• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 11 Ιαν 2006

ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ;




«Κουνηθήκαμε, κουνηθήκαμε;» Μια κοινωνία που τρέφεται αποκλειστικά από τα ανυπόφορα κλισέ της, είναι μια ασφυκτικά ανυπόφορη κοινωνία. Και μην μου πεις ότι είναι αυτή μόνο η δική μου αίσθηση αποστροφής, σε σημείο που μόλις μερικά 24ωρα μετά τον -/+ 7άρη σεισμό του Κυριακομεσήμερου, αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να νοιώθω τύψεις και ενοχές (μαζί) που δεν θρηνήσαμε νεκρούς και θύματα (μαζί). Τους λυπήθηκα τους συναδέλφοι τους δημοσιογράφοι: χώρια που στο just έλειψε να έχουμε και κανα εργατικό ατύχημα, με ατρόμητους ρεπόρτερς να επιδίδονται στο εντελώς… αλτρουά, σε παράτολμα δημοσιογραφικά stunts, μεταξύ χασμάτων εδάφους και ετοιμόρροπων καμπαναριών. Μα ούτε ένας τοσούλης δα φόρος αίματος στον μολώχ του Εγκέλαδου; Ούτε μια καταπλακωμένη κάτω- από- τα -συντρίμμια μιας- οικοδομικής- κακοτεχνίας ύπαρξη; Ντροπής πράματα.

Εν πειάζει (το «δεν πειράζει» στα… μωρουδίστικα) όμως, το ελληνικό δελτίο καιρού- και-φυσικών -καταστροφών μοιάζει ανεξάντλητο. Η TV πλέον είναι μια ηλεκτρονική γιαγιά με ψυχολογία και νοοτροπία παλαιάς κοπής, εποχή του (ορει)χαλκού και βάλε. Κάθεται σε μια βεράντα, σ’ ένα κατώφλι, παίρνει και μια αμπάριζα στο πεζοδρόμιο, αγρεύοντας φήμες και εικασίες. Γιατί όχι ειδήσεις; Γιατί απλούστατα δεν έχει τον χρόνο να επενδύσει σε τέτοιες πολυδάπανες και μεθοδευμένες ενέργειες. Σημασία δεν έχει να το βγάλεις σωστά το θέμα. Σημασία έχει μόνο το να το βγάλεις πρώτος, να κλέψεις την προσοχή, να ξεκινήσεις σούσουρο. Έτσι όμως τα όμορφα θέματα-όμορφα «καίγονται». Μετά την τσίτα που προκαλεί το πρώτο σοκ στο φιλοθεάμον κοινό, η υποτιθέμενη είδηση προσθέτει άλλον έναν πόντο στην μαζική παχυδερμία της κοινής γνώμης. Τσεκαρισμένα πράματα.

Ανήμερα Φώτα, ήμουν, συν γυναιξί και άνευ τέκνοις, στη βραδινή προβολή του Cloo(ney) της φετινής αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Good bye and Good luck κύριοι. Μια εντελώς αναπάντεχη φιλμική κατασκευή, από έναν απαστράπτοντα ηθοποιό, ο οποίος, στα πρότυπα του Robert Redford, κάνει cineμά όχι μόνο για τα μπικικίνια αλλά γιατί κάτι θέλει να δηλώσει, ως γιος υποψήφιου αμερικανού γερουσιαστή και βετεράνου δημοσιογράφου. Όχι μόνο από τον George Clooney αλλά κι από την Jennifer Lopez (sorry Bride!) δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να παίρνω μαθήματα πολιτικής οικονομίας που και που. Είναι τόση η ένδεια του εμπορευματοποιημένου cineμά που το ευσυνείδητο mainstream film-making είναι μάνα εξ ουρανού. Για την ιστορία, είναι η δεύτερη φορά μέσα στο 2005 που ξαφνιάζομαι έτσι ευχάριστα. Η πρώτη υπήρξε η περίπτωση του Crash, ενός ψηφιδωτού διαφυλετικού μωσαϊκού που σκάλισε με ακρίβεια χειρουργικού νυστεριού το ρατσιστικό πύων που φωλεύει μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο κάθε αξιοπρεπούς αστού. Να δεις που αμφότερα τα films θα φιγουράρουν στις σχετικές λίστες, come oscar time.

Τι στην ευχή διαφορετικό έπραξε ο cineπής στο έργο του και αξιοσέβαστος (εσχάτως) George; Ανάπλασε μια μαύρη εποχή για την αμερικανική δημοκρατία, αναπολώντας με στωικότητα, ακρίβεια, χωρίς μελό και αμετροέπει, α μια πάστα ανθρώπου, επαγγελματία, πολίτη που ψάχνουμε και δεν τον βρίσκουμε ανάμεσά μας: Του ιδεαλιστή δημοσιογράφου. Σύντομο ανέκδοτο θα μου πεις. Ιδεαλιστής δημοσιογράφος. Αυτός που δεν συκοφαντεί. Αυτός που απαρέγκλιτα κατοχυρώνει το δικαίωμα του αντιλόγου. Αυτός που αυτοκτονεί για λόγους ευθιξίας. Αυτός που είναι ακριβής και εμπεριστατωμένος στην ανάλυσή του. Αυτός που δεν χαρίζεται στους υποστηρικτές του. Αυτός που δεν καταδιώκει εμπαθώς τους επικριτές του. Αυτός που ερευνά αμερόληπτα. Αυτός που δεν είναι συνδαιτυμόνας με εξουσιαστικούς φορείς. Αυτός που δεν συγχέει την ουδετερότητα με την αδιαφορία. Αυτός που ρισκάρει την καριέρα του για να υποστηρίξει το γενικότερο συμφέρον.

Αγωγή του Πολίτη, ιστορική βιογραφία, μια- ματιά – από – μέσα στο μεγάλο βιβλίο της δημοσιογραφίας, ένα πολιτικό θρίλερ ή όλα αυτά πακέτο, το Καληνύχτα και Καλή Τύχη είναι μια σημαντική ταινία. Υπενθυμίζει δίχως να κραυγάζει, πως ο ρόλος του δημοσιογράφου, δημοσιο-λόγου, του opinion- leader αν θες, είναι μια πολλή σοβαρή υπόθεση για να εξαντλείται σε φιλάρεσκες πόζες και στις -τόσο στημένα επίπλαστες- αγαθές σχέσεις με τους celebrities-μιας-χρήσεως. Δύσκολα δεν θα είναι η χρονιά του Clooney φέτος, καθ’ όπως υπήρξε του Clint Eastwood η περυσινή. Democratικός ο ένας, Republicanος ο άλλος. Ψιλά γράμματα, θα μου πεις. Σημασία έχει να βγαίνουν ταινίες που στηρίζουν το κεφάλι στους ώμους σου, αντί για (τις τόσο πολλές) εκείνες που σε ρίχνουν σε ατέλειωτο εγκεφαλικό μπλιπ- μπλιπ.

Έτσι λοιπόν λέω να φθάσω (μια γρήγορη μόνο, μη σκιάζεσαι) στο point. Αντί να σου λέω για το τι γλυκούλα που είναι η τάδε ανθυπο-ταινιούλα ή για το απίστευτο παρασκήνιο γύρω από το πολυθρύλητο Superman Returns, τραβάω φύλλο από 17 για να cineνημερωθείς – κι ας καώ. Αν είσαι από εκείνους που πάνε cineμά απλά για να απασχολήσουν τα μάτια τους δεν σε αφορά αυτό που ακολουθεί. Αν σε ενδιαφέρει όμως το τι ακριβώς βλέπεις, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ από την (αόρατη) αρχή προστασίας κινηματογραφικού καταναλωτή, να γνωρίζεις πρόσωπα και (κυρίως) καταστάσεις που διαμορφώνουν το μαζικό κινηματογραφικό αισθητήριο εν Ελλάδι. Μιλάω για εταιρείες διανομής. Μου ήρθε (σκέψη που είχα κάνει προ διετίας και προσπαθώ τώρα να θυμηθώ γιατί την απέρριψα τότε) flashιά: Να σου κάνω μια παρουσίαση των ελληνικών εταιρειών διανομής, μία-μία και εν τω συνόλω, όχι στο προσεχές, μα στο… cineχές μέλλον. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Ίσως τότε εκτιμήσεις περισσότερο το έργο της (ασκούμενης κατά τον δέοντα και προσήκοντα τρόπο) φιλμικής κριτικής.

Εταιρείες διανομής λοιπόν. Πήρες χαμπάρι τι έγινε μέσα στις γιορτές αγαπητέ; 7 Ρίχτερ δεν ήταν τίποτε. Όχι στα απομονωμένα Κύθηρα, στο καρα-κατά- κεντρο της Αθήνας χτύπησε ο σεισμός. Συγχώνευση εταιρειών έγινε, με εξαγορά του μεγάλου μαγαζιού της Προοπτικής από τον γίγαντα του dvd, την Αυdiovisual (AVE) για 20-40 εκατομμύρια ευρά. Παίρνει έτσι η AVE τα δικαιώματα της Disney στην οικιακή ψυχαγωγία, ενώ θα διανέμει πλέον την Columbia μόνη της, αφήνοντας τον φτωχό συγγενή που λέγεται Playtime στα κρύα του λουτρού. Η μοίρα του Γιώργου Τζιώτζιου, εκ των ιδρυτικών στελεχών της Προοπτικής. To συμπέρασμα; Πόλεμος γιγάντων μεταξύ τριών παικτών πλέον: AVE (με τα Ster Cinemas) vs Village Films (με τα Village Cinemas) vs Odeon (με τη δική της αλυσίδα cineμάδων). Ποιος θα βγει ζημιωμένος από αυτήν την κούρσα; Η’, για να σου φέρω τούμπα το ερώτημα, τι έχει να κερδίσει ο θεατής, σε ποσότητα ή (που είναι και το ζητούμενο) ποιότητα ταινιών, από αυτήν την υπόθεση; Φίλε μου, αυτά τα Κύθηρα πότε θα τα βρούμε;



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.