• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 09 Νοε 2005

DO THE RIGHT THING: HATE




**** me? **** you! **** you and this whole city and everyone in it. **** the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back. **** the squeegee men dirtying up the clean windshield of my car. Get a ****ing job! **** the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores, stinking up my day. Terrorists in ****ing training. SLOW THE **** DOWN! **** (…) **** the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no speaky English? **** the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin` and dealin` and schemin`. Go back where you ****ing came from! **** the black-hatted Hasidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds! **** (…)**** the Puerto Ricans. 20 to a car, swelling up the welfare rolls, worst ****in` parade in the city. And don`t even get me started on the Dom-in-i-cans, `cause they make the Puerto Ricans look good. **** the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, their St. Anthony medallions, swinging their, Jason Giambi, Louisville slugger, baseball bats, trying to audition for the Sopranos. (…)**** the uptown brothers. They never pass the ball, they don`t want to play defense, they take fives steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended one hundred and thirty seven years ago. Move the **** on! **** the corrupt cops with their anus violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. (…)**** Osama Bin Laden, Al Qaeda, and backward-ass, cave-dwelling, fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your seventy-two whores roasting in a jet-fueled fire in hell. You towel headed camel jockeys can kiss my royal Irish ass! (Monty Brogan’s monologue from Spike Lee’s 25th Hour 2002)

Αυτός είναι ο συγκλονιστικός μονόλογος του Monty – Edward Norton από την 25η Ώρα, μια ακόμη ωδή στην φυλετική οργή, δια χειρός ενός ανυποχώρητου φιλμικού ταραξία: Του ενοχλητικά χρήσιμου Spike Lee. Έρχεται τώρα λοιπόν η ύστατη ώρα για να δικαιώσει το σινεμά αυτού του μικροσκοπικού κήρυκα της κοινωνικής αναταραχής, όπως αναδείχθηκε τόσο μέσα από το καθαρά πολιτικό Malcolm X, όσο (και περισσότερο) από την καλύτερη ως τώρα ταινία του, το Do The Right Thing (1989): Μια καυτή ημέρα στο Brooklyn όπου η έκρηξη του φυλετικού μίσους οδηγεί στη φαταλιστική σύγκρουση, εκτονώνοντας κυρίαρχα ταξικές αντιπάθειες που βρήκαν ρατσιστικό άλλοθι.

Από την δεκαετία του ’80 και την τεχνητή επικάλυψη της δια-φυλετικής αντιπάθειας σε politically correct περίβλημα, ο φονικός για κάθε υγιή δημοκρατικό ιστό ιός του apartheid αρχίζει και μεταλλάσσεται γερά μέσα στα ‘90s, καθώς το ζήτημα των πολυ-πολιτισμικών κοινωνιών μεταφέρεται σε ευρωπαϊκό terrain. O εικοσάρης τότε (1995) Mathieu Kassovitz, γυρίζει μια ταινία-κόλαφο στον γαλλικό καθωσπρεπισμό και την βιτρίνα της ανεκτικής στους μετανάστες ευρωπαϊκής κουλτούρας. Το Hate (La Haine – Tο Μίσος), με το εξίσου αναπάντεχα σκληρό finale, είναι το flip side της λυσσαλέας κριτικής που ασκεί ο Lee σε ένα bourgeois κατεστημένο το οποίο επενδύει στην φτώχια και την αμάθεια για να κρατήσει το μονοπώλιο της εξουσίας σε λευκά χέρια. Εδώ πλέον η οργή μεταφράζεται στη σύσταση μικρο-συμμοριών, που μετουσιώνουν την γκετοποιημένη αγανάκτηση σε αναφανδόν σύγκρουση με την αστυνομική βία.

Κι όμως, ούτε η φιλοσοφημένη φλυαρία (ταινία καταγγελίας) του Lee, ούτε η απλοϊκή γόμωση της ταξικοποιημένης πολυ-εθνοτικής βίας από πλευράς Kassovitz (documelodrama) δίνει ολοκληρωμένη απάντηση στο ζήτημα εν γένει ερμηνείας της αντι-κοινωνικής συμπεριφοράς στο μετα-πολεμικό σινεμά, όπως το έθεσε για παράδειγμα ο Kurosawa, στο Stray Dogs (1949). Μισό+ αιώνα μετά, αναρωτιέμαι αν υπάρχει άλλος τρόπος προσέγγισης στη φιλμική καταγραφή του θρησκευτικού, πολιτικού, μειονοτικού φασισμού, πέρα από την φωτογραφική απεικόνιση ενός Bloody Sunday (2002) ή την λογική του δημαγωγικού, παρτιζάνικου φιλμ τεκμηρίωσης (documentary) ενός Fahrenheit 9/11.

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία:

Η εξέγερση σε αριθμούς

Θύματα: Δύο νεκροί, δεκάδες τραυματίες πολίτες και αστυνομικοί
Πυρπολήσεις: 3.500 αυτοκίνητα και δεκάδες δημόσια κτίρια και σχολεία
Προσαγωγές: 800 άτομα, το νεαρότερο μόλις 10 ετών. Στη Δικαιοσύνη 100, καταδικάστηκαν ήδη 20
Δυνάμεις: 2.300 αστυνομικοί και 7 ελικόπτερα”

To Παρίσι και άλλη μια ντουζίνα γαλλικές πόλεις φλέγονται στην πυρά που έχουν ανάψει οι νέοι Miserables, οι μετανάστες τρίτης γενιάς, οι αποκομμένοι από την εργασία και κοινωνική ανέλιξη, απόκληροι με γαλλικό διαβατήριο. Επειδή έχω τύχει μετανάστης ο ίδιος, δεν βρίσκω τίποτε χειρότερο από το να νοιώθεις ξένος στον ίδιο τον τόπο που ήρθες (ή σε φέρανε) να ζήσεις. Είναι διπλή η αποξένωση. Μέσα και έξω. Διπλή και η απόρριψη. Αμφίδρομη και γενεσιουργός μιας άγριας αντιπαλότητας: Από τη μια το όνειρο μιας καλύτερης ζωής που χαντακώνεται από μια κοινωνία που δεν έχει καλλιεργήσει αντι-ρατσιστικές αντι-στάσεις, από την άλλη η άρνηση της οργανωμένης πολιτείας να απo-καταστήσει (και ΟΧΙ ενσωματώσει) τον μετανάστη που εμποδίζεται να προχωρήσει εμπρός καθώς δεν μπορεί πλέον να γυρίσει πίσω.

Με αυτήν τη συλλογιστική ο Όμηρος του Γιάνναρη, παρά τις αναπόφευκτες μεροληψίες του, είναι μια πολύ χρήσιμη ταινία. Η Ελλάδα έχει πιάσει τον αριθμό του 1,5 εκατομμυρίου μεταναστών, νομίμων ή παρανόμων, τι σημασία έχει πια; Τώρα Παρίσι, αύριο Βερολίνο, μεθαύριο Ρώμη, σε 5-10 χρόνια τα προ 10+ετίας του Los Angeles, ακόμη και τα τωρινά, θα φαντάζουν απλά ξύλα στη μεγάλη φωτιά της παγκόσμιας κοινωνικής αναταραχής που χρησιμοποιεί ως πρώτης τάξεως προσανάμματα τις δια-φυλετικές συγκρούσεις. Γιατί τώρα, αυτόχθων Έλληνα, δεν το αισθάνεσαι τόσο κατεπείγον, όμως πως θα αρνηθείς στον μετανάστη τρίτης γενιάς το δικαίωμα να μοιράζεται γη, εργασία και οράματα (by the way, είναι καιρός να δουλέψουμε κι ένα concept αλά “greek dream”, προτού μας πάρει η μπόρα, δε νομίζεις;) με εσένα;

Ρίξε μια ματιά γύρω σου την επόμενη φορά που θα βγεις για σινεμαδάκι my friend. Βλέπεις κανέναν μετανάστη δίπλα σου; Δεν προλαβαίνει, έχει άλλα, σοβαρότερα θέματα επιβίωσης να επιλύσει. Ξέρεις όμως; Το παιδί του μετά από χρόνια, θα βλέπει σε dvd (ή στο format το οποίο σύντομα θα το έχει αντικαταστήσει) τη διλογία Do The Right ThingHate και…αλίμονο αν δει (και) τη δική του ζωή κάπου εκεί μέσα. Αυτό το έργο κανείς μας δεν θέλει να το δει.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.