• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 02 Νοε 2005

ΜΠΟΥΡΔΕΣ




Sir Humphrey Appleby: They will be a nonsense
James Hacker: I thought the government figures were always a nonsense.
Bernard Woolley: Yes, but I think Sir Humphrey wants them to be a complete nonsense, Minister
Sir Humphrey Appleby: If local authorities don`t send us the statistics that we ask for, than government figures will be a nonsense.
James Hacker: But government figures are a nonsense anyway.
Bernard Woolley: I think Sir Humphrey wants to ensure they are a complete nonsense.

(Από την τηλεοπτική σειρά Yes, Minister-«Μάλιστα κ. Υπουργέ», 1980)


Είναι να αρχίζεις να κατεβάζεις τα άπαντα φιλοσοφικά λεξικά για να τα ξεκατινιάσεις στο ψάξιμο. Δεν είναι απλά πράματα αυτά – είναι ζήτημα ερμηνείας τελεολογικής, είναι το ζητούμενο της ιδεολογικής σήμανσης που θα χειραγωγήσει το αστάθμητο πολιτειακό προτσές (sic). Μπούρδες. Κι αν ποτέ περάσω θεία Χάιδω – πέτα μου κι εσύ έναν κιοφτέ! Περιπτωσiation. Υπήρξαν εποχές που η πολιτική παπαρολογία χτυπούσε ανελέητο tilt και πάνω στο peak της ατέλειωτης λαχτάρας για head-banging που δημιουργούσε στον καλό-τε-και-αγαθό πολίτη, ερχόταν η αυθόρμητη σκέψη ότι «δεν πειράζει, δεν θέλει να το παραδεχτεί, απλά λέει μπούρδες για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα». Τώρα το λέει από μόνος του ο πολιτικός. Ακομπλεξάριστα. Ως εκπλήρωση του ρηθέντος υπό του προφήτου Μητσοτάκη πως σε δέκα χρόνια κανείς δε θα συζητάει για το όνομα Macedonia. «Μπούρδες!» - έλεγες τότε. Ε, μπούρδες (στην κυριολεξία) ακούς και τώρα.

Αεροπόρος (Τούρκος) θα γενώ στη γη να μην πατήσω. Υπάρχει και η λατινική λέξη για τις μπούρδες. Λέγεται “notam”. Κάτσε να σου ξηγήσω το πώς αυτό το κολπάκι πάει φούστα-μπλούζα με τις μπούρδες. Έρχεται λοιπόν ο Τούρκος και ενημερώνει (sic) ότι θα κάνει… ασκησούλες πάνω από εναέριο χώρο, αιγιαλίτιδες ζώνες και υφαλοκρηπίδες μας. Του γυρνάς τη notam απαντώντας ότι δεν κάνουν έτσι οι καλοί γειτόνοι, κι ότι «Οι ευρωπαϊκές αρχές και αξίες δεν συμβιβάζονται ούτε με casus belli ούτε με κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους». Μπούρδες! – απαντάει ο καλός ο γείτονας και συνεχίζει τη σουλάτσα του στο Αιγαίο. Συμπέρασμα; Αμ’… notam, Αμ’ πήγαμ’, την προκοπή την είδαμ’ (παραδοσιακό ηπειρώτικο, καταγωγής του Προέδρου της δημοκρατίας μας, αφιερωμένο στην κλειδαμπαρωμένη Σχολή της Χάλκης).

Έλα τώρα και στα cineματικά μας. Περιμένεις τίποτις extra avant guarde από ταινίες εφέτο; Στο πετάω χύμα κι ευθαρσώς: Μπούρδες! Λένε οι cineδελφοι ότι φέτος έχουμε μια δυνατή κινηματογραφική χρονιά, με πληθώρα, τόσο θεματολογικά όσο και κινηματογραφικών ειδών. Όμως ουκ εν τω πολλώ το ευ – το ρητό που θέλουν να αγνοούν οι εγχώριες εταιρίες διανομής. Ζήτημα να έχω δει το τελευταίο 6μηνο ίσαμε τρεις ταινίες που να τις σκέφτομαι 24 ώρες μετά την προβολή τους. Μιλάμε για τέλεια απογοήτευση. Κι αν το πάρεις όπως υφίσταται δεν τρέχει κατιτίς, «μια κακή χρονιά», σκέφτεσαι και κάνεις την υπομονή σου. Δυστυχώς όμως το έργο δεν παίζει έτσι. Οι μήνες περνούν και οι ταινίες μοιάζουν όλο και περισσότερο να μοιράζουν μεταξύ τους την πίτα, αυτήν που έχει πάνω της έχει πασπαλισμένη με άχνη ζαχαρίτσα την (μαντεύεις σωστά) γνωστή απευκταία λέξη: Μπούρδες.

Τι έχω να περιμένω μέχρι να βγει ο Μάρτης – πού’ ναι… βαριά τα Oscars; Κάποτε ήταν ο Σαρλάς που τά’ γραφε αυτά, τώρα πάλι τα γράφει (κατά μια άλλη έννοια) διότι, έχει ο ντόκτορας τα χίλια (μύρια) δίκια του: Όταν ο Jarmusch, o Cronenberg, o Meirelles σε αφήνουν με μισή μπουκιά στο στόμα, τότε ακόμη και οι...μισοριξιές των χολυγουντιζόντων Howard και Burton (και μη μου πεις ότι δεν είναι Hollywood κι αυτός…) σου φαίνονται ταινιάρες του Αγιατολάχ (μτφ: super ταινιάρες). Κι αν νομίζεις ότι το πανηγύρι της απογοήτευσης ολοκληρώνεται εδώ, πλανάσαι- πλάνην- οικτράν my friend. Κοίτα τι σού’χω this week, coming to a theater near you (που λεν’ και στην Αγόριανη): Eros των AntonioniSoderberghKar Wai, με τον υπέργηρο δάσκαλο να ακολουθείται από ένα σκετσάκι κατηγορίας φτερού, από τα τόσα που συνηθίζει να ξεπετάει το…αμερικανάκι ο Σουηδός και την κατάληξη που δίνει ο ότι-κι-αν-κάνω- In the Mood for Love κύριος Wong, με τις αναμενόμενα σικάτες ασκήσεις ερωτικής ελεγείας του.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί μια εβδομάς με Wenders (που ψάχνει το Παρίσι –Τέξας του μια 20ετία μετά), Crowe (που κάνει τη μια ταινία χειρότερη από την άλλη με γεωμετρική πρόοδο μετά το Jerry Maguire), ακόμη και ο μέγας Polanski (με μια αδιάφορα ναρκισσευόμενη σπουδή στον Dickens) να απογοητεύει τους πιστούς του cineμά-με-νόημα; (Έτσι αρέσκομαι εγώ να αποκαλώ το cineμά που μας κάνει καλύτερους) Μπούρδες σου λέω! Φυσικά και μπορεί. Για να πέσει από πάνω κερασάκι- στην- τουρτίτσα ο M.N. Shyamalan που είπε (λέει) σε μια συγκέντρωση αιθουσαρχών ότι είναι τραγικό το trend των τελευταίων ετών, το οποίο φαίνεται να οδηγεί λίαν συντόμως στο φαινόμενο της ταυτόχρονης εξόδου των ταινιών σε κινηματογραφικές αίθουσες και στην αγορά του dvd. Για να cineχίσει στην τελευταία cineντευξή του στους Los Angeles Times: «Αν δεν μπορώ να γυρίζω ταινίες για τις αίθουσες, δε θέλω να γυρίζω καθόλου ταινίες». Μπούρδες Shyammy! Αν είναι να γυρίζεις αυτές τις ταινίες που μοιάζουν να κόπηκαν από το editing room του τηλεοπτικού Twilight Zone, καλύτερα να μην διανοηθείς να ξαναγυρίσεις ταινία. Γιατί βαρεθήκαμε να απογοητευόμαστε από τους δημιουργούς για τους οποίους καλλιεργήσαμε της υψηλότερες προσδοκίες – για να θερίσουμε νερόβραστα hitάκια του box office. Και με το…μπουρδόν, δηλαδή!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.