• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 15 Φεβ 2006

THAT 70S HOLLYWOOD: ΘΕΤΙΚΗ ΨΗΦΟΣ




Τι σου έψελνα το λοιπό τις προάλλες; Ότι αυτό που συμβαίνει με τα φετινά Oscars είναι ένα ιστορικό momentum για τον αμερικανικό κινηματογράφο. Ότι τέρμα οι ιστορίες με δράκους και λοιπούς Sarumanους – επεράσαμε όμορφα, πάει –αυτό- και-τέλειωσε. Ότι το πολιτικό cineμά της δεκαετίας του ’70 κάνει ισχυρό comeback, γιατί, γιατί…Αυτό δεν στο είπα ακόμη. Θα προτιμούσα να το πάρεις γραμμή μόνος σου, τόσο υποψιασμένος πια που μου έχεις γίνει μετά τα παίγνια συνομωσίας που σου έχουν ψεκάσει στο μυαλό οι εμποράκοι της εικοτολογίας. Δεν είναι δα και δύσκολο πράμα, μετρημένα κουκάκια είναι τα μελλούμενα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Θα στο πετάξω in-your-face αδερφέ με τη μία, ώστε να μπεις αμέσως στο νόημα. Ξεκαθαρισμένες καταστάσεις: Εμπορικό και Ποιοτικό cineμά –αποφασίσανε οι Αμερικάνοι- δεν πάει πακέτο. Διαλέγεις για να πάρεις.

Κι όταν λέμε εμπορικό, μην φαντάζεσαι κάτι που να βγάζει απλά τα λεφτά του, ή να ξεπερνά πχ τα 100 μύρια δολάρια. Εμπορικό είναι να σπάει ταμεία, όπως έκανε πριν μια- δυο δεκαετίες ο Spielberg με τον Lucas. Μετά ο Τιτανικός, μετά ο Άρχοντας και ο Potter. Βάλε Matrix και Spiderman, τέτοια νούμερα είναι μεγάλα. Περασμένα μεγαλεία και αθυμώντας τα να κλαίγεις. Ίσως κι όχι. Γιατί καλότατο είναι που η μάπα βγήκε πλέον από τα μπατζάκια της Ακαδημίας. Με το στοίχημα των υπερ-παραγωγών- που-δεν –είναι- για- παιδιά- χαμένο, με το μεγάλο αριστούργημα που δεν έχει υπάρξει στα Oscars από την εποχή του Νονού, με την (εν πολλοίς comicή) sequelίτιδα να βάζει καθοριστικά στο σύγχρονο cineμά τη στάμπα του τηλεοπτικίζοντος franchise, τι τα θες – τι τα γυρεύεις. Η φετινή πεντάδα στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία δεν είναι ένα απλό φιλελεύθερο πυροτέχνημα σε έναν ωκεανό φιλμικής κοινοτοπίας. Είναι μια ύστατη προσπάθεια απεγκλωβισμού, μια ξεκάθαρη δήλωση ότι επιτέλους, η ταινία είναι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που αφορά την κοινωνία, σε μια σχέση αλληλο-διαμόρφωσης, μια διέξοδος της αγωνίας του πολίτη, σε έναν κόσμο που παγιώνεται ερήμην του και εντέλει, απέναντί του.

Με την Ευρώπη να έχει βάλει το δάχτυλο βαθιά στον αφαλό της και να μη λέει να το βγάλει, γιατί δεν ξέρει τι θα παρασύρει έξω, έρχεται ο αμερικανός φίλος και βάζει νυστέρι στην πληγή – με αρκετή αφέλεια ίσως; να το δεχτώ- αφήνοντας να τρέξει το κακό, αυτή η γρίπη των εικόνων που σε κάνει να βαριέσαι πλέον μια –οποιαδήποτε- ταινία μετά το πρώτο μισό, κοιτώντας διακριτικά το ρολόι σου. Το κόλπο είναι (ήταν πάντοτε), να βγαίνεις έξω και να συζητάς αυτό που είδες. Ακόμη καλύτερα, να το συζητάς προτού καν το δεις. Ακόμη καλυτερότερα, να μην ξέρεις αν θες να το δεις και να ψάχνεις το γιατί και το πώς. Έτσι είναι. H ταινία δεν (πρέπει να) φτιάχνεται για να σκοτώσεις χρόνο. ΟΧΙ. Το cineμά φτιάχτηκε για να σου περάσει συμπυκνωμένο οπτικοποιημένο Λόγο, ώστε να γλιτώσεις χρόνο my friend. Οι (γνωστοί) αρχαίοι παίζανε τρία μερόνυχτα μια τραγωδία στην Επίδαυρο και για να βγει η Κάθαρση πιανότανε το νούρι του Έλληνος θεατού στα μαρμάρινα εδώλια. Κι εσύ μέσα σε ένα 2ωρο έχεις συμπυκνωμένες ιστορίες λαών και πολιτισμών. Τόση δύναμη έχει- αν θέλει (sic) το άτιμο το πανί.

Έρχεται ο Haggis και εξηγεί πως το Crash δεν είναι ένα απλό democrat ξεσαλωματάκι, αλλά το αληθινό L.A. (Μέκκα και Μεδίνα του αμερικάνικου cineμά) που τρέφεται από τις ίδιες του τις ρατσιστικές, χρηματόδουλες, αντι-ουμανιστικές του σάρκες. Έρχεται ο Clooneyς με διπλό χτύπημα να τα χώσει πρώτα στη φίμωση του αμερικανικού τύπου από το ΣΥΓΧΡΟΝΟ δεξιό καθεστώς Bushάκου, όπου ο κάθε νέος επίδοξος Μακάρθυς στηρίζεται από την γραμμή του καθεκάστου ραδιοτηλεοπτικού ομίλου (Good Night, and Good Luck) και στο κατόπι να τα χώσει στα ίσα στις αιμοβόρες εταιρείες πετρελαίου (Syriana- και μην κολλάς στα credits για να μην το χρεώσεις κυρίως στον George, η παρεούλα του Traffic είναι από πίσω), κάτι που το έκανε με τρόπο ο Meirelles στο The Constant Gardener, ο οποίος στην τσίλια δεν μπήκε φέτος πεντάδα, όπως και το βίαιο καυστικό πόνημα του Cronenberg για την οσία-αιματηρή-αμερικανικό όνειρο- οικογένεια (A History of Violence).

Να ‘ σου και ο Spielbergιος με ό,τι γενναιότερο πολιτικά έχει τολμήσει, στα τόσα εβραιοχρηματοδοτούμενα projects που έχει γυρίσει σε αυτήν την μοναδική καριέρα. Το Munich βρίσκεται πεντάδα αυτήν την στιγμή, παρότι καταφανώς μονταρίστηκε στο πόδι για να προλάβει τις ημερομηνίες, για ένα και μοναδικό λόγο: Για να κράξει το πόσο ΑΝΩΦΕΛΟ κακούργημα ήταν η εισβολή του Bushάκου στο Ιράκ, στην ίδια σαθρή βάση όπου το Ισραήλ στηρίζει μισόν αιώνα τώρα το δόγμα της anticipatory self defense. Το δικαίωμα στην προληπτική αυτο-άμυνα καταργεί την ίδια την ύπαρξη της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, το άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ, την ίδια την διπλωματία όπως αιώνες διακρατικής εξωτερικής πολιτικής έχουν προσδιορίσει για τους λαούς. Μετά την «ανθρωπιστική επέμβαση», κολλάει η «προληπτική άμυνα», το «καθαρίζω τους Iraqi γιατί μου φαίνεται ότι ετοιμάζουν όπλα μαζικής κατατροφής» - το νέο status quo. Αυτό που έκαναν οι Ισραηλινοί με τους Παλαιστίνιους. Ο Spielberg το αποτολμά στα τελευταία πλάνα του Munich, όταν η ταινία έχει ήδη ξεχειλώσει, χάνοντας το δραματουργικό της peak. Πάντως το’ κανε- κι ας του βγήκε σε κακό.

Να και το taboo της ομοφυλοφιλίας που γίνεται προμετωπίδα της ταινίας της χρονιάς. Το Brokeback Mountainμπορεί να ντρέπεται να το φωνάξει (Μέτρα πόσα «σ’ αγαπώ» ακούγονται σε ολόκληρη την ταινία και θα εκπλαγείς), να είναι ξέχειλο από τύψεις και ψυχαναγκαστικές ενοχές, όμως περνά ένα εντελώς str8 μήνυμα αληθινής αγάπης που αποζημιώνει τη σημειολογική του ολιγωρία. Φαβορί και για τον Α’ Ανδρικό Ρόλο ο P.S. Hoffman που παίζει τον Truman Cappote, σε μια φιλμική βιογραφία που δεν εστιάζει στην πασίγνωστη ομοφυλοφιλία του, αλλά στην εισαγωγή του όρου «δημοσιογράφος- ερευνητής- συγγραφέας», έτη φωτός πριν της Νικολούλες και τους Χαρδαβέλλες του σήμερα.

Cineψίζω: Η Ακαδημία το πήρε απόφαση: Δεν έχει ανάγκη τα blockbusters, τον Billy Crystal ή το δίωρο red carpet show για να επιβιώσει ως θεσμός υψίστου κύρους στην αμερικανική κινηματογραφία. Υπάρχει το American Idol για τα ratings, υπάρχει ο χιλιοστός Harry Potter για τα τρελά εισιτηριάκια. Η ουσία είναι ότι η επανάσταση αλλάζει χέρια. Από το τηλεοπτικό κουτί το γάντι πέφτει ξανά στον κινηματογράφο, των «μικρών ταινιών με νόημα», ή call it what you want. Κι αν το πολιτικό cineμά είναι μια κάποια λύσις, τότε στα σίγουρα το αντίτιμο που πληρώνεις στον γκισέ μπορεί να είναι μια θετική ψήφος, γι’ αυτό χρησιμοποίησέ την με cineση αγαπητέ. Από κει και πέρα αρχίζει μια σειρά από θετικά μηνύματα που γυρνάνε στο κεφάλι μου, που μπορεί να παίζουν από τα σχόλια χρηστών (αν και λυπάμαι ειλικρινά για τα παιδιά που δύνανται να αρθρώσουν λόγο αλλά τον καταπνίγουν στα υβριστικά χαζοχαρούμενά τους) για ταινίες σαν το Brokeback και το Munich, μέχρι προσπάθειες σαν κι αυτή των δικών μας ΠρόκουΔημητρόπουλου, που επικυρώνουν μέσα μου ό,τι αγνότερο είχε η απόφασή μας να σηκώσουμε αυτό το site πριν από μερικά χρόνια. Ξεχαρμανιαστική πλακίτσα ή μαγιά μιας ελληνικής post-nouvelle vague, το Cliché σηματοδοτεί την πρώτη cine-premiere φιλμ που έχει παραχθεί από τα σπλάχνα του Cine.gr. Έλα να το ζήσουμε μαζί αυτό και να το… συζητήσουμε αν θες. Όχι μόνο το τι στο μπιπ ξέρουμε, αλλά κυρίως το τι στο μπιπ μπορούμε να κάνουμε, μπας και βγάλουμε κάποτε αυτό το δάχτυλο από τον έρημο ομφαλό μας που λέγεται ελληνική κινηματογραφική παραγωγή.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.