Don Corleone την αξεπέραστα μεταλλαγμένη ατάκα: “I’ll make you a… super deal that you just can’t refuse…” Αλήθεια, μπορείς;


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.