• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 27 Σεπ 2006

ΝΥΧΤΕΣ ΑΞΗΜΕΡΩΤΕΣ




Καθώς κοντεύει πλέον η 5ετία από τον αλησμόνητο κείνο Δεκέμβρη που ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή (sic) με το Cine.gr, πιάνω πολλάκις τον εαυτό μου να τρέχει αμέτρητα retro runs παρακολουθώντας την πορεία του site μέσα στον χρόνο. Ο Σεπτέμβρης ειδικά κατέχει μια ξεχωριστή θέση σ’ αυτό το παλμαρέ, σ’ αυτό το πολύχρωμο εντυπωσιολόγιο, από πλευράς κινηματογραφικής κάλυψης. Να η Mostra, να το Toronto, να και η Δράμα, με κορωνίδα όλων τις φθινοπωρινές Νύχτες Πρεμιέρας. Στην αρχή, ήταν ένα καινούργιο (περίπου…εξωτικό) φρούτο, που έσκασε κάτω από το ταινιόδεντρο στα κεφάλια των ανυποψίαστων αθηναίων cineφίλ. Στη cineχεια, το ταινιόδεντρο άρχισε να μεγαλώνει και να δένει νόστιμο, φρέσκο καρπό, κρατώντας κόντρα στις αναμενόμενες ανοστιές θερμοκηπίου, τη γνωστή ποικιλία multiplexus (αρχίζει να κουράζει η μεταφορά μου, το ξέρω, υπομόνεψε λίγο ακόμα).

Κατόπιν το χαρμάνι (αλλάζω μεταφορά τώρα, αφήνω τα φρούτα και πιάνω καφέδες και τσιγάρα) έγινε πιο πολυ-συλλεκτικό, παντρεύοντας το off- stream- αμερικανικό-ασιατικό με τις αβάντες πολυδιαφημισμένων έως oscarικών (εκεί είδαμε πέρσι, για παράδειγμα, το ποιος-το-περίμενε-ότι-κλπ Crash) παραγωγών. Οπότε κάπου εκεί αρχίζει να γεννάται η εντύπωση ότι οι Νύχτες προτίθενται να βαδίσουν σε ένα πιο mainstream σκηνικό, προσδοκώντας στην αθρόα προσέλευση του κοινού, κάτι στο οποίο επανειλημμένα δικαιώθηκαν. Με την επιτυχία ήρθε καπάκι και η ταλαιπωρία του φιλοθεάμονος, όταν η χαρά της πρωτόλειας επαφής με το φεστιβαλικό προϊόν άρχισε έντονα να ζορίζεται από το πατείς-με-πατώ-σε των προβολών. Αναπόφευκτο πλέον ήταν να αναζητηθεί κάτι πιο εξεζητημένο (sic) στη διάθεση των εισιτηρίων. Καλώς ήλθες προ-κράτηση, είπαμε από πέρσι.

Καλώς μας βρήκε. Γιατί το μέτρο ήταν όντως θετικό έστω και (κατά μια 10ετία) καθυστερημένο. Κάνεις βρε αδερφέ τα κουμάντα σου. Ξεδιαλέγεις ποια ταινία είναι η πρώτη σου προτεραιότητα και χτυπάς ανάλογα. Εδώ όμως αρχίζουν τα side effects. Γιατί, όταν τα χαρτάκια ούτως-ή-άλλως γίνονται αυθωρί και παραχρήμα ανάρπαστα, έχεις ως οργανωμένο φεστιβάλ, και μάλιστα Διεθνές Φεστιβάλ, ανεβεί αυτόματα κατηγορία, άρα δημιουργείς και αντίστοιχα υψηλές προσδοκίες. Αυτές χονδρικά είναι οι εξής δύο: Α) Φκιάνεις ένα πρόγραμμα πλουραλιστικό από πλευράς τάσεων, συνδυάζοντας το σινεμά- πρόταση με το σινεμά- απήχηση και Β) Οργανώνεις τις προβολές σου για να προσεγγίσεις το κοινό της κάθε κατηγορίας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μείνουν στο τέλος άπαντες (διοργανωτές - κοινό) ικανοποιημένοι κατά το μάλλον. Φέτος όμως προέκυψε το ήττον.

Ας μη μασήσω τα λόγια μου. Ένα το κρατούμενο, είναι ευτύχημα το ότι υπάρχουν οι Νύχτες. Δεύτερον, είναι αλήθεια πως κάθε χρόνο πάνε και καλλίτερα, τουλάχιστον την τελευταία τριετία, όπου το peak έγινε πεντακάθαρα αισθητό. Φέτος όμως, κάτι φαίνεται να έχει πάει θεμελιωδώς στραβά, κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με την αλλαγή του χορηγού, ούτε βέβαια με την ξαφνική νεροποντή του πρώτου Σ/Κ. Αν με ρωτάς, εγώ θα την χαιρόμουν τη βρόχα, είναι ό,τι- πρέπει φυσικό ντεκοράκι για μια αμιγώς φεστιβαλική ατμόσφαιρα. Αλλού είναι το θέμα. Είναι πως η μαζική προπώληση των εισιτηρίων έχει λειτουργήσει με γνώμονα το καλό επίπεδο του απ’ τα πέρσι. Παντού συμβαίνει αυτό. Καλοπέρασες, εξυπηρετήθηκες, έφυγες – θα ξανάρθεις. Εδώ όμως δεν είναι φαγοποτείο με σταθερό μενουδάκι – είναι Φεστιβάλ που πρέπει να πιάνει τα trends στον αέρα, να ανανεώνει τη θεματολογία του, εξυπηρετώντας τον διττό στόχο των απανταχού της γης festivals: Ψυχαγωγία και κινηματογραφική διαπαιδαγώγηση (Βαρύ κάπως το τελευταίο στις light εποχές μας αλλά…)

Το φετινό πρόγραμμα δεν μ’ αρέσει. Παρότι έχουμε κάνει μια στρατηγική επιλογή να ρίξουμε πίσω την κάλυψη του Toronto (το σκυλομετανοιώνω) και του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας (που πέρασε στα… άγραφα του Τύπου), επικεντρωμένοι στις Νύχτες, γιατί, από τη μια…έτσι μας άρεσε, από την άλλη, υπάρχει και το σχετικό hip, hype ή πες το όπως θέλεις, νοιώθω εντέλει ότι την πατήσαμε. Όπως νομίζω ότι του χρόνου οι Νύχτες πρέπει να επανεξετάσουν πράγματα. Όπως, φερειπείν, το ότι με μιάμιση ταινία (Volver + Black Dahlia) δε γίνεται χαΐρι. Είναι πασίγνωστο ότι ο Pedro λατρεύεται ασύστολα στη χώρα μας. Δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε το όνομά του από τους διοργανωτές. Αποτυχία η πρεμιέρα του, λόγω τεχνικών προβλημάτων. Σε μικρούλα αίθουσα η προβολή του, με τον πολύ κόσμο να μένει στην απέξω. Λες και υπάρχουν οι πάμπολλες άλλες εναλλακτικές επιλογές.

Εκτός αν «επιλογή» θεωρείται η παταγώδης αποτυχία του Last Porn Movie, δια χειρός δημιουργού του ανεκδιήγητου Uncut Family, Κώστα Ζάπα. O οποίος μας είχε παραχωρήσει μια cineντευξη, πολύ ενδιαφέρουσα, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ μιλούσε για το καλλιτεχνικό του όραμα. Σεβαστό οπωσδήποτε, αλλά κάκιστο στην εκτέλεση. Το Last Porn Movie δεν προμοταρίστηκε ως ταινία, παρά ως event, ως «άποψη». Όσοι ξέραμε, δεν απορήσαμε με την μαζική και άτακτον φυγήν μετά από το πρώτο 15λεπτο προβολής. Κάποιοι τσαντίστηκαν με την αισθητική αυτή παρέμβαση, ενώ άλλοι θα μπορούσαν να αντιτείνουν πως θα πρέπει να θεωρείται ανοίκεια και επονείδιστη πράξη η φυγή πριν να ολοκληρωθεί το έργο του καλλιτέχνη. Μπορεί. Εγώ πάντως βλέπω λίγο πιο παρέκει. Τουλάχιστον έγινε τζέρτζελο, που συνολικά μάλλον το χρειάζεται ένα αδιάφορο κατά τα λοιπά φεστιβάλ. Σαφώς υπάρχει και το άλλο.

Ότι με κροτίδες σεξουαλικών παρεκκλίσεων χαμηλής αισθητικής και με ακατέργαστες χαλκομανίες χολυγουντιανών σαπακίων τρόμου (Brutal) μπορεί να παράγεται σοκ- και- δέος στον θεατή, όχι όμως ακριβώς όπως θα το’ θελαν οι Νύχτες, αλλά αντιθέτως με έναν τρόπο που δημιουργεί μεγαλύτερα χάσματα από τα ήδη υπάρχοντα, μεταξύ έλληνα κινηματογραφόφιλου (που είναι διαφορετική κατηγορία από αυτή του έλληνα θεατή) και εγχώριου σινεματικού προϊόντος. Όταν άνθισε ο Ν.Ε.Κ., από τα μέσα 70s μέχρι τα θέλω-να-τα-ξεχάσω 80s, ο θεατής στράφηκε στη βιντεοσαβούρα (γιατί ποτέ δεν έπαψε να αγαπάει την ελληνική ταινία), στέλνοντας τα φοβερά μας σκηνοθετικά ταλέντα για εισπρακτικές βρούβες. Οι Νύχτες έχουν ηθικό χρέος (sic) να προτείνουν μια υγιή σχέση αποκατάστασης εμπιστοσύνης από πλευράς κοινού στην ελληνική παραγωγή. Όπως επίσης και στην ξενόγλωσση παραγωγή, και δη αμερικάνικη, να κρατήσουν ψηλά την αναλογία των ταινιών που σκοράρουν ευρέως (κι αυτό έχει τόσο ποσοτική όσο και ποιοτική πλευρά) στα σινεφιλικά γούστα. Γιατί τις Νύχτες, εκτός από αξημέρωτες, τις θέλουμε και ξελογιάστρες.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.