• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 15 Ιουν 2005

ΖΕΙΣ ΕΝΑ FILM




Καλοκαίρι είναι. Στο μουρμουρίζει η άξαφνη βροχούλα, με την κατοπινή γλυκιά υγρασία να σου νοτίζει το κορμί. Είναι οι ζαλιστικές αναθυμιάσεις που αναδύονται μέσα από την σάρκα που απελευθερώνεται, για να μουδιάσει τη σκέψη, να την κάνει να λησμονήσει τα τόσο αγχώδη και τόσο τελικά μη απαραίτητα. Είναι η διάθεση να αγαπήσεις τα άπαντα, από τα πιο δυσοίωνα βλέμματα αγωνίας μέχρι το απόκομμα ενός εισιτηρίου sans retour. Νοιώθεις τη γη να σε αγκαλιάζει ευλαβικά; Toν αέρα να προσκυνά τη ραχοκοκαλιά σου; Κλαις ανυπεράσπιστη μπρος στο σιγαλό μυστήριο μιας μόνης λέξης; Κι αν είναι απ’ τα χείλη μου; Στη χαρίζω. Δεν τη θέλω πια εντός μου. Δεν μου ανήκει πια. Κάντην δική σου. Τίποτε άλλο δεν με ενδιαφέρει ετούτη την ασάλευτη στιγμή.

Πιστεύω σε μια Εικόνα παντοκράτειρα, ποιήτρια του περί Τέχνης έρωτος, δυνάστη και χειραγωγού του Λόγου, εκμαγείον ορατών τε πάντων και αοράτων. Η εικόνα με αποθέωσε, ο λόγος με έριξε στα μάτια των ανθρώπων. Και είναι δυστυχία να παραμένεις άφαντος, παλεύοντας με τα λόγια, να ξαποστάσει λιγουλάκι η φαντασία, πούπουλο χηναριού σε στρώμα σμιλευμένο σε γρανίτη. Άφησέ με να διηγηθώ ένα film από μια ζωή λιγότερο συνηθισμένη. Εκεί ίσως ψηλαφήσεις κάτι από το εχείναι σου μέσα μου. Μια ιστορία ενός άντρα που ήθελε να γίνει παιδί. Και δεν μπορούσε, όσο κι αν εκήρυττε καθημερινές βωβές επαναστάσεις ενάντια στον πληγωμένο του εαυτό.

Ο μικρός της ιστορίας ήταν γιος –χωρίς- πατέρα, με μάνα- σύζυγο και αδερφή- κόρη. Ήταν καλός μαθητής από ανάγκη – αν και το σιχαινόταν αυτό. Διάβαζε τα πάντα, εκτός από τα σχολιανά του. Και ήταν μόνος. Πολύ μόνος στο μπέρδεμά του. Τόσο, που μόνο μιλώντας κάποια κρύα απογεύματα στον εαυτό του, στον δρόμο για το φροντιστήριο αγγλικών, έβρισκε ανακούφιση, λίγο πριν την παρολίγον αυτανάφλεξη. Στο Γυμνάσιο προσποιούταν ότι όλα πήγαιναν ΟΚ, με την μέθοδο του trainspotting, χαζεύοντας το τρένο που φεύγει με τα όνειρά σου μέσα, Α’ θέση. Στο Λύκειο γνωρίζει τον έρωτα μέσα από ανέφικτες σχέσεις, εκείνες που ο ήρωας πεθαίνει πριν το τέλος του έργου, ιερό σφάγιο στη λύτρωση της θλιμένης ερωμένης:

Εγώ οδηγώ στην πόλη την θλιμένη
εγώ οδηγώ σ` αιώνια πικρότη
εγώ οδηγώ προς τη γενιά τη χαμένη.
Η δικαιοσύνη κίνησε τον υψηλό μου δεσπότη
η θεϊκή παντοδυναμία μ` έχει κτίσει
η ύψιστη σοφία κι η αγάπη η πρώτη.
Πριν από μένα πλάσματα άλλα δεν είχαν ζήσει
παρά μόνο αιώνια. Κι εγώ διαρκώ αιώνια.
Όποιος εισέρχεται κάθε ελπίδα ας αφήσει.

Per me si va ne la citta dolente
per me si va ne l` etterno dolore
per me si va tra la perduta gente.
Giustizia mosse il mio alto fattore
fecemi la divina podestate
la somma sapienza e `l primo amore.
Dinanzi a me non fuor cose create
se non etterne; e io etterno duro.
Lasciate ogne speranza voi ch` intrate.

(La Divina Comedia – Dante Alighieri)


Στο Πανεπιστήμιο η ερωτική ενέργεια του man child ήρωά μας αρχίζει να εκχέεται, διψασμένη λάβα για κατακτητική λύτρωση. Χωρίς κυρίαρχο πατρικό πρότυπο, ήδη από τη εφηβεία, έχει στρέψει τα μάτια της ψυχής στην κορωνίδα των εύφορων φαντασιώσεων, στο Cineμά. Θέλει να παίξει έναν ρόλο που να φανερώσει τα κρυμμένα του. Και να γίνει – αυτός- ο άλλος. Ο μάγκας αλλά ανήκεστα ρομαντικός. Ο αυτοκαταστροφικά ερμητικός που έσωσε άλλους αλλά «εαυτόν ου δύναται σώσαι». Που δεν καταλαβαίνει γιατί μπορείς να του πεις «όχι», απλά επειδή έχει πάντα τις καλύτερες προθέσεις. Κι ας σε κάνει κουρέλι, κι ας σου ρίχνει την αυτοεκτίμηση στα άπατα με μύρια ψυχολογικά ηλεκτροσόκ. Το πιο δυνατό πλήγμα από όλα όμως το κρατά πάντα για τον εαυτό του. Γιατί:

Ξέρω μόνο, έναν τρόπο ν’ αγαπάω
Κι ας μη βγάζει πουθενά, το παραδέχομαι
Πουθενά,
Το ξέρω, φρένο δεν πατάω
Και με τίποτα στα μέτρα σου δεν έρχομαι

(Εσύ Δε Φταις – Γ. Μαζωνάκης)


Ο μικρός μεγάλωσε αλλά παιδί δεν έχει κατορθώσει να γίνει ακόμη. Να δίνεται αφιλοκερδώς, να μην παραβιάζει τα όρια με το σαρωτικό πάθος. Να σταματήσει τον χαμένον από χέρι αγώνα ενάντια στον χρόνο, που σβήνει από την άμμο τα χνάρια του ατελεύτητου έρωτα, ξερνώντας πίσω τα βότσαλα της στιγμιαίας- μα ανίκητης – ανθρώπινης μικρότητας. Ο ρόλος του μολαταύτα παραμένει αδιάψευστος σύντροφος-μάρτυρας, λαχτάρα και παραμυθία σε κάθε μια από τις δύσκολες στιγμές. Στη δουλειά, στην οικογένεια που δεν είναι πια δική του, στη δική του ζωή που δεν μοιάζει σε τίποτε οικογενειακή. Ο ήρωάς μας, αυτός ο έφηβος που ντρεπόταν να εξηγεί στους άλλους ότι δεν εμιμείτο απλά ένα ακόμα χολυγουντιανό είδωλο παρά μονάχα ζούσε ένα film που ποτέ δεν τελείωνε, αυτός ο άντρας που υπήρξε καιρός που παράτησε σε μια γωνιά του μυαλού αυτόν τον ρόλο, προσπαθώντας ανώφελα να ζήσει «φυσιολογικά», ήρθε η ώρα που πήρε την απόφαση και, αβίαστα, ασυναίσθητα, με ένα απλό – σημά κατατεθέν – χαμόγελο, έγειρε κατακόρυφα στο μέρος της καρδιάς του και γλυκοψυθίρισε:

«Ζεις ένα film φίλε μου. Είσαι ο ρόλος. Άσε την αγάπη σου να εισχωρήσει παντού, δίχως να ζμπαραλιάζει τις θύρες τις κλειστές. Μην χειραγωγείς το σενάριο, άσε τη σκηνοθεσία σε άλλα, πιο έμπειρα χέρια που έχουν και vue panoramique. Το σπουδαιότερο απ’ όλα όμως είναι να αφήνεις πάντα ανοιχτό το τέλος. Έτσι ίσως θα γίνεις η ταινία όπου κάποια άλλη ψυχή θελήσει να ταυτιστεί με τον ρόλο σου. Δηλαδή να γίνει Εσύ.»

Mickey


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.