• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 26 Απρ 2006

CINE THERAPY




Ανάστα ο Κύριος! Αυτό είναι περισσότερο προσταγή παρά ευχή ή απλή ενημέρωση. Είναι κάτι που επιθυμούμε περισσότερο γιατί το έχουμε οι ίδιοι ανάγκη. Αν δεν Αναστηθείς δεν πιστεύω τίποτα. Δεν υπάρχεις Κύριε. Τι πα να πει δηλαδή Σταύρωση χωρίς Ανάσταση; Τζίφος και τόμπολα η δουλειά. Και δε φτάνει μονάχα αυτό, δηλαδή να έχεις αναστηθεί. Θέλω να το ξέρω κιόλας. Ει δυνατό, να το ψηλαφίσω, να το καρατσεκάρω, να μου φύγει και ο σάραξ της αμφιβολίας. Like faith needs a doubt, like a free way out, I need your love (Hawkmoon 269 – U2) Στο Θεό που πιστεύεις φίλε, νεκρό ή ζωντανό, υπαρκτό ή εντελώς ανύπαρκτο, σήμερα θέλω να σου πω ένα τρανό «και κοίτα τα σημάδια», αποκαλύπτοντάς σας φίλτατε (γιατί καμιά θρησκεία που θέλει να παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά δεν υφίσταται δίχως την αποκαλυπτική της διδαχή), κάτι για το οποίο επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω δεινώς αν έχετε ποτέ προβληματιστεί κατά τη διάρκεια του βίου σας. Θα σας αποκαλύψω αγαπητότατε τους λόγους δια τους οποίους πηγαίνετε cineμά.

Έκανα φέτο Ανάσταση στην ειδυλλιακή Κονιδίτσα Λακωνίας, τόπο καταγωγής (εκ σογιού μητρός) της αξιολάτρευτου αρραβωνιάρας μου. Ένας παπάς για 8 χωριά – δυσκολοπάλευτη αναλογία. Το παιχνίδι παίζεται κάθε χρόνο στο ποιο χωριό θα είναι το τυχερό πρώτο όπου θα ακουστεί το Χριστός Ανέστη. Για το 8ο-και-τελευταίο…ούτε λόγος: 2:30- 3:00 τα ξημερώματα Κυριακής και βλέπουμε… Ε, λοιπόν, οι κόποι τόσων ετών νηστείας μου δικαιώθηκαν σε μια μαγική βραδιά: Στις 22:00 χτύπησε η καμπάνα, στις 22:45 έπαιξε το Δεύτε λάβετε Φως, εκ του αεσπέρου Φωτός, και just 23:15 έγινε εκτενής και Απόλυσις. Πάπαλα. 23:45 τρώγαμε τη θεσπέσια μαγειρίτσα της (μικρο)θείας Νικολέτας, βλέποντας ΕΤ1 και των εμφανώς καταβεβλημένο Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο να ξεκινάει το απόλυτο rewind. Και τότε θάμαξα καθώς με έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης αναγνώριζα την αξία του montage στην αναστάσιμη ακολουθία.

Ξέρω ‘ γω; Πες με αιρεσιάρχη, μέγα θιασώτη του απόκρυφου ευαγγελίου του Ιούδα, εξέχοντα συνδικάλα του ΠΑΜΕ (- Έλα), αθεράπευτο fan του καναλιού της EuroVISSIon, αμετανόητο βαζέλα (άστο αυτό – πονάει) αλλά έτσι το είδα το θέμα. Η ζωή μου είναι προσωπικά ιδωμένη υπό ένα πρίσμα κινηματογραφικό. Την Λειτουργία μου την προτιμώ σφιχτοδεμένη, με γρήγορο ψάλσιμο, αμείωτο ρυθμό, με μια μικρής διάρκειας μα έντονη σε cineσθήματα μυσταγωγία πριν την κορύφωση του τέλους. Σε κάτι λιγότερο από 1 ½ ώρα, όση δηλαδή χρειάζεται για να με cineπάρει ένα καλοκομμένο thriller, έχω αντλήσει το maximum της εμπειρικής απόλαυσης. Εάν άντεχα τον διπλάσιο χρόνο, όσο δηλαδή διαρκεί ένα oscarικών προδιαγραφών αμερικανιάρικο epic, το μόνο που θα έβλεπα μπροστά στους νυσταγμένους οφθαλμούς μου θα ήταν τραγανές αρνούμπες, δροσερά κοκορέτσα και χιλιάδες μπιφτέκια (με τυρί γεμιστά).

Αν έχεις μύτη, το ‘χεις ξανα-οσφρανθεί (sic) το έργο με δαύτο το editorialάκι. Δεν τη γλυτώνεις, θα σου’ ρθει και δεύτερη (βάλε και μια τρίτη, μετά βίας συγκρατιέμαι) cineχεια. Αυτή τη φορά ανοίγω μέγα κεφάλαιο. Γιατί είναι λίαν εκνευριστικό να υπάρχουν ένα κάρο γιατροί για τον πονοκέφαλο και ουδείς για τον… κάλο στον εγκέφαλο (Ψιθύρισε στα γρήγορα ένα «τσου ρε Γιακούμπ, ίσσσα ρε!» να ξαλαφρώσεις και παρακολούθει με, γιατί χύνω μέλανα ζωμό στο πιάτο σου τώρα). Στο γυρνάω αλλιώς, για να πιάσεις χωρίς πλονζόν το metaphor: Για μια ταινία, όλα τα paraphernalia, κριτικές σούπα – μούπες, λίγο – πολύ όλο και κάπου θα τις ακούσεις. Τις περισσότερες φορές μάλιστα σου αρκεί ένα απλούστατο word-of-mouth για να σε κάτσει κάτω απ’ την οθόνη. Τώρα όμως πάμε άλλού. Στην αφετηρία του λογισμού. Στο θεμελιακό ερώτημα. Σου έχει πει άραγε ποτέ κανείς γιατί πας cineμά;

‘Όταν αρχινήσαμε το παρόν site, βάλαμε κάτω, πέρα από το κλασικά εικονογραφημένα περί μιας κινηματογραφικής βάσης δεδομένων που εξέλιπε στον ελλαδικό χώρο, όλα τα δεδόμενα που θα προσέδιδαν στην όλη προσπάθεια έναν χαρακτήρα μοναδικό στον χώρο. Το πρώτο πράγμα που βγήκε από τις πρώτες συζητήσεις ήταν πως το Cine πρέπει να προτείνει «άποψη». Μετάφρασέ το αυτό ελευθέρως, σήμανέ το ιδεολογικά από «καλλιτεχνική ελευθερία» μέχρι την εκπεφρασμένη άποψη του λοχία Barnes στο Platoon περί της γνώμης του καθενός. Ε, λοιπόν, όσο περνάνε τα χρόνια, με άλλον τόσο επώδυνα αυτάρεσκο σαρκασμό διαπιστώνω ότι η «άποψη» είναι ισοδύναμη με το αντίστοιχο, πλήρες σε άζωτο, γνωστό άχρηστο human waste. Υπάρχει, μονάκριβέ μου αναγνώστα, κάτι υψίστως ωφελιμότερον της άποψης κι αυτό είναι η γνώση.

Στις κριτικές, γνώση. Πληροφορία. Αυτό που δεν το ξέρουν οι πολλοί. Αυτό στο οποίο μπορείς να ακουμπήσεις για να καταλάβεις δυο πραματάκια παραπάνω για το film. Στα κινηματογραφικά νέα, γνώση. Καλό (και ένοχα απολαυστικό) το gossip, αλλά να αντιληφθώ και το πώς δουλεύει η κινηματογραφική βιομηχανία, να τσιμπήσω και δυο ιστορικά στοιχεία βρε αδερφέ. Στήλες όπως το Makin` Off, το Box Office (ελληνικό και αμερικάνικο), γνώση. Νούμερα, τόνοι ενημέρωσης, απαραίτητο συμπλήρωμα αυτού που λες εσύ άποψη. Classic, Ελληνικό Cineμά, Αφιερώματα, Φεστιβάλ, γνώση. Dvd, με την τεχνική του γνώση. Ακόμη και το αγαπημένο σου chill out, το Cult, είναι γνώση. Τέτοιες καρα-cultιές που στην ξεφτίλα στέλνουν κάθε δίμηνο τον Σαρλά για εγχείρηση εγκεφάλου, μπας και αντέξει να στις παρουσιάζει κάθε Δευτέρα, που άλλου θα τις βρεις;

Τις άλλες και τις προάλλες σου έταξα κατιτίς σημαντικό. Ότι το Cine.gr θα στηρίξει την προσπάθεια των νέων δημιουργών στον τομέα του σεναρίου. Αυτό στρίβει στη γωνία και έρχεται. Αυτό το πράμα όμως έχει μια cineχεια, είναι ένα μέρος του συνόλου που αγγίζει το ποιοτικό όραμά μας. Εκεί θα μας βρίσκεις από δω και στο εξής. Στην κινηματογραφική σου διαπαιδαγώγηση. Και επειδή ήρθε η ώρα να κλείσω αυτό το intro, σου σερβίρω στο άψε- σβήσε food for thought για τα leçons de cinema που θα επακολουθήσουν. Πριν από όλα έχεις να απαντήσεις σε δύο εξαιρετικά επείγοντα ερωτήματα για να περάσεις στον επόμενο γύρο. Το πρώτο είναι γιατί πας cineμά. To δεύτερο είναι το πώς πρέπει να παρακολουθείς cineμά, αν δεν έχεις απλά χρόνο για σκότωμα. Γιατί αν είναι έτσι, υπάρχει για σένα ειδικά το ευγενές hobby του «βλέπω πόσο συναρπαστικά στεγνώνει η μπογιά στον φρεσκοβαμμένο τοίχο». Κούκλα μου, ξεκίνα να προετοιμάζεσαι ψυχολογικά και εν ολίγοις cineδητοποίησέ το. Στο επόμενο edito δε θα διαβάσεις απλά για κάποιες ταινίες: Θα κάνεις Movie Therapy.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.