• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 25 Ιαν 2006

THE YEAR OF THE GAY - PART(A) OLA




Μεγάλη (με το συμπάθιο) κουβέντα άνοιξα last week, σε σημείο μάλιστα που την εβδομάδα που μας άφησε έκανα διάφορες σκέψεις. Να, μήπως να μη σε μπρίζωνα στην αναμονή, να το ξεφούρνιζα στο άψε-σβήσε το γλυκό για να τελειώνει μια-και-έξω η ιστορία. Έλα όμως που είμαι ψιλο-αλήτικο αγόρι και μου αρέσει το σασπάνς; (βάλε γαλλική προφορά εδώ). Έτσι είναι. Άμα λειτουργείς στη ζωή σου με κινηματογραφικούς όρους (do not try this at home) και τα salta mortales σου θα κάνεις και θα τσιτώσεις το φιλοθεάμον κοινό, ειδάλλως, τι νόημα έχει να τα έχεις με-τη-μία-όλα-στο-πιάτο; Το ερώτημα βέβαια έρχεται subito: Υπάρχει δυνατότητα για contemplation στο internet; Οι έρευνες είναι κατά, κι εμένα δεν με ενοχλούν οι έρευνες – άλλα με ενοχλούν. Όπως ασούμε, το να μπαίνεις στο Cine άσχετος περί τα κινηματογραφικά και να βγαίνεις ημιμαθής, δηλαδή από αδαής- δοκησίσοφος. Ζε σέλω τέτοια, οκ;

Το κορυφαίο με τα editorials καθόλη τη διάρκεια αυτής της τετραετίας που δεν αλλάζω με τίποτε, είναι ότι, όπως θα έλεγε ο Welles, it’s all true – όλα είναι αλήθεια (και για όλα φταίω εγώ). Ναι-ναι-ναι-ναι-ναι-ναι, το-παρα-δέχομαι (ΛεΠα) και καθάρισα. Παίρνω και την ευθύνη ρε παιδάκι μου, no problem. Όλα τα γεγονότα λοιπόν είναι πραγματικότατα (sic) και ξομολογημένη αμαρτία, αμαρτία ουκ έστι. Που σημαίνει ότι και το παρακάτω cineρπαστικό cineβάν έχει παίξει, το οποίο σου παραθέτω, για να πάρεις γραμμή πως γενεσιουργήθηκε (καρα-sic) το διπλό αυτό edito:

Όταν μπεις (κατά λάθος, γιατί είμαστε σεμνοί και δεν το πολυ-προβάλουμε) στις σελίδες cineργατών και πιο συγκεκριμένα στην προσωπική μου, ή ακόμα σε κάποιο-οιοδήποτε άρθρο που υπογράφω, θα βρεθείς αντίκρυ με την πιο cult photo του cine.gr: Την δική μου (προ τριετίας). MONO o Σαρλάς πλέον με cineγωνίζεται, μιας και πλέον οι ΔηράκηςΤσατσαρέλης (love you guys!) έπραξαν τα δέοντα μετά τη μήνυση που τους υπέβαλλε η μανούλα τους για προσβολή της δημοσίας αιδούς και τις άλλαξαν σε κάτι πραγματικά κομψό και σχεδόν αισθησιακό. Η δική μου όμως είναι άλλο πράγμα. Είναι υποχθόνια, εξυπνακίστικη, agent provocatόρικη. Κι από πείσμα μόνο δεν την άλλαξα τόσα χρόνια, παρότι είναι το μόνο πράγμα που με ενοχλεί αφάνταστα, αν εξαιρέσεις τη μόνιμη φοβία μου μήπως συνδεθώ με οποιοδήποτε έχον υποψίαν gay σκηνικό. Η θεία δίκη όμως έφτασε πριν από λίγο καιρό, αφού τα χρειάστηκα ομολογουμένως και για τα δυο.

Μια των ημερών λοιπόν λαμβάνω ένα κολακευτικό mail από άρρενα αναγνώστη, ο οποίος με ρωτούσε αν είναι αληθινή η φωτογραφία και, εάν ναι, μήπως είμαι gay… (Time for contemplation folks…) Εισπράττει το λοιπόν αμέσως μιαν κεκαλυμμένα οργίλη απάντηση του τύπου «αν το έλεγες αυτό στα μέρη που μεγάλωσα (Άσπρα Χώματα στην Κοκκινιά) τα παλικάρια εκεί δεν θα το εκτιμούσαν ιδιαίτερα», έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μάλλον για πλάκα επρόκειτο. Έλα όμως που δεν… Στο καπάκι μου γράφει ότι ζητά συγνώμη αν με προσέβαλε κι ότι όπως και να’ χει, να μην βγάλω τη photo από τη θέση της γιατί μου δίνει έναν sexy (…) τύπο. Καταλαβαίνω την παπαρδέλα μου και απαντάω κάτι σαν «sorry φίλε, όλα εντάξει, στο finale όλοι παιδιά του Θεού είμαστε» και κλείνω το θεματάκι.

Έλα όμως που δεν…Η φάση με έτρωγε τόσο που δεν μου καθόταν (no pun intended) καθόλου η αντίδρασή μου. I was a total ass, my man! Ύστερα κάθισα και σκέφτηκα, ότι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το Don’t Let The Sun Go Down On Me του Sir Elton John, στη live cover version από τον George Michael, το documentary («A Different Story») για τη ζωή του οποίου απήλαυσα στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας, ειδικά το κομμάτι για το πώς βγήκε εκτός ντουλάπας σχετικά με την ομοφυλοφιλία του. Μετά τον Elton, έχει πάρει σειρά να παντρευτεί τον εκλεκτό του και ο George οσονούπω έμαθα. Η ώρα η καλή το παλικάρι (και ΦΩΝΑΡΑ βέβαια, έτσι;)

Τι συμβαίνει εδώ; Σε τι διαφέρει η ομο-φοβία από τον σεξουαλικό ρατσισμό; Αν είχα λόγο στα Oscars, με τι κριτήρια δεν θα ψήφιζα το Brokeback Mountain ως ταινία της χρονιάς; Γιατί ΕΔΩ έχει φθάσει το πράμα: Μετά και τα PGA (Βραβεία της Ένωσης Παραγωγών του Hollywood), είναι πια εξαιρετικά δύσκολο να χάσει την κούρσα το αφηνιασμένο (πέρα από κριτική απήχηση - πλέον και εισπρακτικά στην Αμερική) άτι του Ang Lee. Για να σε διαφωτίσω, τα τελευταία 17 χρόνια η εν λόγω Ένωση έχει συμπέσει 12 φορές στην ταινία που στο τέλος κόβει πρώτη το νήμα. Οι εξαιρέσεις: The Aviator (πέρυσι), Moulin Rouge (2001), Saving Private Ryan (1998), Apollo 13 (1995), The Crying Game (1992). Για τον αντίλογο βέβαια, τσέκαρε αυτό το hint. Στις 4/5 φορές που cineβη αυτό, το αγαλματάκι έκλεψε ένας actor-turned-director. Σου λέει κάτι αυτό φέτο; Say…Clooney! (Χλωμότατον βέβαια, αλλά δεν… ξέρς καμιά φορά.)

Είναι η χρονιά των gay και εν τέλει… καθόλου δεν με καίει. Άργησε κιόλας. Όχι όμως ως μίζερα και καταπιεσμένα όντα, αυτό είναι οίκτος, δεν είναι αλληλεγγύη σε μια σεξουαλική μειονότητα που ΔΕΝ ενοχλεί κανέναν. Έτσι, πανηγυρικά, ανατρέποντας ένα απόλυτα cineφασμένο με το φαλλοκρατικό πρότυπο, όπως αυτό του cowboy. Ε λοιπόν, και οι… cowgay μελαγχολούν αγαπητέ. Και ερωτεύονται και υποφέρουν, εγκλωβισμένοι σε μια ετεροσεξουαλικά ταυτισμένη κοινότητα που επιβάλλεται εκεί που το μόνο που μετράει είναι ο νόμος της καρδιάς: Στον Έρωτα. Μέχρι εδώ όλα καλά, ο Lee παιχνιδίζει πανέξυπνα με τη σημειολογική ανατροπή του western μύθου, κι ως μάστορας της χαρακτηρολογικής ανάλυσης συγκινεί με έναν αληθινό έρωτα δίχως αύριο – against all odds που λένε. Ένα «αλλά» όμως αρχίζει υπογείως να μου τη βιδώνει, κάνοντάς με να σκεφτώ κάτι που, χοντρά το γράφω, μου φαίνεται ντόμπρο και… αρσενικό. Ποιο;

Βγες ρε φίλε και πες, «έχω κάνει την πρώτη cowgay ταινία, ένα ρομαντικό δράμα μεταξύ δυο ερωτευμένων ανδρών». Έτσι. Να σε παραδεχτώ. Και να το ψηφίσω με τα πόδια. Να σπάσει το κατεστημένο. Όχι, με τον φόβο των… Ιουδαίων (ψηφοφόρων της Ακαδημίας) που έρχεσαι και λες ότι δεν έχει να κάνει με τους gay η ταινία αλλά είναι κάτι για την universalite του έρωτα και τα ρέστα! Γιατί; Βάλτον τον ψηφοφόρο απέναντι στην ευθύνη του, μη του δίνεις απαλλακτικό! Να πει ότι σε ψήφισε για μη -gay ταινία, μόνο και μόνο για να τα έχει καλά με την…Γκαρίδικη την ομο-φοβία του!

Πως με βλέπεις; Κάτσε τώρα να σε briefάρω για τις.. gaydar ταινίες που έρχονται στο Ελλάντα το ’06, αρκετές μάλιστα εντελώς oscarικές! Κράτα λογαριασμό:


Breakfast on Pluto - Επιστροφή του βετεράνου Neil Jordan των (θεματολογικά) σεξουαλικών αποκλίσεων στα γνώριμα -αλλά όχι το ίδιο επιτυχημένα- χωράφια του θρυλικού The Crying Game. Η ταινία προοριζόταν για τα Oscars, ειδικά για την τρυφερή ερμηνεία του Cillian Murphy.


Capote - Ο άνθρωπος που ανακαθόρισε την αμερικανική δημοσιογραφία εκπλήρωνε εντελώς το ρηθέν του Λόρδου (επίσης διαβόητου gay) Λόρδου Βύρωνα «Mad, Bad and Dangerous to Know». Υπερβάλλω. Στο υπογράφω πάντως Εν Ψυχρώ, ο Philip Seymour Hoffman στον Α’ ρόλο δίνει ερμηνεία ζωής – άξια της επικείμενης βράβευσης.


Transamerica – Η (τηλεοπτικά) Desperate Housewife Felicity Huffman σε ρόλο άνδρα τραβεστί που προτού την εγχείρηση αλλαγής φίλου μαθαίνει ότι έχει έναν γιο –τρελόπαιδο και τα σχέδιά της ανατρέπονται. Η Ευτυχούλα έχει το oscar στο τσεπάκι της, τόσο- όσο η Σαρλλλίζ Θέρον στον πρόσφατο λεσβία-σήριαλ κήλερ –ρόλο- της- καριέρας- της.


Οκ. Το oscar race cineχίζεται, κι εύχομαι ολόψυχα that the best..gay wins. Για να σβηστεί η ντροπή του Kinsey, μιας από τις πλέον αδικημένες παραγωγές της τελευταίας περιόδου η οποία αντιμετωπίστηκε από την φιλελευθερο-συντηρητική Ακαδημία με τον ίδιο τρόπο που μεταχειρίστηκε η αμερικανική κοινωνία τον ομώνυμο καινοτόμο επιστήμονα: Πρώτα με καχυποψία και ύστερα με ατολμία. Όσο για το κατά πόσο θα δικαιώσει το παγκόσμιο gay rights κίνημα η τελική ψηφοφορία, αυτό λιγότερη αξία έχει. Εκείνο που μετράει για μένα είναι το γεμάτο υπερηφάνεια βλέμμα της (σεξολόγου) μέλλουσας κας Γκαρή, όταν την επόμενη φορά που θα βλέπουμε μαζί μια gay- themed κινηματογραφική σκηνή, θα με δει να μην αντιδρώ πανικόβλητα ή με αποστροφή ή ακόμη, με ένα (γιατί όχι) χαμόγελο. Μωρό μου, πρέπει να ξέρεις ότι μου έχει πάρει κάτι παραπάνω από 33 χρόνια μέχρι να το καταφέρω αυτό.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.