• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 14 Δεκ 2005

WHAT’S IN A NAME?




Η Ιστορία κρατάει (γερά ακόμα) από τη Γένεση. Έρχεται ο άνθρωπας και κατ’ εντολή Θεού (αυτού-του ιδίου) αρχίζει να ονοματοθετεί, πως το λέν, να δίνει ονόματα όπου δει (και βρει). Στα ζώα, στα πτηνά, στα δέντρα, στο φυσικό του περιβάλλον, παντού – ακόμη και στα άστρα, αφότου πλέον είχε ξετσουρδώσει και δεν τον χώραγε πλέον ο τόπος. Τι πράξη είναι η ονοματοθεσία; Είναι ο ορισμός του αντικειμένου αναφοράς, η κατηγοριοποίηση, η ένταξη σε ένα σύνολο παρατηρήσεων που απαρτίζουν την αποθήκευση της οντότητας στη συλλογική μνήμη. Αυτά σε πρώτο πλάνο. Γιατί αν το πολυψάξεις το ζήτημα, καταλήγεις ημιπαράφρων ζηλωτής της Καμπάλα που από το μικρό του ονοματάκι και μια μαθηματική εξίσωση βρίσκει την πηγή της ευτυχίας του ή ακόμη και της δυστυχίας του (ανάλογα).

http://www.kabalarians.com/cfm/DisplayNameAnalysis.cfm

Γούστα είναι αυτά, σαν το μισογεμάτο (ξέχειλο) ποτήρι νερό που ατενίζω δίπλα στο πληκτρολόγιο τώρα δα.

Ξεκίνησα από το εντελώς εξ-επίτηδες παρελθόν του Γένους για να πάρω καλύτερη φόρα. Το βλέπω παντού και διαχρονικότατα αγαπητέ. Το όνομα κάνει τη διαφορά. Από το Καραμανλής – Παπανδρέου – Μητσοτάκης μέχρι το Harry Potter και το…Λούφα και Παραλλαγή. Το όνομα είναι εγγύηση. Είναι ο κανόνας, η κρισάρα που θεμελιώνει την αναγνωρισιμότητα, δημοφιλία ή την εμπορευσιμότητα ενός (όποιου) προϊόντος. Τώρα θα πεις ότι μετά από την θεολογία το έριξα στο marketing. Κι όμως, μια τέτοια σχέση, αν όχι ευθέως ορατή, είναι τουλάχιστον αναγκαία για την επιτυχία, είτε εξάπλωση είτε πωλήσεις λέγεται το επιδιωκόμενο αγαθό. Ποιο ήταν το winning point της θρησκείας, σε μαρκετινίστικο επίπεδο; Το να περάσει στον καθένα την αίσθηση της μετά θάνατον δικαίωσης. Την επικράτηση του Καλού έναντι του Κακού δηλαδή. Ότι και το Lord of The Rings δηλαδή. Άλλα λόγια (και ιστορίες με groll) να αγαπιόμαστε (και να σωνόμαστε) δηλαδή.

Στρίβω κι έρχομαι με εξαιρετική ροπή καταπάνω σου τώρα. Based on a true story η αφήγησή μου, στα σύντομα: Κυριακή βράδυ στο multiplex της (παλιάς μου) γειτονιάς. Πίτα στον κόσμο. Κι όμως, υπάρχει ταινία που κατατροπώνει στα σημεία (διάβαζε:εισιτήρια), τον Κατσαρολάκια, ο οποίος βέβαια, καλπάζει και ξανά (για 4η φορά) προς την εισπρακτική δόξα τραβά. Ποια; Η Λούφα και Παραλλαγή : Σειρήνες στο Αιγαίο. Την έκανε τη δουλίτσα του πάλι ο Περάκης και όλη η μαγκιά δική του. Σου λέει, εδώ σου έχω το sequel της πιο αγαπημένης ταινίας του φανταριλικίου. Έχεις και το τραγουδάκι να σου σφυροκοπάει τα αυτάκια κανα δίμηνο πριν και δένει το γλυκάκι. Αμέ! Marketing o Νικόλας, αναμενόμενο για τον ίδιο και για τους γνωρίζοντες. Sold out όλες οι αίθουσες προβολής του. Γιατί τέτοια είναι η δύναμη του ονόματος.

Η οποία λέγεται και brand. To οποίο στο σινεμά έχει τρεις εκδοχές: Υπάρχει η περίπτωση της μεταφοράς ενός επιτυχημένου βιβλίου στο πανί (άπειρα τα παραδείγματα), υπάρχει η άλλη όπου βάση αποτελεί μια πρώτη υπερ-επιτυχημένη ταινία (καλή ώρα) και η τρίτη όπου υπάρχει το όνομα - εγγύηση του κινηματογραφικού star, είτε ηθοποιός, σκηνοθέτης ή παραγωγός λέγεται αυτός. Τσέκαρε λίγο πριν τα Χριστούγεννα τη Narnia. Σκίζει στην Αμερική. Ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Δες τη Λούφα 2 ή το Saw 2. Μια από τα ίδια (από όλες τις απόψεις). Δεύτερη κατηγορία αυτή. Καταστάσεις με συνταγή (λίγο-πολύ) - αυτόματο πιλότο. Give the audience what the audience wants, ή, όπως θα σάρκαζαν οι Monty Python, and now…a bit of what you fancy!

Στέκομαι με περίσσιο θαυμασμό στην τρίτη κατηγορία. Ταινία με Tom Cruise μέσα ασούμε, δεν κάθεται κάτω με τίποτα. Είναι Νόμος. Ή με Tom Cruise. Ή με Spielberg με έναν απ’ αυτούς τους δύο. Ή με Spielberg…σκέτο. Είναι μεγάλη υπόθεση να κουβαλάς ένα τέτοιο king size όνομα. Πόσες ταινίες δεν έχεις δει παραπλανημένος από ένα Steven Spielberg presents, ή, το απόλυτο χειρότερο, λχ, ο F.F. Coppola παρουσιάζει το… Jeepers Creepers; Εκτός αν είσαι ο Σαρλάς, οπότε απλά τα βλέπεις –όλα- αδιακρίτως και είσαι χρήσιμος στην κοινωνία και στο συνάφι των απανταχού κριτικών γενικώς και παγκοσμίως, οπότε πάω πάσο. Διότι πέρα από το brand που σε καλεί λάγνα να κάνεις check – in, υπάρχει και το άλλο μεγάλο θέ(α)μα – το budget. Eκεί τι κάνεις; Πόσες ταινίες αντέχει το πορτοφόλι σου να δεις; Το όνομα σε οδηγεί ξανά στην τελική επιλογή.

Υπομόνεψε λίγο ακόμα please, φτάνουμε στο προκείμενο. Τι θα έλεγες για την περίπτωση που αντιμετωπίζεις, καθισμένος αναπαυτικά στο αεροπλανικό σου κάθισμα, μια ταινία- συνδυασμό των ως ανωτέρω (2η+3η) περιγραφομένων κατηγοριών; Δεν γυρίζονται εύκολα τέτοιες blockbusterιές, με την έννοια του ότι, πέρα από τον μύθο που κουβαλάει το φιλμικό εγχείρημα, υπάρχει αποδοχή αυτού του μύθου στην κοινωνία, κινηματογραφική βιομηχανία και έξω από αυτή, ενώ συνάμα παρακολουθείς εκστατικός την εδραίωση ενός ταλέντου που μπορεί να γυρίζει μαμούθ projects των 200+ εκατομμυρίων δολαρίων χωρίς να αγγίζεται η ψυχή και η διάνοια του οράματός του.

Μετά από τον καθολικό θρίαμβο της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ο Peter Jackson αγγίζει μια ταινία – φετίχ στο χώρο του sci-fi / adventure / thriller: Ποιος είσαι ρε φίλε, ο…King Kong; Στα μικράτα μου, δεκαετία του ’70, με το pseudo – epic του Dino De Laurentis, ο Βασιλιάς Kong σήμαινε τον γορίλα – φόβητρο, το δυστύχημα της φύσης που μέσα στην αρχέγονη παντοδυναμία του ερωτεύτηκε το κορίτσι – μαγνήτη, την θεϊκιά Jessica Lange, με τίμημα τον θάνατο. Τώρα ο μπουλούκος ο Pete σκαρώνει μια version που κόβει τα ήπατα, τίγκα στα θανατηφόρα εφέ, χωρίς να κλέβει το τρισυπόστατο των ηρώων του. Μεγάλη υπόθεση αυτό. Το να κάνεις μια μεγάλη ταινία, εκεί που και το να έκανες απλά μια φαντεζί πατάτα θα ήταν υπερ-αρκετό (;) Μας κακομαθαίνετε κύριε Jackson!

What’s in a name? Σχεδόν τα άπαντα. Όταν παι(ανί)ζαμε τη Ρωσική Κιβωτό, στα ξεκινήματα των Cine premieres, θυμάμαι ότι ο θαυμασμός μας για τον Sokurov ήταν σχεδόν μια ένοχη απόλαυση, σα να ξέραμε κάτι πριν από όλους και ποθούσαμε να μυήσουμε και τους υπόλοιπους. Λίγα χρόνια μετά, βλέποντας τον Δηράκη και τον Πρόκο να φωτογραφίζονται με τον μεγα- Aleksandr σε θερμό εναγκαλισμό μου σηκώνεται η τρίχα από τη συγκίνηση. Μεγαλώνει το Cine.gr και αυτό το όνομα έχει γίνει ήδη ένα brand, μια σταθερή αξία που, για κάποιους είναι μια δυνατή κινηματογραφική μηχανή αναζήτησης, για άλλους μια εγγυημένη κινηματογραφική διασκέδαση μέσω των cine-premieres, για μένα όμως παραμένει ένα μεγάλο κομμάτι απ’ την ψυχή μου. Κι αν όλα παίζονται στο όνομα, ακόμη και οι αριθμοί, τότε εγώ πλέον, αισίως στα 33 (σαν προχθές ήτανε), πρέπει να αρχίσω να αισθάνομαι έτοιμος για Σταύρωση ή αιφνίδιο θάνατο, Χριστού και Μεγαλέξανδρου γωνία. Γιατί, εκτός των άλλων, ξέχασα να τονίσω ότι είμαι (και παραμένω) μεγάλο νούμερο. Ευχαριστώ.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.