• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 17 Μαϊ 2006

Ο DA VINCI ΦΙΛΟΥΣΕ ΥΠΕΡΟΧΑ




Από πού μ’ ακούς; Από τις μεσσιανικές στοές της Opus Dei αβύσσου ή από την υποστυλωμένη Μητρόπολη- και- Πάσης- Ελλάδος της πλατείας Μοναστηρακίου; Που, εκεί που ήθελε γενεί το Γενί – Τζαμί της απανταχού Ισλαμότητος; H’ στα Σπάτα, πριν κάψουν τα σπαρτά οι συν-γενείς ημών ανατολίτες της υποψηφίας υπερνομάρχου Ανατολικής Ρωμυλίας και πασών των Μακεδονιών; Πόθεν έρχεσαι; Κρατείς μήπως (και άρχεσαι) από τη δοξασμένη γενιά των Tomcat, της ξακουσμένης Suri, ή είσαι άμωμο, άσπιλο και άχραντο αίμα από την κόρη του Ιησού και της ανεγγίχτου συζύγου Μαρίας της Μαγδαληνής; Γνωρίζεις τον θείο εραστή του Leonardo που θόλωσε για πάντα το χαμόγελο της Μόνα Λίζα ή σάμπως ανάγκη έξεστι ίνα αναγνώσης το απαγορευμένο Βαγγέλιω που τόσο αισθαντικά προστάζει πως ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα;

Με χειρότερη ειμαρμένη κι από δαύτη ενός Final Destination, δεν πρόκαμα να επισκεφτώ την έκθεση Da Vinci στο Megaron Plus. Και μιλάμε για μεγάλη φόλα εκ μέρους μου, διότι και Ιταλία που σπούδαξα, και Firenze και Venezia, ποτέ δε δυνήθηκα. Η αντίδρασή μου ήτο ακαριαίος: Πήγα straight στο κοντινότερο multiplexι και πήρα μια διπλή για νωρίς – νωρίς την Πέμπτη. Από την μαύρη ώρα εκείνη υποφέρω, υποφέρω, ΥΠΟΦΕΡΩ πολύ. Πονοκέφαλοι, αδυναμία και ξερό λαρύγγι. Μια ανεξήγητη κατάρα που μοιάζει σα να με πήρε στο στόμα του ο εθνικός μας γυφτο – Λαζόπουλος. Μπαίνω όμως σβέλτα στον προκείμενο γιατί από ψώνια, καραγκιόζηδες και σόγια του Κεφαλογιάννη και υιού, κόρωσε σύσσωμος ο τόπος.

Εγώ το Da Vinci Code θα το ιδώ – ο κόσμος και η cineτέλεια να έρθει Χριστούλη μου. Δεν την ξαναματαπατάω, όπως τότε με τον Τελευταίο Πειρασμό του αντίχριστου Scorsese που να επιτέλους γιατί τον έχει πιάσει κι αυτόν η κατάρα του Χριστόδουλου (που τότε μάλλον πάλι κάτι θα «διάβαζε») και oscar δεν σταυρώνει και αν πεθάνει ο σώμας του άλιωτος θα πάει ωσάν του Βησσαρίωνα. Καλό το «πίστευε και μη, ερεύνα», με έμφαση στο κόμμα που έβαζε η καθηγήτρια των θρησκευτικών μου στο Γυμνάσιο (που έλεγε κι άλλα κεχαριτωμένα, όπως το «κρίνε, για να κριθείς» και μας έβαζε στο κασετόφωνο να ακούμε την ακολουθία των Παθών με ψάλσιμο ζεϊμπεκιά από λαϊκούς βάρδους με αποτέλεσμα να εισπράξω την πρώτη και μοναδική μου αποβολή από το μάθημα στα χρονικά του συλλόγου μου – κι εδώ τελειώνει η αυτοαναφορικότητά μου) αλλά εγώ είμαι του «βλέπε, και μη μιλάς»!

Σε πάω στο χαϊδευτό γιατί σου’ ρχεται μεγάλη κατραπακιά. Αφού έπιασα τα ψυχο – cineθεραπευτικά μονοπάτια, τώρα το γυρνάω στα κακοτράχαλα γνωστικιστικά καλντερίμια κι όποιος αντέξει αδερφέ. Άμα δεν στο κόψω σε δυο cineχειες ‘φχαριστημένος να’ σαι. Δεν μετανιώνω - που τα’ γραψα για σένα μόνο και ξεκινάμε μαζί:

Πάρε τη Γνωστική κοσμοθεωρία. Ένας εξωγήινος Θεός δημιουργεί τον Πρωτόπλαστο με τη μορφή ενός ανδρόγυνου όντος – πέστο παγκόσμια Ψυχή, Σοφία, Χριστό – Μεσσία. Το υλικό σύμπαν είναι μια αμαρτωλή δημιουργία από κάποιον demi – urge, κάποιον δηλαδή ντεμέκ –δημιουργό, ένα ψευτο-Θεό, τον Yaldabaoth, ο οποίος παγιδεύει το γένος των ανθρώπων στον αιώνιο λήθαργο, μια ύπνωση σχεδόν αναπόδραστη, που μόνο η Γνώση μπορεί να κατανικήσει, ανοίγοντας της πύλες της Cineδησης. Η Σοφία είναι αυτή που θα στείλει το Ερπετό της (Χριστός) που θα λυτρώσει του κατοίκους του Κήπου από τον λήθαργο. Αυτοί οι δίδυμοι αγγελιαφόροι (άγγελοι) εμφανίζονται στον υλικό κόσμο για να μεταφέρουν το μήνυμα της Θείας Προέλευσης στο ανθρώπινο είδος.

Ξεπερασμένες αρχέγονες ιδέες θα μου πεις – τι έχουν να κάνουν όλα αυτά με τις ταινίες; Κοίτα λίγο προσεκτικότερα φίλε μου. Την τελευταία 10ετία γέμισε ο τόπος ταινίες με Αποκαλυπτικά θέματα (όχι του Σπύρου Καρατζαφέρη – τα άλλα). Τώρα όμως που το μιλλένιο γύρισε κι όλοι μια χαρά τη σκαπουλαρίσαμε και ο κόσμος έμεινε στη θεσούλα του, το θέμα έχει γυρίσει στο εντελώς σοφιστικέ του. Τεχνολογία και Επιστήμη χέρι-χέρι, οδηγούν με την αλματώδη πρόοδό τους στην αμφισβήτηση την ευρείας αντίληψης για το τι σημαίνει πραγματικότητα και εκεί έρχονται οι ταινίες να δώσουν επιχειρήματα σ’ αυτήν την ασεβή ρητορεία. Vanilla Sky, The Matrix, The Truman Show, Pleasantville, the Thirteenth floor. O Philip K. Dick, είναι ο neo-gnosticός προφήτης. Blade Runner, Total Recall, The Impostors. Οι ιστορίες του Dick είναι πλήρεις γνωστικών εμβλημάτων, ψυχολογικών συμβόλων που ακουμπούν το cineσθηματικό περίβλημα του υποcineδήτου. Δες τον Μονόκερο του Blade Runner, που εμφανίζεται στα όνειρα του Decker και υποδηλώνει την αληθινή του καταγωγή. Ο Μονόκερος είναι κατ’ ουσίαν ένα μεσσιανικό σύμβολο που δηλώνει τη cineδητοποίηση, την αφύπνιση.

Είναι κι αυτό το cult φιλμάκι, το Donnie Darko. H ιστορία ενός καταπιεσμένου, αλλού-ντ’ αλλού εφήβου που τελικά παίρνει την απόφαση να θυσιαστεί για χάρη της Ανθρωπότητας – μια θυσία που κανείς δε θα πάρει ποτέ χαμπάρι. Εδώ η γνωστική φιγούρα είναι ένας δαιμονικός Λαγός (sic) που τον στοιχειώνει, προτρέποντάς τον να ενδώσει τελικά στο θυμό του για ό,τι ψεύτικο ακυρώνει τη ζωή του σε ένα παντελώς αδιάφορο προάστιο. Στην κορυφαία σκηνή, ο Donnie ξεμπροστιάζει την περίεργη συντροφιά του λέγοντας “ Why are you wearing that stupid Bunny Suit?" για να εισπράξει τη λακωνική απάντηση του Λαγού “Why are you wearing that stupid man suit?" To πάθημα του Donnie αν cineδιαστεί με τη μαρκίζα ενός cineμά που παίζει εκείνη τη στιγμή στο πλάνο (The Last Temptation of Christ) είναι πραγματικά όλα τα λεφτά: Ο Donnie νοιώθει σαν ξένος = εξω-γήινος, βλέποντας μια αλήθεια που άλλοι αγνοούν και εντέλει αυτός απορρίπτεται, τιμωρείται που την ασπάζεται, όπως ο Χριστός του Dafoe, που πρέπει να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του προτού ο ίδιος προετοιμαστεί πλήρως για να το αποδεχτεί.

Και στο κόβω εδώ, γιατί πάει μακριά το τρενάκι των γνωστικών. Το μήνυμα, σε όλες τις μυριάδες παραλλαγές είναι… απαράλλαχτο: Ξύπνα. Άνοιξε τα Μάτια σου και κοίτα. Όπως και στο Da Vinci Code. Η αλήθεια είναι μπροστά μας, όμως εμείς, βυθισμένοι σε έναν χριστιανόδουλο λήθαργο, αρνούμαστε να πάρουμε το blue pill. Ή μήπως το red pill; Τελικά έχει σημασία η ίδια η Αλήθεια, όταν το cineμά υπάρχει κυρίως για να αποδράμε διαμέσου των εικόνων του; Αλλά πάλι τι, όλα αυτά «είναι μόνο μια ταινία»; Αφού μάλλον τελικά δεν κάναμε την Επανάσταση στα Village Cinemas (V for Vendetta), πόσος χώρος υπάρχει να πιστέψουμε ότι ο Μεσσίας Dan Brown βρήκε τον Ευαγγελιστή του στο πρόσωπο του Ron Howard (του…Happy Days); Ή μήπως τελικά δεν ήταν ο Ιούδας, αλλά ο Da Vinci αυτός που έδωσε αυτό το υπέροχα λυτρωτικό φιλί στον Μεσσία;



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.