• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 06 Ιουλ 2005

E.T. PHONED HOME




"Once a month the sky falls on my head, I come to, and I see another movie I want to make."

"I dream for a living."

"I always like to think of the audience when I am directing. Because I am the audience. "

Steven Spielberg


Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κάποιου που του αρέσει το cineμά και αυτού που παθιάζεται με το άτιμο το ρημάδι; Λεπτή, κάτι σε πολύ ψιλό, φαντάσου αθερινόδιχτο – το 5 νούμερο. Να στην κάνω 50αράκια (γιατί βιάζομαι, θέλω και εγώ την διακοπή μου, καλοκαίρι είναι φιλάρα!) για να πάμε στο παραπέρα; Λοιπόν, ο πρώτος θα δει μια ιστορία και μετά θα βγάλει πόρισμα. Καλή, μούφα, έτσι – κοτέτσι. Ο άλλος, δεν χαμπαριάζει τίποτα. Τον έχει αρέσει από τα διαφημιστικά trailers! (Tων άλλων ταινιών – πριν την έναρξη). Πως συμβαίνει αυτό; Κακά τα ψέμματα και ουτοπίες μην τρέφεις. Αλλιώς την βλέπεις όταν είσαι προετοιμασμένος. Όταν την διάβασες πριχού τηνε δεις. Όταν έχεις δει κι άλλες του αυτού-του-ιδίου σκηνοθέτου. Spielberg μιλάμε. Όχι Rob Zombie και σούπα – μούπες.

Αυτός ο... μούσας εντέλει έχει το πιο φορμαρισμένο γένι από τη φάρα του. O Stanley δεν υπάρχει πια, o Francis Ford και ο George καταναλώνουν με την αύρα του ρωμαίου συγκλητικού τον μύθο τους. Η τρίχα του περίπου 60άρη Steven άσπρισε μεν, το μυαλό όμως δεν έχει πήξει ακόμη. Κι αυτό είναι πολύ καλό. Για το War of the Worlds σου γράφω. Που μου έχει αφήσει τις καλύτερες. Γιατί πήγα προετοιμασμένος – για ταινία Spielberg. Δηλαδή...ανυποψίαστος. Κοίτα, αν θες να κανιβαλίσεις τον εβραίο μάγο, κλέβεις εκκλησιά (σμολυβδοκοντυλοπελεκητή), σταματάμε το διάλογο τώρα. Και θα αρχίσεις τα απαρθιμείς (sic) και να νουμεριάζεις τα εγκληματικά λάθη του μάστορη που (μόνος εσύ, γίγαντα) cineλαβες επί της οθόνης. Να σου ρίξω και εγώ μερικά – να δεις που σε σκέφτηκα:
  • Που είναι η ανάπτυξη χαρακτήρων; Θα ...ψοφήσει κι ακόμη δεν έχει μάθει την ΑΒ του filmikoύ storytelling!
  • Τι παραμύθα ήταν αυτή του finale; Τι απίστευτη...σορόπα, η τελική σεκάνς με την all american φαμελιά; (στο περίπου)
  • Tι χαζά ήταν αυτά με τα τρίποδα και τα gremlin – αρειανά;
  • Είμαστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται για spin off του Jurassic Park;
  • Πάλι, χωρισμένες οικογένειες, ξανά παιδιά σε κίνδυνο, ξανά - μανά απουσία σοβαρού –ενήλικου- γυναικείου ρόλου, ωρέ πάλι ο αμερικανικός στρατός δίνει ένα γερό πατριωτικό μάθημα στις εξωγήινοι;
Aκανθώδη ερωτήματα, δε λέω, για κάποιον ο οποίος δεν έχει συμφιλιωθεί με το oevre του μαστρο – Steven. Έλα, μεταξύ μας είμαστε. Μέχρι τη Λίστα του Schindler η γενιά μου πρόφερε δειλά το όνομά του και έτρωγε άρβυλο- με- αμπέχωνο-σετάκι κατάμουτρα. Ο τρισκατάρατος Spielberg, το σύμβολο του χολυγουντιανού εβραιοσιωνισμού και τέτοια. Ο άρχων του pop corn, ο δεξιοτέχνης της κινηματογραφικής...σαπουνάδας. Κι ας είχαμε δει κάποιοι το Jaws, το Close Encounters of the Third Kind και κάποιοι λιγότεροι το Duel, οπότε κι είχαμε μυρίσει τρελό ταλέντο. Σημειωτέον, ο Indy, o E.T. και το Jurassic δεν μου λένε κάτι. Πλακίτσες ήταν. Χωρίς να με χαλάνε κιόλας. Anywayz, o άνθρωπας θέλει τόσα χρόνια κάτι να μας πει και τώρα που μεγάλωσε μας έκανε… το revisit.

Άσε την ξήγα για το τέλος. Κοντεύουμε. Τι θέλει να μας πει λοιπόν ο –ποιητής- των- όλων –Steve στο War of the Worlds; Ήθελε απλά να χαλάσει 250 εκατ.; Γιατί το είχε άχτι να γυρίσει το βιβλίο του Wells; Λόγω (μόνο) της γνωστής ραδιοφωνικής ιστορίας του Orson Welles; Απλά η γνωστή μανία του να κάνει ταινίες- cultural phenomena; (αυτό πάρτο όπως θες - το δικαιούσαι γιατί εκνευρίστηκες κιόλας) ; Ήθελε να κάνει ταινία με την Dakota Fanning; Σάμπως ένοιωσε την ανάγκη να μας πληροφορήσει με τον τρόπο του για την τελική έλευση των ΕΛ στον πλανήτη; (γι ‘αυτό και η πινακίδα “Athens” που είδαμε και κανα-δυο φορές να μας γαργαλάει τη cin(e)oμωσιολογική μας φλέβα;). Για να μας δείξει ένα τυπικό οικογενειακό δράμα σε αμπαλάζ εσχατολογίας και κατακλυσμιαίων εφέ;

Όχι, σου ξαναλέω, όχι! (σου ξαναλέω). Το... revisit του έκανε, την ανασκόπηση των sci fi εμμονών του, μια αναδρομή που αρχίζει από το contact των Στενών Επαφών, φιλτράρεται από την παιδική αφέλεια του E.T., γκριζάρει μπροστά στο αδιέξοδο του ανθρώπινου μέλλοντος κατά το Minority Report και μαυρίζει τελεολογικά εδώ, στην προοπτική της επέλασης της αληθινής υπερδύναμης που είναι εξωγήινη. Ο εχθρός από τα καλά κρυμένα...έγκατα. Στην καρδιά μιας χώρας που τα έχει βάλει με τρομοκράτες, Ευρώπη και Ασία. Που αδιαφορεί για το American nation και φτάνει στην ψυχρά υπολογισμένη ανθρωποκτονία για να προστατέψει τα βλαστάρια της, σε ένδειξη εξιλέωσης για το έλλειμα αγωγής των, για την ανικανότητα να προσφέρει εναλλακτική στον συλλογικό θυμό. Ο democrat Spielberg κηρύττει την αδράνεια μπροστά στην αφαιμακτική κτηνωδία του εχθρού κι αυτό είναι ένα πασιφιστικό μήνυμα που εκθέτει τον στρατό αλλά και την ίδια τη λογική του επιτιθέμενου, που ηττάται από την υπεροψία του να μην προσαρμοστεί σε ένα ολοένα εξελισσόμενο φυσικό περιβάλλον.

Γιατί επεβίωσε το ανθρώπινο είδος; Προσαρμόστηκε. Ανέπτυξε εγγενή αντισώματα, τόσο απέναντι στην αλλαγή του πλανήτη κι άλλο τόσο απέναντι στους εσωτερικούς του δαίμονες. Αυτό είναι το στοίχημα του 21ου αιώνα. Καθόλου άσχημο μηνυματάκι για ένα καλοκαιρινό blockbuster από το εμπορικότερο κινηματογραφικό ντουέτο ever – δε βρίσκεις; Και για να cin(e)οψίσω, για ένα πράγμα τουλάχιστον είμαι σίγουρος: Χαίρομαι που ο E.T. τελικά τηλεφώνησε σπίτι. Να τσεκάρουν εντέλει και οι δικοί του ότι εδώ στη Γη είμαστε σκληρά καρύδια.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.