• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 03 Μαϊ 2006

ASSEYEZ - VOUS




Ξάπλω και βολέψου στο εντελώς άνετο δικέ μου. Θα στο κάνω τόσο εύκολο που θα το απολαύσεις, καθώς θα βυθιστείς στην πέμπτη ουσία του φιλμικού σου νου. Ξέχνα τα πάντα, ειδικά όσα σου έχουν κάνει το γούστο εύκολο, απλοϊκό, σε έχουν οδηγήσει στα σκοτάδια της αίθουσας χωρίς να φωτίσουν την έμφυτη κινηματογραφική σου ενόραση. Τίποτε δεν έχει πια νόημα μπροστά στη δική σου θέαση, τίποτε δεν υπάρχει, ούτε μέσα σου, ούτε έξω από εσένα που θα μπορέσει να σε βγάλει από τη νιρβάνα, αυτή που θα cineντησεις εδώ, στα έγκατα της Σπηλιάς του Πλάτωνα. Σε παίρνω χεράκι και περπατάμε στο προοίμιο, καθώς τα φυσικά φώτα χαμηλώνουν, λίγο πριν από το χείλος του γκρεμού, στο στόμιο του βράχου. Εκεί που σβήνει η φωνή μου και cineδέονται τα άρρητα με τα άκτιστα του απαιώνιου αcineδήτου της αγέλης. Μπήκες, είδες τις ζωγραφιές στα σπήλινα τείχη, προχώρει, προχώρει, στάσου εδώ: Φθάσαμε. Asseyez – vous mon cinefil. Fermez vos yeux et écoutez moi.

Οι ταινίες χρησιμεύουν ως αλληγορίες. Ιστορίες, μύθοι, ανέκδοτα, παραβολές, όνειρα, ταινίες. Η πρώτη ύλη της ψυχοθεραπείας. Εικόνες που τρέφουν το νου. Μάθηση, δημιουργία. Ένα πλήθος εικόνων που γυμνάζει τη νόηση. Επτά πύλες έχει ο εγκέφαλος, αρτηρίες που καταλήγουν στον ανθρώπινο έσω – κόσμο. To cineμά τις παραβιάζει διάπλατα όλες: Τη Λογική (υπόθεση), τη Γλώσσα (διάλογοι) την Όραση και την αίσθηση του Χώρου (εικόνες, χρώματα, σύμβολα), την Ακοή (Ήχοι και μουσική), την Διαπροσωπική (αφήγηση μιας ιστορίας), την Κίνηση (προσώπων, αντικειμένων) και την Ενδο-ψυχική (διαίσθηση). Οι αρχέγονοι μύθοι δίνουν μια αφηρημένη εξήγηση του σκοπού της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπάρχουν ταινίες που εμπεριέχουν ένα μυθολογικό μήνυμα που μας υπενθυμίζει τις αρετές του αυθεντικού μας είναι.

Σκάψε στη σπηλιά, θα βρεις χρυσάφι. Έχεις κρυμμένα στοιχεία που δύνανται να αναδειχτούν, όταν τα προβάλλεις πάνω στους ήρωες του φιλμ. Σχηματοποίησέ το. Σου προβάλλονται, για να προβληθούν οι δικές σου αξίες πάνω στα πρωτότυπα των ρόλων που υποδύονται. Όταν αναγνωρίζεις εαυτόν πάνω στον εικονιζόμενο χαρακτήρα, αναπτύσσεις διαισθητικά ξεχασμένες ιδιότητες και cineδητοποιείς την ευκαιρία να τις ανακαλέσεις στην επιφάνεια. Όπως με τα όνειρα, η cine – θεραπεία οδηγεί στην επαφή με τα βαθύτερα στρώματα της cineδεισης, καθοδηγώντας νέες συμπεριφορές, την επούλωση των ψυχικών τραυμάτων και την αναδιοργάνωση της ολότητας του id.

Κατέχεις τι σημαίνει Σαμανισμός; Όπως και στο Αρχαίο Θέατρο, η επικοινωνία με την ενότητα του σύμπαντος κόσμου επιτυγχάνεται με την Έκσταση. Όταν η ψυχή βρίσκει το δρόμο της για τον νου, διαμέσου της έκστασης, τότε το id επι-κοινωνεί αρμονικά με το Όλον. Όπως με την ποίηση, τη μουσική, τη λογοτεχνία, η σπουδή του βαθύτερου συμβολικού νοήματος οδηγεί στην ολοκλήρωση των cineσθημάτων, στην διασύνδεση διαίσθησης και λογικής, φκιάνοντας το σωστό χαρμάνι ελλόγου και αλόγου στον πυρήνα της προσωπικότητας. Με τη χρήση του αντικειμενικού παρατηρητή που κρύβεις μέσα σου, αντιλαμβάνου τις αντιδράσεις σου στις πράξεις των κινηματογραφικών χαρακτήρων, νοιώσε την απέχθεια που σου προκαλούν, για παράδειγμα, ορισμένα απεικονιζόμενα (αντι-)πρότυπα. Εκεί δοκιμάζεται η αντοχή σου απέναντι σε μη εγκεκριμένες συμπεριφορές. Εκεί προβάλλεται κάτι που πειράζει, με την έννοια της δοκιμασίας, την ιδεολογία σου και μάλιστα χωρίς το σύνηθες ζόρι, την εύκολη επίκριση, το cineσθηματικό φιλτράρισμα της καθημερινότητας. Όλα «βλέπονται», οι πλέον απίστευτες – ακραίες- ασυνήθιστες καταστάσεις υπάρχουν σε αυτό το cinelight zone. Εκτός αν θες να μου πεις «κααλά, μα ταινία είναι – δεν είναι αλήθεια». Αν ναι, τότε… ΟΞΩ μάγκα απ’ την σπηλιά!

Ξεκούρασε ένα λεπτάκι το μυαλό σου. Εδώ και τώρα ξεκινάει το μέγα show. Σ’ αρχίζω αμέσως με το θεμελιακό ερώτημα: Τι να δεις και γιατί να το δεις; Και (μετά θα σε διδάξω) πώς να το δεις; Ξεκινάμε;

Το Γέλιο είναι Ντόπα

Δημιουργεί την κατάλληλη απόσταση από τα προβλήματα και προσδίδει μια αίσθηση ευμάρειας: Αυτό που όλοι λίγο πολύ ξέρουν είναι πραγματικότης. Το γέλιο αυξάνει τους ρυθμούς αντίδρασης του ανοσοποιητικού συστήματος (T cells, immunoglobulin A and G, gamma interferon, Natural Killer Cells, γιατρέ Σαρλά βόηθα). Το γέλιο κατευνάζει τις ορμόνες του stress που ζορίζουν τα αιμοσφαίρια και συμπιέζουν την ορμονική δραστηριότητα (επινεφρίνη και ντοπαμίνη). Αν η σκέψη σου κολλάει στο κακό και θες μια διέξοδο, μια σαχλο-ταινία (με την καλή έννοια) είναι δυνατό μαραφέτι. Πρόσεξε, το ζητούμενο δεν είναι να αποφύγεις το θέμα που σε βασανίζει. Βοήθεια σου προσφέρει να προσεγγίσεις τη ζημιά με λιγότερη cineσθηματική εμπλοκή και με μια φρέσκια και δημιουργική ματιά. Στην τελική πάλι, και καλά να αισθάνεσαι, μια κωμωδία σε ανεβάζει ακόμη ψηλότερα ψυχολογικά. Τώρα βέβαια περί κινηματογραφικού γούστου…κολοκυθότουρτα. Τι σε κάνει να γελάς: Monty Python ή Peter Sellers; Jim Carrey ή οι cineντεύξεις του Μητσοτάκη ασούμε;

Το Κλάμα είναι Κάθαρση

Η επιστήμη το’ ψαξε γιατί αισθάνεσαι καλύτερα μετά το κλάμα. Ανακαλύφθηκαν δυο νευρoδιαβιβαστές (sorry Tεό, neurotransmitters) στα δάκρυα που σε ξεδώνουν από το ανελέητο stress. Η λευκίνη - εγκεφαλίνη είναι μια εξαιρετική φυσική οποιούχος ουσία που καλμάρει από τον πόνο, ενώ η προλακτίνη εκκρίνεται από τον βλεννογόνο αδένα επίσης για να διώξει το άγχος. Αλλιώτικα την έβαψες μεγάλε. Έλκη, κολίτιδες και άλλες τέτοιες δυσάρεστες cineπειες. Τι τα θες, η ζωή είναι γεμάτη απώλειες, απογοητεύσεις, σε σημείο που το πράμα σοβαρεύει τόσο ώστε ούτε αυτό το ανακουφιστικό δάκρυ δεν έρχεται. Και η εμπειρία το ξέρει καλύτερα, το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο σε κάτι τέτοια δύσκολα. Οπότε, βλέπεις μια ωραία μελούρα (με την καλή έννοια πάντα) και στανιάρεις. Μετά ξεκινά η διαδικασία επούλωσης, με τον πανδαμάτορα χρόνο να αναλαμβάνει τα περισσότερα από τα υπόλοιπα.

Κουράγιο Φίλε

Μην τρελαίνεσαι κιόλας. Δεν υπάρχει film που θα ανατρέψει από μόνο του μια εντελώς πεθαμενατζίδικα αρνητική κοσμοθεωρία. (Εκτός αν είναι τα Περιπολικά της Συμφοράς, ότι πιο απίστευτα γελοίο από αμερικανική κωμωδία έχουν δει τα μάτια μου στα αλλόφρονα 80s – εδώ κλείνει η αυτοαναφορικότητά μου). Αν όμως είσαι εντελώς αποκαρδιωμένος, ταινίες που ξεκινούν μες στη μαύρη απελπισία και καταλήγουν στον υπέρτατο θρίαμβο μπορούν να σε boostάρουν με αξιοθάμαστη cineπεια. Ταυτίσου με τον χαρακτήρα που έχει παγιδευτεί σε δυσκοίλιες καταστάσεις, μοιράσου την απόγνωση και τα μετέωρα βήματά του προς την λύτρωση και κάπου εκεί θα αντλήσεις αισιοδοξία για τη δική σου περίεργη φάση. Πάρ’ το κουράγιο – ναι- μα τον Άγιο και κάνε την αλλαγή.

Εεεπ, μην cineκινήσαι ακόμη – έπεται cineχεια…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.