• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 28 Δεκ 2005

WHAT’S ANOTHER YEAR?




Τώρα που έκανες μαγικά Χριστούγεννα με Potter και Narnia, που χόρεψες για τον Kong και την έχεις κάνει Λούφα και Παραλλαγή αναμένοντας τους παραμυθάδες αδερφούς Grimm ώστε να κλείσεις ήσυχα και ειρηνικά άλλη μια κινηματογραφική χρονιά, σου’ ρχομαι…τρέχοντας, με μια μεγάλη βελόνα στο χέρι, για να σκάσω το μπαλόνι που έχει φουσκώσει από την γιορτινή ευεξία. Θέλω να αρπάξω αυτήν την ιδανική ευκαιρία, μέσα στην κατ’ εξοχήν περίοδο των απολογισμών και των βραβεύσεων, για να σου ψιθυρίσω κάτι που μάλλον, ειδικότερα εσύ που παρακολουθείς το sport από κοντά (όχι, δεν εννοώ πρώτη- σειρά- από- την- οθόνη) έχεις αντιληφθεί εδώ κι αρκετό καιρό: They don`t make movies like they used to. Εκτός αν σίτεψα κι εγώ όπως ο πάπας Ebert που προσπαθεί να μας πείσει για το εικαστικό μεγαλείο του Cheaper By The Dozen 2. ‘Όχι ότι δεν αρχίζω να σκιάζομαι, μετά από κοντά 15 χρόνια στο γράψε. Τουλάχιστον όμως να προλάβω να γράψω αυτό εδώ, για έχω-να- το- βλέπω στα (δύσκολα) χρόνια που’ ρχονται.

Δεν είναι δα και το ευκολότερο στον κόσμο να το μαντρώσεις αυτό το feeling αλλά θα το προσπαθήσω. Κοίτα φίλε, αισθάνομαι ότι δεν τσακώνεται πλέον ο cineφίλος με την ίδια δημιουργική μανία για μια ταινία. Ούτε υφίσταται στην πράξη πια ο διαχωρισμός του κουλτουριάρη και του blockbusterάκια. Απλά έχει εκλείψει το κοινό που θα δώσει εισπρακτική ώθηση σε μια arthouse παραγωγή. Τρομάζουμε να βγάλουμε το Κυτίον το Ελληνικό κάθε εβδομάδα. Αγκομαχάνε οι «μικρές» ταινίες να πιάσουν τη χιλιάδα στα εισιτήρια. Και μέχρι εδώ, ΟΚ, δεν γράφω κάτι το πρωτόγνωρο, το καινοφανές, μια απλή διαπίστωση είναι. Μετά αρχίζει το πατιρντί. Εκεί που ο cine-κριτικός αρχίζει να λειτουργεί όπως ο fan μπλέκουν τα πράγματα.

Μην βιάζεσαι. Δεν εννοώ το να υποστηρίξω τον τάδε ή δείνα σκηνοθέτη. Η σεμνή ομολογία περί αγαπημένης ομάδας ή πολιτικού κόμματος φοριέται πολύ τα τελευταία χρόνια μεταξύ των φορέων της δημόσιας κριτικής. Η «αντικειμενική δημοσιογραφία» έχει παραδώσει το πνεύμα προ πολλού. Αλλού υπάρχει η λούμπα. Στο cineμά τίθεται πλέον ξεκάθαρα θέμα επιβίωσης του κριτικού ταινιών: Αν δεν στηρίξει προϊόντα που πουλάνε θα τον φάει η μαρμάγκα. Ή απλά θα γίνει γραφικός. Διαλέγει και παίρνει. Διαλέγω το δεύτερο. Έχει ψωμί αυτή η υπόθεση – το ποιος το…δαγκώνει είναι το παιχνίδι. Ψήνεσαι για cineχεια;

Έτσι που πάει το πράμα αδερφέ, φτάνουμε στο λυκόφως του ρόλου της κινηματογραφικής κριτικής. Όχι παγκοσμίως – στην Ελλάδα αναφέρομαι, ίσως και σε ολόκληρα τα Βαλκάνια, για να θέσω το ζήτημα σε βάση αγοραστικού κοινού του κινηματογραφικού merchandise. Στο Αμέρικα, δεν έχει καμιά έννοια ο προβληματισμός. Υπάρχει ψωμάκι για όλους. Ταινίες γυρίζονται με το τσουβάλι, το 90% το λουζόμαστε στη μεγάλη οθόνη ή στη…μεγαλύτερη του σπιτιού μας, what’s the problem? Νάδα. Το πόπολο αντικειμενικά δεν προλαβαίνει να τις δει ούτε σε fast forward. Κάνει μια επιλογή. Εδώ τι γίνεται; ΔΕΝ γυρίζονται ούτε πολλές, ούτε κατά κανόνα αξιόλογες ταινίες ενώ τα ξένα ταινιάκια κάνουν μια γρήγορη περαντζάδα των δύο εβδομάδων στην αίθουσα για να καταλήξουν αχνιστά στο video. Ποιος να τα (πρωτο)δει; Με τι χρήμα;

ΔΕΝ σου κάνει εντύπωση το ότι δεν υπάρχει, όχι κανάλι ή ραδιοφωνικός σταθμός που να έχει αμιγώς κινηματογραφικό προσανατολισμό αλλά ούτε καν μια εκπομπή για το σινεμά της μιας –έστω- ώρας, σε κάποιον δίαυλο ευρείας αποδοχής; Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως δεν… πουλάει το cineμά; Σοβαροί να’ μαστε. Σαν τρελό πουλάει. Είναι η ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΗ μορφή τέχνης παγκοσμίως (ναι, περισσότερο κι από τη μουσική – checkάρισέ το και το συζητάμε άνετα αυτό). Τότε τι συμβαίνει, και ειδικά στην Ελλάδα; Δεν ενδιαφέρεται ο κόσμος για το σινεμά μήπως; Κοίτα τις ενοικιάσεις των video club. Οπότε ούτε αυτό ισχύει. Μήπως δεν υπάρχουν ικανοποιητικές συνθήκες προβολής; Αστειεύεσαι. Στην καρα-χλιδή μας έχουνε, multiplexια και συνοικιακοί cineμάδες που σέρνονται στον ανταγωνισμό από τον λαιμό. Έλα, πες το, μας έσκασες!

Μην βιάζεσαι. Ξέρεις πως θα δεις αν πουλάει το προϊόν, αν τσουλάει η μπίζνα του; Απλούστατο είναι. Δες τις διαφημίσεις των…άλλων προϊόντων. Αμέτρητες οι κινηματογραφικές αναφορές στα απανταχού κινηματογραφικά σποτάκια, σε βαθμό που περιμένεις να ακούσεις / δεις για την τελευταία περιπέτεια κατασκοπείας και σου σκάει…ακουστικό βαρηκοΐας! Κάνω λάθος; Σε πάω και πιο βαθιά. Είναι δύσκολο να βρει ένα τιποτένιο αμερικάνικο ταινιάκι -μιας -χρήσεως χορηγό; Φυσικά και όχι. Το κορυφαίο δε είναι που σου πασάρει η διαφήμιση μια ψευτο-κριτικούλα, μια καλλωπισμένη υποθεσούλα και νετάρεις.

Το πάω και πιο πέρα αν θες. Σε οποιαδήποτε εκπομπή, ραδιοφώνου, τηλεοπτική, ο ΚΑΘΕΝΑΣ, εμφανώς ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ παραγωγός, προτρέπει τον κόσμο να πάει να δει την σούξου-μούξου ταινία για να «χαλαρώσει» ή να «περάσει καλά». Ποιον ρώτηξες ρε φιλαράκι να ‘ ούμε; Ποιος σου είπε ότι θέλω τέτοια πράματα εγώ; Εγώ να ΨΥΧΑΓΩΓΗΘΩ θέλω, να δω λίγο διαφορετικά τη ζωούλα μου μετά από αυτό το δίωρο-εμπειρία που μπορεί να μου προσφέρει αυτό το διαολο-μέσο όταν λειτουργεί σύμφωνα με τις καλλιτεχνικές προδιαγραφές του. Ποιος ήρθε; Εεεεππ!

Εδώ κάτσε τώρα. Ποιες «καλλιτεχνικές προδιαγραφές» ρε μαγκίτη; Κουλτούρα να φύγουμε κι έτσι; Όχι, όχι (δις) Ό,τι δεν καταλαβαίνεις το πετάς στον κουβά του γραφικού. Κανένα πρόβλημα. Θα στο εξηγήσω ποιο είναι και που είναι το ζητούμενο. Αν έχεις την υπομονή. Γιατί σε μάθανε να μην την έχεις. Να μην την ψάχνεις. Να βλέπεις μόνο sequel και ιστορίες που δεν απαιτούν παραπάνω από το 1% του εγκεφαλικού σου φλοιού. Και σε μάθανε, όχι απλά να το αντέχεις, αλλά να το επιζητάς απεγνωσμένα αυτό ως την μόνη εγγυημένη σωτηρία της ανώδυνης κινηματογραφικής σου εξόδου. Ανώδυνη για τους εμποράκους της σαβούρας, ναι, επώδυνη όμως για την ψυχική σου υγεία. Ξεβολέψου φίλε!

Το πρόβλημα είναι ότι ΔΕΝ υπάρχει κύρος πλέον στην κινηματογραφική κριτική. ΔΕΝ συμφέρει αυτό. Είναι η γνώμη σου και η γνώμη μου, κι ο καθένας με τα γούστα του. Γιατί ΔΕΝ μαθαίνεται στην Ελλάδα αυτό. Γιατί εγώ, ο ημι-απαίδευτος, γράφω σε σένα τον αδαή, όχι για να σε προετοιμάσω γι ‘αυτό που θα δεις, αλλά για να σου κάνω μόστρα για μια ταινία που με έφτιαξε ή για να στην πω για μια ταινία που απαγορεύεται να σου αρέσει εσένα. Ξαναδιάβασε τις τελευταίες 80 λέξεις μου. Αυτό θα αλλάξει. Φέτος. Εδώ, από το Cine.gr. Αυτή είναι η ευχή μου για το 2006 – αυτή και η δέσμευσή μου. Τον τρόπο θα στον εξηγήσω του… χρόνου. Γιατί στο cineμά υπάρχει κάτι ανώτερο από το να περνάς «καλά» και «χαλαρά». Είναι το να περνάς ΑΛΗΘΙΝΑ.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.