• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 07 Δεκ 2005

WHEN HARRY MET ΙΝΚLINGS




Ε, Χριστούγεννα έρχονται. Καιρός που θάβουμε τα τσεκούρια του (κάθε είδους, κλίμακας, ερμηνείας αν θες) πολέμου, για να πιάσουμε τα ξόρκια και τις ιστορίες με δράκους και τα ρέστα. Πριν από χίλια κάτι χρόνια (λίγο πριν κυκλοφορήσει σε pc game) θα σε νανούριζα με Dungeons & Dragons, τώρα πια όμως που έχουν μετα-μοντερνιστεί τα πράγματα, βολέψου με τον Χάρυ τον Κατσαρολάκια, μασκαρεμένο από την γραφίδα της απογόνου (σε ευθεία γραμμή- μονοκοντυλιά) του C.S. Lewis και των λοιπών inklings, λογοτεχνικής γενιάς που έδρασε στα σκοτεινά χρόνια πριν το λυκαυγές του ΙΙ Παγκοσμίου Πολέμου για να παραδώσει στην αναγνωστική ανθρωπότητα (sic) ένα κληροδότημα που εμπνέεται από το ιδεώδες της Απόδρασης. Διάβασε, γιατί χλωμό σε κόβω:

http://www.ev90481.dial.pipex.com/inklings.htm


H κουβέντα που ξεκλειδώνω δεν αποκαλύπτει απλά ένα ακόμη Chamber Of Secrets, είναι άλλωστε κοινό το μυστικό που με απασχολεί μέρες-που-έρχονται. Δεν ανακαλύπτω την Philosopher`s Stone με το να υποστηρίξω πως ο Harry έρχεται-και-δένει με την δεδο-μένη ιστορική συγκυρία. Αυτό που με απασχολεί πρωτίστως είναι να σου αποδώσω ευ-cin(e)οπτα μια αράδα σκέψεις που θα σε οδηγήσουν στην αλήθεια του Ευριπίδειου «ο ζητών ευρήσεται», χωρίς να σε πιάσω Prisoner of Azkaban. Κι αν τη σκαπουλάρεις από το εγκεφαλικό tilt, θα πάρεις κι ένα βραβείο. Εγώ το λέω δικαίωση του filmic contemplation, εσύ πες το Goblet of Fire. Γιατί ο Χάρυ, πριν γνωρίσει τη Σάλι, φορούσε γυαλούμπες και γούσταρε μια σπασίκλω ξερόλα που τη λέγανε και Ερμιόνη. Μετά βέβαια γουστάρισε την κινέζα. Ύστερα βέβαια από τον Woody και τον Sakis θεωρώ πως εκείνο ήταν αναμενόμενο. Άργησε κιόλας.

Εκτός κι αν το δεις από την…queer πλευρά του το θέμα:

http://www-scf.usc.edu/~slevy/Page%204.htm


Ή πεις «απεταξάμην την σατανική -και πτι-κακά- μαγεία» ως γνήσιο τέκνο του Ισλάμ:

http://www.missionislam.com/family/harrywho.htm


Ή χαθείς μετεωρίζων στα ουρανοστολισμένα νέφη μεταξύ Narnia και Lord of The Rings (γωνία):

http://www.decentfilms.com/sections/articles/2567


Πάμε τώρα στην J.K. Rowling. Ποια είναι η συγγραφέας του Harry Potter; Με τα γαλλικά και την φιλοσοφία της, σύμφωνοι. Με τις ξυπνιτζήδικες τις αναφορές της. Δες, για παράδειγμα, ότι ο προφέσορας στην Narnia ονομάζεται `Digory Kirke` και δεν είναι παρά η αυτοπροσωπογραφία του C.S. Lewis. Όταν ο Dumbledore φρουμάζει στο Goblet `Remember Cedric Diggory` το πράμα κάνει μπαμ πως η Rowling έχει πρότυπα που αναγνωρίζει χωρίς διόλου ντροπή. Η διαφορά όμως από τον Lewis βρίσκεται στο εξής: Η μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων στον Potter πηγάζει από μια (εν τέλει, μα… τέλει-τέλει όμως!) χριστιανικού τύπου δικαίωση της ενάρετης επιλογής, των νέων και αγνών, φιλομαθών τεκνίων, ενώ στην Narnia, υπάρχει μια υφέρπουσα άρνηση των ανθρώπινων κοινωνιών, μια προσήλωση στην πλατωνική λατρεία των ιδεών, έξω από τα μίζερα, τρωτά και αμαρτωλά ανθρώπινα μέτρα. Με άλλες κουβέντες, ο Lewis αποδράσει αρνούμενος την αγαθότητα, θέτοντας ανθρωπομορφίζοντα μέτρα στο ζωικό βασίλειο ενώ η Rowling παίζει έξυπνα το παιχνίδι, παραβολίζοντας στο πλαίσιο της υποτιμημένης (μα τόσο κερδοφόρου) κουλτούρας της «παιδικής» λογοτεχνίας, φέρνοντας στο νου τον Tim Robbins (Hudsucker Proxy) να λέει αφοπλιστικά: “You know, for kids!

Η Rowling, μια ανύπανδρη μητέρα που ζούσε από την Πρόνοια, στα χρόνια της Thatcher, προτού καταλήξει η πλουσιότερη εν ζωή συγγραφέας. Φαντάσου το λοιπόν, μέσα σε έναν στεγανοποιημένο, ρασιοναλιστικά ειμαρμένο κόσμο όπως αυτός της σύγχρονης λογοτεχνίας, να παίρνεις στα σοβαρά μια γυναίκα- συγγραφέα παιδικών μυθιστορημάτων που γράφει για τις περιπέτειες ενός μαθητευόμενου μάγου. Χώρια που υπάρχει και το άλλο. Η αντίδραση της Εκκλησίας. Αντίχριστος, μάγος – σατανάς ο Kατσαρόλας. Μα, δεν το πρόσεξες; Γι’ αυτό δεν βγαίνει ποτέ Χριστούγεννα ή την Πρωτοχρονιά η ταινία. Και σίγουρα ποτέ των Φώτων, γιατί τότε το βάζουν στα πόδια οι Καλικάντζαροι. Μην σου φαίνεται παράξενο τίποτε πια. Η Ιστορία (επαναλαμβανόμενους) κύκλους κάνει. Οι θεωρίες συνομωσίας φέρνουν παραδοσιακά τον Σκοταδισμό. Αν σφιχτούμε λίγο ακόμα, ο Διαφωτισμός θε να’ ρθει. Το έχω δει το όνειρο.

Με κάτι τέτοια απορώ αν το φαινόμενο Potter θα αναγκάσει τον Χριστόδουλο σε περαιτέρω κινητοποιήσεις. Εκκλησίες με πλήθη μικρών (της καλλίτερης μερίδας δηλαδή) πιστών οι cineμάδες και τα multiplexια. Η συνταγή πανάρχαια και απλή: Μυστήριο, περιπέτεια, νιάτα, το Καλό ενάντια στο Κακό και απόδραση (αυτή η λέξη μοιάζει πανάκεια στη σημερινή, τόσο εξοντωτικά γοργή που δεν συνειδητοποιείς ότι είναι ζοφερή, εποχή) από ένα Τώρα που παλαντζάρει μεταξύ μεταφυσικού υλισμού και επιστημολογικο-ποιημένης λατρείας. Το trend ρίζωσε με τον Tolkien (LOTR), περνά τη σήραγγα του χρόνου με καλό αγωγό την Rowling (Potter), για να φέρει βορά στο αδηφάγο μάτι την πρωτόλεια λογοτεχνική σάρκα του C.S. Lewis (Narnia). Escape-ism for the masses, σε δουλειά να βρισκόμαστε κι άλλα (κινηματογραφικά) έργα να αγαπιόμαστε.

Ε, Χριστούγεννα έρχονται. Ο Potter ο 4ος θα κατακτήσει, μάλλον αρχιπανεύκολα, τα εισπρακτικά σκήπτρα της τρέχουσας περιόδου. Δίνεις στον κόσμο που πάει cineμά μια-φορά-στο-τόσο κάτι που θα κάνει στον ίδιο, στο παιδάκι του, στο εγγόνι του και θα δίνει σ’ όλους εμάς τους υπόλοιπους μια αίσθηση πως «ΔΕΝ μπορεί να είναι τόσο απλοϊκή αυτή η ιστορία – κάτι αλλόκοσμο κρύβεται από πίσω» και να’ σου τα μπικικίνια. Αυτό όμως που παραμένει για μένα προσωπικά να ‘ούμε άλυτο μυστήριο ως τα τώρα είναι το ότι κάθε φορά που προσπαθώ να τον δω ολόκληρο τον Κατσαρολάκια με παίρνει ο ύπνος. Έχω ίσως κάπου μια (πρόχειρη) απάντηση σ’ αυτό: ‘Όταν ξέρω από την αρχή το (ευτυχές) τέλος, δεν μου κάνει κέφι να δω. Ούτε καν… να ζω.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.