• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 27 Απρ 2005

TA ΠΑΘΗ ΤΟΥ CINE




Φαντάζομαι πως και συ τώρα νηστεύεις, βαριέσαι ασύστολα να δουλέψεις και μετράς ανάποδα τα δευτερόλεπτα για την Κυριακή του Πάσχα. Η΄, είναι νωρίς ακόμη. Να νηστέψεις, να σταματήσεις τη δουλειά, να σκεφτείς το Πάσχα. Έχεις κλείσει δωμάτιο, τρένο, καράβι, τις βαλίτσες σου; Η’ , είναι νωρίς ακόμη. Να (ξε)φύγεις, να μισέψεις από την χαρο-χαρούμενη καθημερινότητά σου. Μου φαίνεται πως μάλλον δεν έχεις χρόνο για όλα αυτά, περί άλλων πολλών τυρβάζεις, τα αναβάλλεις για να μην τα προβάλλεις, ίσως δεν θέλεις απλά να... προλάβεις. Η’ (πόσες φορές θα το γράψω πια;), είναι νωρίς ακόμη.

Μεγάλη Εβδομάδα, κάθαρση αισθήσεων μέσα από τη δοκιμασία της χαλιναγώγησης του θέλω και της συνειδητοποίησης του τι πραγματικά χρειάζομαι. Σύγκριση – παρωδία, που ξεκινά από το θέλω ενός Megalopolis (o λόγος που έχει κόψει το cineμά στον F.F. Coppola) και φθάνει μέχρι το μου αρκεί το… Sideways (o low budget θρίαμβος του Payne, που cineπεσε και με το happy divorce του από την Sandra Oh). Ξέρεις κάτι τελικά, δεν λέγεται άδικα εβδομάδα των Παθών τούτη εδώ. Με την έννοια της δοκιμασίας. Και μια δοκιμασία είναι στανταράκι - επίπονη διαδικασία. Και αγαθά κόποις κτώνται. Και ξέρω κι ένα άλλο με το λιθάρι του Σίσυφου. Δεν θα στο πω πάντως τώρα γιατί θα ξεφύγουμε από το θέμα.

Έχουμε ένα private joke με τον Γιώργο (Καζιάνη, PR & Sales του Cine.gr). Όπου πατάμε εμείς....χορτάρι δεν φυτρώνει! H σταυροφορία για την παρουσία του Cine στα ερτζιανά, ξεκίνησε προ 2ετίας από τον (τότε) Capital. Ώσπου να ευοδώσει η cineργασία, ο Capital έκλεισε (Ναι –ναι, τώρα είναι ο Red στους 96.3, θα φθάσουμε και σ’ αυτό). Δεν πτοηθήκαμε, άλλωστε είχαμε όλον τον καιρό του κόσμου, το Cine ακόμη έστρωνε το δρόμο του (και ακόμη το κάνει) προς την καταξίωση στο χώρο. Η επόμενη ευκαιρία δε θα αργούσε να σκάσει μύτη. Η ευκαιρία λεγόταν Tempo. Το σχέδιο ήταν να αναλάβουμε τηλεοπτική κινηματογραφική εκπομπή συν την αρχισυνταξία θεμάτων αναλόγου περιεχομένου για το κανάλι. Μετά από μία εβδομάδα το Tempo εξαφανίσθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες.

Πεπεισμένος (εδώ είναι που το παίρνεις προσωπικά το ζήτημα) ότι έχω κάτι-από-Uri Geller –στο- πολύ- μητσοτακέϊκο, περίμενα στωικά το επόμενο χτύπημα. Δεν άργησε να έρθει. O φίλος Γιώργος Πολυχρονίου (καλή επιτυχία κιόλας στο νέο του ραδιόφωνο, το Black Velvet) μας κάλεσε για cineργασία – ένθετο στην μουσική εκπομπή του για το Κανάλι 10. Δίστασα στην αρχή. Ένας κόμπος μου έπνιγε το λαιμό, όπως του Brad Pitt λίγο πριν ανοίξει το κουτί στην τελική σκηνή του Seven. Αμαρτία είναι, εργαζόμενοι, με παιδάκια και άρρωστες αδερφές. Μεροκαματιάρηδες άνθρωποι. Ευτυχώς διαψεύσθηκα. Δεν «έκλεισα» κι αυτό το κανάλι. Ο Πολυχρονίου ήταν που έφυγε μετά από δύο εκπομπές μας.

Έχεις αρχίσει να βλέπεις που οδηγεί η δουλειά. Μαντεύεις τι επακολουθεί. Δεν χρειάζεται καν να ανοίξεις το κουτί. Κάνε όμως λίγο κράτει. Τα Πάθη του Cine δεν τελειώνουν εδώ. Διάλλειμα για βουτιά στα παιδικά πασχαλινά μου βιώματα. Λάτρεις του σοβαροφανούς, απρόσωπου editorial, μπορείτε ΤΩΡΑ να πιείτε καμιά γκαζόζα στο bar, όπως βγαίνεις από την αίθουσα, αριστερά.

Η μαμά Μαρία δεν πηγαίνει στο cineμά. Αν κάποιες γυναίκες είναι απλά θρήσκες, εκείνη είναι μια... θρησκεία από μόνη της. Η εξαίρεση λοιπόν για τη μάνα-μητέρα-μαμά μου είναι να μην νηστεύει. Σκάρτες 60-70 μέρες μέσα στο έτος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να θεωρεί τον κινηματογράφο (θέαμα κατά κόρον σκανδαλιστικό για τις αισθήσεις) κάτι-σαν αντικίνητρο για μια (αγιο)πνευματική ζωή. Η τελευταία φορά που μπήκαμε μαζί σε (θερινή θυμάμαι) αίθουσα ήταν σε μια ελληνική με τη Βλαχοπούλου που έκανε τη Σιδηρά Κυρία (στα ντουζένια του ο Thatcherισμός – early 80s λέμε τώρα!). H τελευταία φορά που πήγε γενικά ήταν πέρυσι (αφού με εξάντλησε ψυχικά με άπειρες ερωτήσεις σχετικά με την αυθεντικότητα του εγχειρήματος του Mel Gibson) στα Πάθη του Χριστού (Ναι, αγαπημένη μου ταινία, απάντησε τώρα στον διαγωνισμό για να πάρεις το dvd!). Ξετρελλάθηκε. «Έτσι είναι παιδί μου», δήλωσε με δάκρυα λύτρωσης στα μάτια, «αυτά πέρασε ο Χριστός για να μας σώσει, έτσι πρέπει να υποφέρουμε κι εμείς, αν θέλουμε να αναστηθούμε μαζί Του!»

Έτσι πρέπει. Τέρμα το διάλλειμα. Επιστρέφω αμέσως. Πάμε λοιπόν μια εβδομάδα πριν το Πάσχα ’05 να δουλέψουμε την προαναγγελθείσα (μετά Βαϊων και κλάδων, τό’πιασες το υπονοούμενο έτσι;) κινηματογραφική εκπομπή μας στον Red 96.3, το Cine.gr goes Red, μες στην καλή χαρά. Μαθαίνουμε ότι έχουμε περί τα 7 λεπτά μικροφώνου μέσα σε 1 ώρα εκπομπής, οπότε πρέπει να είμαστε σαφείς και beatάτοι, χαρωποί και ψύχραιμοι, όταν έχουμε υλικό για 3ωρη εκπομπή τουλάχιστον χωρίς μουσική και διαφημίσεις. Η cineχεια ήταν (λάθος μάντεψες) ότι ολοκληρώσαμε την εγγραφή της εκπομπής σε 5 ½ λεπτά! Αποτέλεσμα: Δεν...μας αρέσαμε! Ελλειπτικό, μη- ενημερωτικό, βεβιασμένο, περίπου δήθεν. Οπότε θα το ξανακάνουμε, μετά το Πάσχα όμως. Αν υπάρχει ακόμα Red βέβαια.

You never know. Εσύ τώρα μπορεί να είσαι full στη νηστεία. Να δουλεύεις του σκοτωμού για να προλάβεις τα deadlines σου και ένα πλοίο που θα φύγει (πίστεψέ με) και χωρίς εσένα. Να έχεις δέσεις τον αμνό πισθάγκωνα και να τον ανακρίνεις ως νέος Amon Goeth στη Λίστα του Schindler. Να έχεις σηκώσει τη νέα collection του Λάκη Γαβαλά, ή να έχεις περάσει στο γύρο β’ (χωρίς πίτα) του All Star Fame. Να έχεις πιάσει τον Βαβύλη αλλά να μην μπορείς να τον φέρεις στην Ελλάδα. Να είσαι ο νέος Πάπας και μπροστά σου ο (δεξιούρας) προκάτοχός σου να φαντάζει (ως φάντασμα πλέον) σαν τον Μαρτίνο Λούθηρο σε θέμα ριζοσπαστισμού. Να είσαι παίκτης της ΑΕΚ και να απορείς τι πήγε στραβά στο κύπελλο, αφού τήρησες πιστά τον ύμνο («γκρεμίστε, σπάστε τα δοκάρια») του συλλόγου σου. Να είσαι ένας από εμάς, cineργάτης ή cine.gr fan και να την έχεις στήσει Σάββατο πρωί στις 10:00 για να μας ακούσεις. Άκου Να Δεις φίλε μου, μπορεί αυτή η Σταύρωση να μην έχει Ανάσταση. H΄ απλά, είναι νωρίς ακόμη.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.