• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 02 Μαρ 2005

THE CRYING GAME




I know all there is to know - about the crying game
I´ve had my share of the crying game

First there are kisses - than there are signs
and then before you know where you are - you´re saying goodbye

One day soon I´m gonna tell the moon about the crying game
and if he knows maybe he´ll explain -why there are heartaches - why there are tears
Say what to do - to stop feeling blue - when love disappears

(Boy George – The Crying Game)


Μιλάω Oscars. Δεν θέλω τόσο όμως να μιλήσω με τη μία γι’ αυτά, θα σ’ αρχίσω καλύτερα με κάτι για το αποκαλούμενο «συναισθηματικό κριτήριο» στην αποτίμηση ενός έργου τέχνης, ενός δημιουργού, από ένα σώμα απονομής πιστοποιητικών καλλιτεχνικής αξιοσύνης (sic). Πάρε αυτό και έλα:

(…) And again, the purely "technical" critic—the critic, that is, who writes to expound some novelty or impart some lesson to practitioners of an art—can be called a critic only in a narrow sense. He may be analysing perceptions and the means for arousing perceptions, but his aim is limited and is not the disinterested exercise of intelligence.

(…) Appreciation in popular psychology is one faculty, and criticism another, an arid cleverness building theoretical scaffolds upon one`s own perceptions or those of others. On the contrary, the true generalization is not something superposed upon an accumulation of perceptions; the perceptions do not, in a really appreciative mind, accumulate as a mass, but form themselves as a structure; and criticism is the statement in language of this structure; it is a development of sensibility. The bad criticism, on the other hand, is that which is nothing but an expression of emotion.


(T.S Elliot – The Perfect Critic (Extract from “The Sacred Wood”. Essays on Art & Criticism, 1920)

H προχθεσινή 77η Απονομή. Ένα σικέ ματσάκι box, η εύκολη ετυμηγορία. Η νίκη του υπερσυντηρητικού καράβλαχου, γεροξεκούτη Clint. To χαλάκι κάτω από τα πόδια του Marty. Όχι, όχι, είναι η διπλή απάντηση. Πίσω από κάθε συμπεριφορά υπάρχει ένας μηχανισμός. Και για να το γυρίσω ανάποδα, έστω και με βάση τις συνήθεις προσωποληψίες να το πάρεις, τι σημαίνει το «η Ακαδημία ΛΑΤΡΕΥΕΙ τον Eastwood» ;ή το «η Ακαδημία ΜΙΣΕΙ τον Scorsese»; Είναι σα να λες ότι τα περισσότερα από 6.000 μέλη έχουν ψήσει μαζί με τον Eastwood τα λουκανικάκια τους στο Mission Ranch του Monterey county ή ότι αντίστοιχα είχαν τη θλιβερή εμπειρία να βρίσκουν τα λάστιχα των αυτοκινήτων τους σκασμένα από το μικρό ζαβολάκι Marty, πίσω εκεί στο Bronx των αξέχαστων 40s. Χμμ...δεν παίζει.

Την είδα την Απονομή. Μέτριο ως κακοσκηνοθετημένο show, με έναν ξενέρα Chris Rock, που, έξω από τα βρωμικά νερά του stand-up comedy, καταπλακώθηκε από τα χρονόμετρα και τις αμέτρητες τηλεοπτικές συμβάσεις. Και για να τον παραφράσω λίγο, αν θέλεις τον Billy Crystal ως host(η), τι να σου κάνει ο Rock; Θα σου κάνει κοντά 17% χαμηλότερη τηλεθέαση (καθότι στην πεντάδα δεν υπήρχε ούτε ένα τόσο δα blockbusterάκι). Τα βραβεία πάλι πολυαναμενόμενα (9/9 έπιασα στις προβλέψεις μου στις σημαντικότερες κατηγορίες, να ζήσω-μαμά μου-ευχαριστώ!) περισσότερο μάλιστα από πέρυσι, όπου ΠΟΙΟΣ περίμενε, πες μου, το 11/11 του Άρχοντα; Ο κανένας.

Που να το βρεις το ενδιαφέρον, όταν ο κόσμος (clue της βραδιάς το reportage του Rock με καθημερινό κόσμο –sic- που δεν είχε δει την υποψήφια best picture πεντάδα, αλλά είχε καταφχαριστηθεί το... White Chicks!) δεν έχει το έρημο το motivation; C’ est simple: Ρίχνεις στο τραπέζι το απλό full του άσσου:
- Τιμώ τον άρτι θανόντα θρύλο Ray Charles στο πρόσωπο του ταπεινού impersonator Jamie Foxx που θα ρίξει και ένα δακρύβρεχτο acceptance speech για την κόρη και τη γιαγιά του να στανιάρει το πράγμα.
- Τιμώ την μεγάλη αγαπημένη της Ακαδημίας Katharine Hepburn στο πρόσωπο της αδικημένης Καιτούλας για άλλο ένα (ψιλο-ελευθεριάζον, είναι αλήθεια) θαυμάσιο impersonation.
- Δίνω τα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ (5) αγάλματα στον Marty, όχι όμως και το καλύτερης ταινίας. Πως αλλιώς θα ζουμάρω στη γυαλούμπα του τη στιγμή που κατορθώνει το θρυλικό 0/5 (στη σκηνοθεσία) και τις 22 υποψηφιότητες για τις δύο τελευταίες του ταινίες χωρίς να σηκώσει το Best Picture;
- Δίνω τα 4 από τα καλύτερα κομμάτια της πίτας (ταινίας-σκηνοθεσίας- α΄ γυναικείου, β’ ανδρικού) στον Eastwood, ιδιαίτερα δε αυτό της καλύτερης ταινίας, χωρίς βραβείο σεναρίου και zero νίκες στις τεχνικές κατηγορίες. Ανεβαίνει στο podium ο 74χρονος Clint, αφιερώνει στην 94χρονη μαμά του και δηλώνει ότι μπροστά στο τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς (τον 80χρονο) Sidney Lumet νοιώθει...μειράκιο ακόμη!

Κι έτσι, βραδιά Chris Rock δεν είχαμε, βραδιά (arthouse) Rocky μας έκατσε όμως. Ο Marty παρέμεινε στο πάνθεον των Chaplin, Hitchcock, Kubrick, Altman και εκεί μας πάει καλύτερα. Η Hilary έκανε το Jodie Fosterικό 2/2 και πιθανότητα δεν θα ξανακοιμηθεί σε τροχόσπιτο, φόβος που δεν της είχε φύγει παρά την πανομοιότυπη νίκη της επί της Bening το 1999 με το Boys don`t cry. Ο Freeman απελευθερώθηκε από την κατάρα της μη βράβευσής του για το The Shawshank Redemption και όλα μια χαρά καμωμένα. Το θυμικό της Ακαδημίας επικράτησε άλλη μια φορά γιατί ξηγήθηκε φόρμουλα που πάντα –μα πάντα- πιάνει: To παιχνίδι των λυγμών.

Κλάμα για την trailer –trash ελεγεία στο ρινγκ, κλάμα για την god damnιά του Marty. Κλάμα για τον Ray, κλάμα για την Hepburn. Κλάμα για τον αναγκαστικό αποκλεισμό του Fahrenheit 9/11, άκλαφτο το The Passion Of The Christ. Κλάμα για την ευθανασία του Mar Aldentro, κλάμα στο χειροκρότημα για τον αδίκως απόντα Javier Bardem. Το κλάμα βγήκε απ ‘τον παράδεισο. Και πολλυυύ κλαααάμα η κυρία ρε παιδάκι μουουου. Ώσπου τα Oscars έγιναν reality και το red carpet show το κυρίως πιάτο. Έχεις τον Ebert να στέκεται με το –όφωνο, με μέτωπο στην χειραψία της χρονιάς ClintMarty. Οι goodfellas είχαν cineργαστεί παλιότερα με τον Scorsese παραγωγό του Eastwood. Δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν. O Eastwood μπορεί πλέον να αναπαυθεί εν ειρήνη, ως γνήσιος republican. Ο Marty θα πάρει το lifetime achievement award, και εγώ έναν τρελό υπνάκο, γιατί δεν με βαστάνε πλέον τα ποδαράκια μου. Και του χρόνου με υγεία folks!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.