• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 11 Οκτ 2006

ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΑΜΑΤΑ




Έχει πολύ ψωμάκι (ολικής αλέσεως) η εβδομάς αυτή. Πιάσε το μιξεράκι χειρός και ξεκίνα να φτιάξουμε την άτιμη την κονσομέ. Θα ξεκινήσω από τα παλιά, όταν ο αγράμματος (μολαταύτα, κορυφαίας παιδείας) στρατηγός Μακρυγιάννης μιλούσε με άδολη πίστη και αγνό (ή αφελή;) ενθουσιασμό για μια Ελλάδα κουρελού – αρχόντισσα που διώκει τους αγωνιστές της λευτεριάς, τα καλλίτερά της παιδιά δηλαδή. Αυτά (κι άλλα πολλά) στα Απομνημονεύματα καθώς και στα Οράματα και Θάματα, κοντά ενάμισον αιώνα πριν από τα σήμερα. Από κει ξεκινάω, για να διαγράψω με ένα νοερό σάλτο, ένα αδρό σκετσάρισμα του νεο-ελληνικού βίου, διαδηλώνοντας το φοβερό, υπό Ρασούλου στιχούργημα, από τον Υδροχόο του Ν. Παπάζογλου: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε- κι όλα τα ίδια μένουν».

Θα cineχίσω με τα σπουδαιότερα. Δημοτικές – Νομαρχιακές εκλογές έρχονται. Αυτό είναι απείρως σημαντικότερο από νέα τύπου «εμφανίσθηκε ακόμη μια socialite που θέλει να ξεριζώσει την καρδιά της Paris Hilton» ή, ξερωγώ, «Τα έκανε… Μουνιόθ ο ΠΑΟ» (έλεος). Δε πάνε (και να’ ρχονται) να έχεις Νύχτες ή, καλή ώρα, τα Πανοράματα κινηματογράφου να ρίχνουν πάνω σου τόνους celluloid, είσαι υποχρεωμένος, ως πολίτης ή χωριάτης, ή έλληνας ιθαγενής, να ασκήσεις το ιερό δικαίωμα της (είναι θηλυκό το άτιμο) ψήφου. Είναι η μόνη σου ευκαιρία να κάνεις κάτι για τον τόπο σου, το βωμό και την εστία σου. Για τον δημοτικό κινηματογράφο που έκλεισε. Για την κινηματογραφική λέσχη που δεν στηρίχθηκε. Για τα χαλασμένα λούκια («αγωγοί όμβριων υδάτων») που βουλώσανε και πνιγήκαμε στο σάλιο μας.

Γιατί η βροχή δεν είναι αυτό που πνίγει τη Βόρεια Ελλάδα στο σκοτάδι, προκαλώντας τεράστιες οικολογικές καταστροφές. Είναι η δολοφονική απληστία των πυρπολητών δασικών εκτάσεων και οι κουμπαριές με τους ταγούς και λοιπά ταγάρια της μονίμως ξεγελασμένης πλέμπας. Κατά τα λοιπά, no problemo. Πάντα κάποιος υπουργός περισσεύει για να δηλώσει «ικανοποιημένος από την κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού». Και να τρέχει το λαϊκό μας το παιδί ο Πανίκας (μ’ αυτό το έντονο απωθημένο για το ανδρικό string) και να μην φτάνει, δηλώνοντας ότι «Οι εικόνες είναι τόσο τραγικές, που ούτε στον κινηματογράφο δεν τις βλέπεις». Τυφώνας Κατρίνα, Νέα Ορλεάνη, κανείς;

Το οφείλεις να ψηφίσεις. Να επιλέξεις. Δήμαρχο, Νομάρχη, ταινία που θα δεις αυτήν την εβδομάδα, διάλεξε επιτέλους ζωή, σύμφωνα με το εξόχως πολιτικό Trainspotting:

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a ****ing big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of ****ing fabrics. Choose DIY and wondering who the **** you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing ****ing junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, ****ed up brats you spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life.


Έχεις κι αυτήν την Εθνική ποδοσφαίρου που σου δημιουργεί εντελώς αντιφατικά συναισθήματα. Να φέρνει για 14ο παιχνίδι μέσα στην τελευταία διετία μισό- μηδέν και να σου βγάζει την ψυχή λίγη-λίγη. Να πλακώνουν μια ντουζίνα καθαρίστριες για να σκουπίσουν το terrain από την πλημμύρα και να σκέφτεσαι από μέσα «μωρέ μήπως να μη γίνει καλλίτερα ο αγώνας;». Ευτυχώς, ενικήσαμεν. Απομένει τώρα να γίνει της…Βοσνίας (το σημερινό ματσάκι). Κάτι σαν το τζέρτζελο που επισήμως ξεκινά την Παρασκευή στην Ιταλία με την αδερφοφάδα (βλ. Mostra) πανήγυρη που λέγεται RomaCinemaFest (13-21 Οκτώβρη), να κάνει την παρθενική της εμφάνιση στα διεθνή φεστιβαλικά δρώμενα. Από πρεμιέρες δεν πάει άσχημα, κρίνοντας από τα Fur (Steven Shainberg), La sconosciuta (Giuseppe Tornatore), The Hoax (Lasse Hallstrom), The Namesake (Mira Nair) και The Prestige (Christopher Nolan). Χώρια τα μεγάλα αφιερώματα στον επί βραβεύσει Sean Connery και τον προ 10ετίας περασμένο στην φιλμική αθανασία Marcello Mastroianni.

Οράματα φεστιβαλικά έχουμε και στη δική μας γειτονιά, απλά κρίνουμε σκόπιμο, ότι πέρα από απλοί χειροκροτητές των όποιων καλών και ευπρόσδεκτων προσπαθειών, έχουμε υποχρέωση απέναντι στο αναγνωστικό μας κοινό (λίγη ξύλινη γλώσσα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν) να ασκήσουμε αυτό που τόσο κομψά αποκαλείται «εποικοδομητική κριτική». Καλόπιστα μεν, χωρίς φόβο και πολύ πάθος δε. Γιατί καλά τα οράματα, υπάρχουν όμως κι αυτά τα παροράματα που θέλεις να πετάξεις και σε κρατάνε καρφωμένο σε χαμηλές πτήσεις, ήσσονος διεθνούς εμβέλειας. Μια εντυπωσιακή προσπάθεια προς τα άνω δείχνει να κάνει φέτος το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το καθιερωμένο φεστιβάλι της Ελευθεροτυπίας. Με κέντρο βάρους τη ρετροσπεκτίβα («Κινηματογράφος: Μια Ανατρεπτική Τέχνη»), το αφιέρωμα στον άρτι Νομπελίστα και αρκούντως κινηματογραφικό (μέσα από τις ταινίες του Losey) Harold Pinter δίχως να λείπουν και οι ηχηρές πρεμιέρες (με αρχή μόνο τα World Trade Center του O. Stone και Πεθαίνοντας στην Αθήνα του Ν. Παναγιωτόπουλου). Το Cine θα ζήσει φυσικά τον παλμό κι αυτού του Φεστιβάλ, με ζουμερές καθημερινές ανταποκρίσεις και κριτικές.

Αν τώρα οράματα είναι οι προσδοκίες για πολλές από τις φετινές (κυρίως από Hollywood μεριά) κινηματογραφικές παραγωγές και παροράματα η τελική διάψευση με τα εν γένει πενιχρά αποτελέσματα, βλέπω ότι το πράμα cineχίζεται ακάθεκτο μέχρι νεωτέρας. Οι δεύτεροι Πειρατές αρλουμπίτσα, η επιστροφή του Superman από σεμνή έως απαρατήρητη, το Miami Vice…εμμ… («μα ποιος είναι ο Γκαρής που θα μιλήσει για τον Mann»), η Prada περίπου…νάδα και τη σκυτάλη παίρνει ο συνήθης συνωμοσιολόγος Stone, ο οποίος αρκείται σε ένα δακρύβρεχτο δραματάκι που κάνει αβαβά την ερμηνεία του ιστορικού γεγονότος που άλλαξε τον ρου του πλανήτη. Μια 11η Σεπτέμβρη που δεν ευτύχησε ούτε από το φοβερά- γυρισμένο- αλλά- περί –ταμπακιέρας- κουβέντα United 93. Προχωράμε (πολύ) πιο κάτω με το θέλω –να- το-ξεχάσω Lady in the Water του M.N. Shyammy, ο οποίος σε κάνει να αμφισβητείς ανοιχτά πλέον το boy genius που μας εξέπληξε κάποτε με το The Sixth Sense. Όπου να’ ναι σκάει και το All the King`s Men που ίσως αποτελεί την oscarική απογοήτευση της χρονιάς, λόγω star power και γραφίδας του πολύ Steven Zaillian (Λίστα του Σίντλερ). Κάτσε όμως ψύχραιμος φίλε γιατί τα δυνατά έργα δεν έχουν παίξει ακόμη. Κι αν στη Ελλάδα έρθουν, κατά το πατροπαράδοτο έθιμο, με αρκετή καθυστέρηση, εδώ θα τα μαθαίνεις ολόφρεσκα, όπως Αμερική, που έλεγε και μια διαφήμιση. Γιατί δεν αρκεί να λέγεσαι μόνο internet, πρέπει και να το δείχνεις. Μείνε on-line!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.