• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 27 Ιουλ 2005

CINEΧΩΣ




Σεντονάκι μυρωδάτο – να λαμποκοπάει το πιάτο μου μυρίζει σήμερις. Είναι και κομμάτι πνιγηρή η ζέστα, τι τα θες – τι τα γυρεύεις, μάζεψτα να φύγουμε για κείνο το νησί που είναι, ξέρεις, από τα ψαγμένα, από εκείνα όπου συναντιόνται όσοι δεν θέλουν να τρακάρουν κανα γνωστό από τη δουλειά και ξενερώσουν – σχεδόν όλοι δηλαδή. Απ’ την άλλη, στάσου μήπως και ακούσεις αυτά που θέλω να ξορίσω από τα μέσα μου, ίσως βρεθεί κάτι ανώτερο από όσα προσδοκάς στο τρισανέμελο navigation της καλοκαιρινής σου ιστοραστώνης, κάτι χρήσιμο εννοώ. Άκου τώρα τι θα δεις.

Πάνω στο καλύτερο, έρχεται ο φίλος ο καρδιακός και μου εξηγεί με χίλιους τρόπους ότι είναι αδύνατον να κυκλοφορεί βράδυ ντάνα καλοκαιριάτικο χωρίς τη νεαρή τη συνοδό, την τσαχπίνα και ξυπνιτζού και αγνούλα πρόστυχη και «μαμά με περηφάνια σου παρουσιάζω το exotic girl που γνώρισα σε ένα, χμ…πάρτυ ψες στη μαύρη νύχτα». Του απάντησα να δει την τελευταία γυμνή εμφάνιση της Kathy Bates (About Schmidt) και να με ξεφορτωθεί (προτού το διαπράξω εγώ). Τα κρύα ντους δεν σε πιάνουν πια, χώρια που αμέσως after κολλάς ανυπόφορα από τον ίδρωτα (sic).

Πάμε απ’ την αρχή ξανά – πάμε άλλη μια (Ν. Πορτοκάλογλου). Λοιπόν, στο Cine γράφουμε κριτική κινηματογράφου. Απλό. Όχι δελτία τύπου εταιριών διανομής, ούτε ξεπατικωσούρα από το σούξου μούξου έγκριτο διεθνές κινηματογραφικό έντυπο, ένα…Φαντάζιο (το θυμάσαι;) ασούμε. Γι’ αυτό μας σέβεσαι – για τον αυτό λόγο μας κράζεις κιόλα. Κι αυτό το δεύτερο είναι all the money, αφού σε βάζει στο tripάκι να εναντιωθείς επιχειρηματολογώντας – άρα υπάρχεις ως κριτικός – θεατής. Δεύτερο κρατούμενο, μη νομίζεις, εδώ ακόμη δεν έχουμε επιλύσει καίρια θέματα, όπως φέρε ειπείν «γιατί ο Clint μάζεψε την κούπα και τις απερίγραπτες αποθεώσεις με μια μέτρια μελό sports euthanasia movie» για μερικούς cineργάτες ενώ για τους υπόλοιπους ξερωγώ είναι αδιανόητο να μη βλέπει ο τυφλός ο κριτής (sic) ότι το Sin City οδηγεί τη μετα – noir κομικοποιημένη κινηματογραφική πρωτοπορία και να χρεώνει τη βία – πλακίτσα σε φασίζουσα ιδεολογικώς νοοτροπία. Βγάλε άκρη τώρα.

Ένα από τα τελευταία books- on- film που έχω τσεκάρει είναι η πραγματεία του διάσημου αντι-κονφορμιστή ταινιοκριτικού Jonathan Rosenbaum, το «Movie Wars: How Hollywood and the Media Limit What Films We Can See». Τι λέει ο άνθρωπας; Τα γνωστά Εγκελιανά του, με τόλμη και αρκετά αντιφατική γοητεία, τολμώ να γράψω. Cin(e)oψίζω τα πλέον σημαντικά:
  • Η αιτία για την παρακμή της αμερικανικής φιλμικής κουλτούρας βρίσκεται στο ίδιο το «κοινό»
  • Το οποίο άγεται και φέρεται από γραφιάδες που μένουν απαθείς μπροστά στην πιθανότητα κάλυψης “ethnic” ταινιών εκτός Ευρώπης
  • Που ταλαιπωρείται από studios (βλ. περίπτωση της πάλαι ποτέ Miramax) που αδιαφορούν για την υποστήριξη ταινιών (όταν δεν τις κρατούν ηθελημένα εκτός διανομής) που αμφισβητούν την καθεστηκυία κινηματογραφική αισθητική
  • Που δεν προσανατολίζεται προς τη διαφορετική ταινία αφού ούτε οι ακαδημαϊκοί δέχονται να αναγνωρίσουν το θετικό μήνυμα μέσα από την διαφορετικότητα του διεθνιστικού cineμά, προωθώντας τις σιγουράντζες της mainstream παραγωγής με hollywoodιανή εσάνς.
Το αποτέλεσμα; Οι θεατές αντιδρούν ελιτίστικα σε οποιοδήποτε κινηματογραφικό προϊόν που δεν είναι το πλέον διαφημισμένο και βεβαίως οικείο θεματολογικά (Τσέκαρε τα εισιτήρια που έχει κάνει μια οποιαδήποτε ταινία για το…baseball στην Ελλάδα κι έλα). Οπότε, το μπαλάκι που ξεκινά από τους «επάνω» (εταιρίες –media - κριτικοί) επιστρέφεται μετά περισσής χάριτος από το κοινό και το εισπρακτικό τένις cineχίζεται. Πρόσεξε την αγαθή – μα τόσο κατατοπιστική – ερώτηση που μου κάνει ο μέσος (αυτός του 2-4 φορές cineμά το χρόνο) θεατής όταν με ρωτάει για μια ταινία που είναι υποψήφια για να δώσει το 7(και κάτι)ευρο του. “Ποιος παίζει;” Ή το καλυτερότατο: «Έχει χαβαλέ ή σε παίρνει ο ύπνος;»

Κοίτα, δεν φταίει ο θεατής που δυστροπεί στο ερμητικό- σινεφίλ παραγνωρισμένο –αριστούργημα ή που αποθεώνει την καλά πλασαρισμένη δηθενιά που απλά επιτυγχάνει να καταναλώσει εκλαϊκευμένα το κάτι διαφορετικό που αδυνατεί να του μεταδώσει η άνωθεν δοξασμένη κουλτούρα. Ούτε που οι αμετανόητοι του Godard και του Pasolini έχουν δώσει τη θέση τους στους ultras του Requiem For A Dream και του Donnie Darko. Ούτε για το ότι ο κόσμος βλέπει…αβλεπί τα άπαντα της Nicole Kidman για την οποία αναρωτιέσαι στο τέλος πότε θα τελειώσουν τα happy-α που προξενούν αυτό το απόκοσμα αγαθιάρικο βλέμμα στο παίξιμο. Δεν έχει τελειωμό ο κατάλογος φίλε μου.

Τώρα δα σκέφτεσαι για ποιο λόγο στα ζαλίζω (τα ματάκια) μέρες που ‘ ρχονται και θέλεις κι εσύ να chillάρεις. Θα στο μολοήσω κι ας-οικτίρεις εσύ: Έχω μια…προαιώνια πεθυμιά να το πάμε αλλού το πράμα στο Cine. Δε θέλω να αναρωτηθεί ποτέ ξανά εταιρία διανομής για ποιο λόγο άραγε ρίχνω… τριώδια (διαβάζεται : 3/10 και 2/10) στις ταινίες της – και μάλιστα όταν την έχουμε κι avant premiere (…) Μα, ούτε λόγος, είμαι πανευτυχής που δίνουμε την ευκαιρία στο δικό μας «κοινό» να δει μια ταινία δωρεάν, αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα υπερθεματίσω κάτι το οποίο με βρίσκει αντίθετο ως κριτικό. Τίμια πράματα. Ούτως ώστε, ο θεατής ξέρει τι τον περιμένει. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για την επιτυχία μιας ταινίας. Ο προετοιμασμένος είναι ο καλύτερος θεατής. Παρεμπί, είμαι αναφανδόν υπέρ των spoilers (μέχρις ενός ορίου φυσικά, βλ. περιπτώσεις Angel Heart ή Τhe Sixth Sense). Το θέμα δεν είναι να κολλήσεις στην «υπόθεση» - να δεις ένα μέτρο (και βάλε) πιο πέρα είναι.

Αυτό το τελευταίο είναι η υπόσχεσή μου από το φθινόπωρο που (δεν βιαζόμαστε) έρχεται. Διαφορετικό ύφος και ήθος και πλήθος, -μέχρι και …τζίφος!- κριτικών. Όχι τόσο το πώς και το τι, αλλά το γιατί και επειδή. Η noir αλήθεια είναι ότι πλέον το «κοινό» δυσπιστεί να μπει στην αίθουσα (πέρα από τη γνωστή πληγή του ακριβού εισιτηρίου) και θέλει να μάθει τον ΛΟΓΟ που το καλεί εκεί μέσα. Και για να διπλώσω το σεντονάκι μου τώρα (πήγε και μεσάνυχτα και δεν λέει να τον πάρω πάνω στο pc), το στοίχημα το έχουμε ήδη μισοκερδίσει (το μόνο μέσο που τεζάρει τις αίθουσες σε καλοκαιρινές avantες, υψηλότερη επισκεψιμότητα από ποτέ -και μιλάμε για τέλη Ιουλίου) - τώρα πάμε για το κάτι παραπέρα. Κι αυτό δεν απλά ένα βήμα «προσεχώς», παρά ένας στόχος… «CINEχώς»!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.