• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 10 Αυγ 2005

(CINE) LAND OF THE DEAD




Ανοίγω τα μάτια. Ένα εκατομμύριο άχρηστα προϊόντα σε λευκό –καθαρτήριο φόντο. Πρέπει να είμαι πεσμένος στο πάτωμα και παντού μυρίζει ό,τι πιο ανυπόφορο έχει να παρουσιάσει η οικιακή χημεία: Χλωρίνη. Ανεμιστήρες, βιδωμένοι άτεχνα στο ταβάνι, γυρνούν με ένα θόρυβο που θυμίζει αεροπλάνο έτοιμο να πέσει, κάπου στα ανοιχτά της Σικελίας. Πρέπει να είναι απαίσια όλα αυτά, γιατί το μυαλό μου αδυνατεί να απομακρυνθεί από τη σκέψη ότι απλά ονειρεύομαι αυτήν την πραγματικότητα. Σύντομα θα συνειδητοποιήσω πως αυτό έχει ελάχιστη (υπερ)αξία μπροστά στον αληθινό εφιάλτη: Βρίσκομαι σε ένα supermarket, χαμένος σε ένα εμπορικό κέντρο και δεν έχω καμιά ελπίδα επιβίωσης, αν δεν καταβροχθίσω όλα τα άχρηστα «αγαθά» που υπάρχουν στιβαγμένα ομπρός μου. Αυτή πρέπει να είναι η νέα ταινία του Romero - κι εγώ ο αληθινός πρωταγωνιστής.

Πρέπει να ξεκολλήσω το συντομότερο από αυτήν την πτέρυγα – τα απορρυπαντικά υποτροπιάζουν το χρόνιο αλλεργικό μου άσθμα, μια τυπική ασθένεια για ένα παιδί της πόλης. Κάπου πρέπει να υπάρχει μια πόρτα, μια μυστική κρύπτη, ένα λαγούμι, κάτι. Έτσι γίνεται στις ταινίες. Μονωτικές ταινίες, ψαλιδάκια, ελαφρόπετρα για τις φτέρνες, σαμπουάν για σκύλους, μπαμπακάκια για τ’ αυτιά. Τα μάτια μου τσούζουνε. Που είναι το κολλύριο; Bingo! (Μα από πότε έχουνε κολλύριο στα supermarket?). Διαβάζω τις οδηγίες:

1.Πλύνετε καλά τα χέρια σας.

2.Ξεβιδώστε το καπάκι του μπουκαλιού, με προσοχή μην ακουμπήσει πουθενά η άκρη του στομίου.

3.Κρατήστε με το ένα χέρι σας το κολλύριο και με το άλλο κατεβάστε λίγο το κάτω βλέφαρο.

4.Στάξτε μια σταγόνα στο κόλπωμα που δημιουργείται στο κάτω βλέφαρο ενώ το μάτι σας κοιτάζει προς τα πάνω. ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΚΟΛΛΥΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ.

5.Βάλτε δεύτερη μόνο αν η πρώτη δεν μπήκε μέσα στο μάτι. Μην κλείσετε το μάτι σας αμέσως.

6.Σκουπίστε με καθαρό χαρτομάντιλο κάθε σταγόνα που τυχόν έπεσε στο δέρμα των βλεφάρων.

7.Σκεπάστε το κολλύριο με το καπάκι και φυλάξτε το σε μέρος καθαρό χωρίς ζέστη


Παραγκωνίζω τη σκέψη που αμφισβητεί τη χρησιμότητα των ως ανωτέρω οδηγιών και ακολουθώ την οσμή που αναδύεται στον τρίτο διάδρομο – όπως μπαίνεις – δεξιά. Κρέατα. Με παρέα. Ένας συνωστισμός ζωντανών – σερνομένων που έχει μαλλώσει με την οπτική αισθητική και την καλλιέπεια στην κίνηση. Cut. Εμβόλιμη άχρηστη σκέψη, (η τσίχλα χωρίς ζάχαρη οξειδώνει τον εγκέφαλο):

Και πραγματικά, η καλλιέπεια, το χαρίεν ύφος και η γλαφυρότητα του Πλάτωνα δύσκολα μπορούν να παραβληθούν με την υφολογική στρυφνότητα και τον απρόσιτο τρόπο έκφρασης του Kant, ενός φιλοσόφου «σκοτεινότατου του Βολφίου», κατά τον Κοραή


Χωρίς να υποτευθώ ποτέ ότι θα μπορούσα να φανταστώ, στη θέα ωμού κρέατος, την εικόνα ενός ζώου που σφαδάζει, μένω εκστατικός στην εικόνα των κάποτε ανθρώπων, να τραβούν με τα δόντια τη συκωταριά ενός αθώου θαμώνα κινηματογράφου. Πως το κατάλαβα: Από το τίναγμα, το πάσο του λέρωσε το διπλανό πλακάκι από το αριστερό μου πόδι με μαύρες, πηχτές σαν πετρέλαιο πιτσιλιές αίματος. Ωραία, τώρα, με μια απλή κίνηση θα μπορώ να πηγαίνω free στις πρεμιέρες της Πέμπτης.

Ο George Romero κάνει (stop) καρέ την τριλογία του – και είναι καιρός που έπρεπε να γίνει αυτό. Night of the Living Dead και υπαινιγμός για τον φυλετικό ρατσισμό των 60s. Dawn of the Dead και κριτική του υπερ-καταναλωτισμού. Day of the Dead και προειδοποίηση για το ξεσάλωμα της επιστήμης. Το Land of the Dead είναι η οριστική μετάλλαξη του αστικοποιημένου μύθου, το ζοφερό επιμύθιο. Τα ζόμπι σκέπτονται, αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες από την κυρίαρχη πλουτοκρατία, τα ζόμπι είναι θυμωμένα και ζητούν εκδίκηση, τα ζόμπι είναι δια βίου (...) αποκλεισμένα στο εμπορικό κέντρο, τα ζόμπι είμαστε εμείς.

Άνεργοι, χωρίς κοινωνική πρόνοια, στριμωγμένοι σε ένα πλοίο της γραμμής που ποτέ δεν σηκώνει άγκυρα, καταναλωτές των αποφαγίων (sic) της πολιτιστικής μας υποκουλτούρας. Αθεράπευτα ημιμαθείς, επαγγελματίες καιροσκόποι, έρμαια του εύκολου χρήματος και της υποπαραγωγικότητας. Try less- win more. Έτσι γράφει πάνω του κάθε άχρηστο αγαθό σ’ αυτό το supermarket. Δέκα είδη ζάχαρης και χαλάουα for men. Νιφάδες καλαμποκιού σε προσφορά με δώρο μοτοσακό. Οι τρομοκράτες είμαστε εμείς. Το Hellenic Dream είμαστε εμείς. Θα πηγαίνουμε και τις Πέμπτες στο εμπορικό κέντρο για να δούμε τις ταινίες του. Που θα είναι όλες ίδιες, με έναν διαφορετικό τρόπο. Γιατί μας έχουν μελετήσει και γνωρίζουν πως να μας εξολοθρεύσουν. Κατά (φιλμικάς) ριπάς και ομαδόν.

April is the cruellest month, breeding Lilacs out of the dead land, mixing Memory and desire, stirring Dull roots with spring rain.

"Nam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis vidi in ampulla pendere, et cum illi pueri dicerent Sibylla ti theleis; respondebat illa: apothanein thelo."

T.S. Elliot - The Waste land


Υπάρχει και αντίλογος. Ότι ο Romero κάνει cineχεια την ίδια ταινία, διατρανώνοντας την αντι-ρεπουμπλικανική ρητορική του, πουλώντας τζάμπα αριστερίστικο μηδενισμό σε αμπαλάζ με ανανεωμένα visual effects. Μπορεί να είναι κι έτσι. Δεν με ενδιαφέρει όμως πια ούτε καν αυτό, ούτε αν οι πρεμιέρες των νέων ταινιών γίνονται Πέμπτη ή Δευτέρα ή κάθε 25η Μαρτίου. Το μόνο που καταλαμβάνει κάθε μόριο του κινηματογραφικού μου αισθητηρίου είναι η ίδια ζοφερή αγωνία για την απόδρασή μου απ’ αυτό τo supermarket ταινιών. Προτού αυτή η αποστειρωτική χλωρίνη ξεπηδήσει από το celluloid και μου κατασπαράξει και την υπόλοιπη ψυχή. Προτού τελειώσει αυτή η ταινία με το καρατσεκαρισμένο plot twist και την ίδια γεύση - τσίχλα χωρίς ζάχαρη. We love you George (Romero) – τα Ζόμπι σου.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.