• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 05 Ιουλ 2006

WHERE DO ALL STARS GO


(WHEN THEY DIE)




(The Orion Nebula, a site of active star formation)


Ποια γιγαντοοθόνη τηλεοπτικής αναμετάδοσης και τι να φτουρήσει ο δόλιος ο άνθρωπας λέμε τώρα. Κι από δαύτες τις multiplexούδες των πάρκων όπου βόσκουν οι καλοκάγαθοι καταναλωτές ή κι από τις άλλες, των οχτακοσίων ιντσών που μοσχοπουλήθηκαν για το Mundial. Εκείνες που άμα έπαιρνε την κούπα η Βραζιλία, θα τις έπαιρνες με έκπτωση. Η επόμενη προσφορά που λογικά περιμένω είναι σκόντο σύμφωνα με το ποιος τερματοφύλακας ακουμπήσει τελευταίος την μπάλα στον τελικό. Σβήσε, άναψε. Πάμε πάλι. Έλεγα (σχεδόν) πως ο ουρανός είναι η τρισμέγιστη γιγαντοοθόνη, χωρίς αντίπαλο και με 10 γκολ handicap. Το άπαιχτο μον(αδικ)ό αποδεκτό. Ένα λοιπόν το κρατούμενο.

Κοίταξε καλά την οθονιά. Τη φωτό που σου σερβίρω. Μια γέννηση άστρου είναι, δεν κάνει τίποτα. Και έρχομαι να πω, γιατί να βλέπουμε συνέχεια τους πεθαμένους σαν τον Osment στο Sixth Sense, τα βράδια-τ’αξημέρωτα και εφ’ όρου ζωής, να’ ούμε; Μια φλασιά δηλαδή των άστρων όπως ήταν μια χρονική στιγμή, πριν εκατομμύρια χρόνια φωτός, τότε-κάποτε που ζούσαν. Γιατί να μη βλέπουμε τη γέννηση τους instead; Πόσο σκληρό και ανεπίκαιρο (στην κυριολεξία) είναι αυτό, όπως και το να celebrάρουμε τις ημερομηνίες θανάτου των δικών μας των ανθρωπινών stars, δεν μπορώ να το χωνέψω (σοδίτσες μεγάλε). Δώσε βάση που πηγαίνει η Ιστορία τώρα, στον προκείμενο λόγο και βάλε.

Ήταν σα χθες (4η Ιουλίου 2004) που η Εθνική μας ποδοσφαίρου άλωσε ολοκληρωτικά τα γήπεδα της Πορτογαλίας, σηκώνοντας εντελώς ανέλπιστα το Ευρωπαϊκό. Τους Γάλλους και τους Πορτογάλους (της φετινής τετράδας του Mundial) τους κατάπιε για πρωινό. Το Θαύμα του Dragao, το Πειρατικό, όλη-η δόξα-όλη-η-χάρη, το θυμάσαι; Και τώρα, τι; Δεν πήγαμε στη Γερμανία, μας έφαγε η Super λίγκα όταν είμαστε στο παρά πέντε για έξωση από τις διεθνείς οργανώσεις, όταν ο ΠΑΟΚ δε σώνεται, όχι από τον Ιβάν τον τρομερό- ούτε από τον Ιβάν Σαββίδη δε σώνεται. Η Ελλάδα, που θα μείνει σαν μια…ανωμαλία του συστήματος, μια παρένθεση στην Ιστορία, ένα αστέρι πέφτει-πέφτει στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη.

Μια των (προσεχών) ημερών σβήνει το αστέρι του Ζι-Ζου, στο στερνό του παγκόσμιο κύπελλο. Ο μοναδικός λόγος που κρατά τη μαγεία στο μάτι του θεατή, σε ένα κύπελλο που είναι να-μασάς και -να φτύνεις. Αρχι-σολίστ που έκανε μια – χόρτα, μια Βραζιλία –ίδια hollywoodιανό blockbuster. Πομπώδες, προβλέψιμο, δυσκίνητο, με all-star cast και σκηνοθέτη έναν διεκπεραιωτή που ξοδεύει το θεόρατο budget σε αχρείαστα CGI effects. Ο Παρέιρα απέτυχε εντελώς – όσο ο Lee Tamahori να αναστήσει τον θρυλικό μα τόσο κουρασμένο Bond. Για το μέλλον του Παρέιρα δεν μαντεύω, πάντως τον Tamahori τον πιάσανε να κάνει πιάτσα σε κάποια αντίστοιχη Συγγρού. Και το είχε δηλώσει ο ποιητής (sic) σε μέτρια αγγλικά: “Sex should not be in the movies and should be in the home”. Με τον αφρατούλη Ρονάλντο να τεντώνεται για να παραβιάσει αγκομαχώντας τις αντίπαλες εστίες, η ρήση κερδίζει μια ακόμη τρανή επαλήθευση. Anywayz, Ζι-Ζου-Ζεις – εσύ μας οδηγείς!

Την 3η του Ιούλη γενεθλίασε (44) ο Tomcat o Cruise. Αυτός μόνος – άιντε μαζί και ο Spielberg- καθόρισε το περιεχόμενο του όρου mega-star στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Το αστραφτερό χαμόγελο, απτόητο από ψιλο-αποτυχίες (ως παραγωγός) τύπου MI3. Παντρεύτηκε, γέννησε (άντρας γεννά και μητέρα τίκτει λέμε, οκ;)- μαγκιά του και scientology του. Όσο και να σου τη σπάει, ανήκει όντως στους The Few (του Michael Mann), που μπορούν να υπερηφανεύονται ότι είναι ο πολικός αστέρας στον (στην) βορ(ρ)ά του κινηματογραφόφιλου κοινού. Και πάει αυτό σχοινί-κορδόνι, πάνω από μια εικοσαετία τώρα.

Την 1η του μηνός έκλεισαν δυο χρόνια από την μετακόμιση του βασιλιά Marlon. Όταν μας την έκανε, έγραψα ότι δεν θα μου λείψει καθόλου, ότι δεν διανοούμαι πως έφυγε οριστικά. O Elvis, η Marilyn, o Jimmy Dean, o Brando. Η dream team της αμερικάνικης μυθολογίας, ο Alpha Centauri στον γαλαξία της φιλμικής αστερόεσσας. Λοιπόν, τότε δεν είπα την αλήθεια. Μου λείπει αφόρητα και αισχύνομαι υπερβολικά που έζησε μια σκυλίσια ζωή στα στερνά του χρόνια στον σκληρό-θνητό μας πλανήτη, αυτόν που όταν βλέπει τα αστέρια να σβήνουν κάνει απλά μια ευχή – ο καθένας για τη δική του πάρτη. Πως το αντέχει η καρδιά να βλέπει τον θεϊκό Kowalski, τον ανυπέρβλητο Nονό:
  • Να ζει τις τελευταίες του μέρες σαν απόκληρος, με χρέη πάνω από 28 εκατομμύρια δολάρια
  • Να αλλάζει συνέχεια κρυψώνες για τα Oscars που κέρδισε στα On The Waterfront και The Godfather ώστε να μην τα κατασχέσουν οι δανειστές του
  • Να ισχυρίζεται σε δικαστήριο ότι ζει αποκλειστικά από δυο συντάξεις (ΛΑΦΚΑ κανείς;) που στο σύνολό τους δεν του επιτρέπουν να ζει σε καλλίτερο σπίτι από μια πρώην ερωμένη – υπηρέτριά του που τον έσυρε στην εν λόγω δικαστική διαμάχη.
Το τελευταίο αντίο, το “Brando and Brando”, της Γαλλο-τυνήσιας Ridha Behi, δεν πρόκαμε ποτέ να διορθωθεί σεναριακά από τον ίδιο τον Marlon ώστε να αρχίσουν επίσημα γυρίσματα. Όσο κι αν αυτό κάνει πιο δύσκολο τον αποχαιρετισμό, μας γλιτώνει ταυτόχρονα από τον πόνο του…ίδιου του αποχαιρετισμού. Έτσι, το μυαλό αφήνεται ελεύθερο να παίξει τη μπάλα που ξέρει, σε πλήρη φαντεζί αυτοσχεδιασμό: H Εθνική μας να προετοιμάζεται για την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού της στέμματος σε δυο χρόνια. Ο Ζιντάν να βγάζει δέκα περιουσίες (κι άλλη μια) διαφημίζοντας τη νέα (κι επαναστατική) μέθοδο εμφύτευσης μαλλιών ZZ. O Tom να παίρνει αυτό το κάτι που του λείπει (λέγε με oscar) για τη μεγαλειώδη ενσάρκωση του Μεσσία στο sequel του The Passion of The Christ: The Resurrection. Κι ο Marlon να παίζει μπιρίμπα με τον Elvis, λυτρωτικά ξεχασμένος (μετά το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι) σε ένα γνήσιο Bubba-Ho Tep σκηνικό.

Που πάνε τα αστέρια όταν πεθαίνουν; Δεν ξέρω. Το μόνο που βλέπω, είναι ένα υπέρλαμπρο πλάνο τους, 2000 LIGHT YEARS FROM HOME



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.