• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 26 Ιαν 2005

I’M BREATHING… OSCARS!




Σήμερα άσε με να ζω στον κόσμο τον δικό μου, τον oscarικά πλασμένο. Χλιδάτος και cin(e)αρπαστικός για κάποιους, (τρελά γούστα σου λέω!) άδικος και σκληρός για τους περισσότερους, τους πληβείους. Σου θυμίζει τίποτα αυτό; Δεν κάνει μεγάλη διαφορά από την καθημερινότητά σου φίλε. Δεν είναι το δικό σου party. Λες. Κι όμως, άσε με να σε καλέσω εγώ εκεί. Αν γουστάρεις (που τρελαίνεσαι!) cineμά, δεν μπορεί, θα με τιμήσεις με την προσοχή σου. Άσε με να σε πάω κάπου. Όταν θα γυρίσουμε, δεν είναι ζήτημα το αν θα αγαπήσεις ή θα μισήσεις τον θεσμό της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Είναι που θα δεις τα πράγματα χωρίς παραμορφωτικούς φακούς. Κι αυτό θα κάνει την παρακολούθησή σου εφεξής ευκολότερη, προπάντων ωφελιμότερη για σένα τον ίδιο.

Βγήκαν οι εφετινές υποψηφιότητες σήμερα (που σου γράφω). Η πτήση του Aviator στα 11 (χιλιάδες πόδια). Το Μωρό του 1$ (Hilary Swank είναι αυτή) έριξε nock out 7 τεμάχια. Η Χώρα του Ποτέ (ποτέ- ποτέ) έπιασε κι αυτή τα 7. Ο Ray (Charles) χτύπησε 6 (νότες). Το Πλαγίως έφτασε (με τρόπο) τα 5. Κι έρχεται ο αμερικανάκιας (sic) και σου λέει ότι ΑΥΤΕΣ οι πέντε είναι οι καλύτερες πέντε (ντόπιες, έτσι;) ταινίες του 2004. Ενώ υπάρχει ένα (για τα ντόπια μιλάω πάντα) Eternal Sunshine Of The Spotless Mind που τσακίζει καρδιές και νεφρά. Ενώ υπάρχουν οι ταινίες – φαινόμενα (εισπρακτικά θες; Σε επίπεδο θεματικής προτιμάς;) Fahrenheit 911 και The Passion of the Christ. Όχι πως δεν την είχαμε δει τη δουλειά. Αναμενόμενα όλα. Και για τον δικαιοσύνης ήλιο νοητό του Hollywood, τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Υπάρχει μηχανισμός my friend. Φτάνει να ξέρεις πως δουλεύει. Έλα να τον βρούμε μαζί.

Μετά το περυσινό opus magna της βράβευσης του Άρχοντα, η Ακαδημία δεν ευτύχησε να έχει να επιλέξει από μια χρονιά γεμάτη με εκπροσώπους που έχουν αυτό που λέμε “oscar caliber”, το εκτόπισμα, τις προδιαγραφές για τα πολλά και τα βαρβάτα αγαλματίδια. Ποιά είναι τα στοιχεία που ντύνουν μια παραγωγή με τέτοιον βασιλικό μανδύα;
ό Μέτρια ως ακριβή παραγωγή. Οι φτωχομπινεδιάρηδες έχουν και το Sundance
ό Εισπρακτικό βεληνεκές. Να την έχει δει ο κόσμος (όχι απαραίτητα ο κόσμος όλος) και να του αρέσει.
ό Να μην ιντριγγάρει υπερβολικά σε θεματολογικό επίπεδο. Όταν πρόκειται να προκαλέσει σεναριακά, να επιλέγει τον πιο politically correct τρόπο.
ό Προτιμώνται τα crowd pleasers, biopics, tearjerkers ΧΩΡΙΣ την υπερβολή που συνήθως ελλωχεύει και στις τρεις κατηγορίες.
ό Δεν είναι απαραίτητο να έχει acting nominations. Φτάνει να έχει όλες τις υπόλοιπες.
ό Η διανομή τους στην Αμερική πρέπει κατά κανόνα να γίνεται κοντά στα Χριστούγεννα. Τα γερόντια της Ακαδημίας πιστεύουν ακόμη στον Άγιο Βασίλη.

Πάμε παρακάτω. Που είναι το αντίστοιχο template στη φετινή πεντάδα; Στα Aviator, Ray και Finding Neverland. Ποιά είναι η κριτική αποδοχή αυτών των ταινιών; Καλή, όχι όμως Η καλύτερη. Άρα υπάρχει και άλλη μια κατηγορία, τα critical darling’s, αυτά που φιγουράρουν στις ετήσιες TOP10 λίστες των απανταχού ενώσεων κριτικών. Το σημαντικό είναι ότι φέτος έχουμε 2/5 ταινίες αυτής της κατηγορίας μέσα στο παιχνίδι, τα M$B και Sideways. Μικρές, ταπεινές παραγωγές, με τη διαφορά ότι το M$B είναι έργο δια χειρός Clint, μιας τεράστιας προσωπικότητας στην αμερικανική βιομηχανία. Ο δικός μας ο Payne, έχει φρέσκο το About Schmidt, οπότε δεν είναι άγνωστος. Είναι όμως ιδανικός ως ποιοτικό, «ανεξάρτητο» άλλοθι των επιλογών της Ακαδημίας, η οποία λειτουργεί κατά κόρον συμβιβαστικά, ώστε να εξασφαλίσει την καθολικότερη δυνατή αποδοχή του συνόλου (studios, κοινού, κριτικών αλλά και των κλαδικών ενώσεων, που, ειδικά στις τεχνικές κατηγορίες, δίνει σχεδόν πάντα τον νικητή... εκ των προτέρων!)

Αν υπάρχει μία ταινία στην οποία η αμερικανική βιομηχανία μπορεί να βρει διέξοδο από μια μετριότατη ποιοτικά χρονιά (αν και στην Αμερική βγήκε εφέτος ένα Dogville, αλλά ο Trier τους πέφτει λίγο βαρύς...), αυτή είναι το Aviator. Ο μεγαλύτερος εν ενεργεία αμερικανός σκηνοθέτης αφού κατάφερε το απίστευτο 0/10 με το Gangs of New York, ρίχνει το γάντι στους ψηφοφόρους που τόσο χρόνια τον έχουν τοποθετήσει στα απόπαιδα του θεσμού. Grand film making, (η γνωστή) φοβερή κάμερα να γαζώνει τα πρόσωπα και να σαρώνει τα αντικείμενα, δύο σκηνές ανθολογίας με ήρωες...αεροπλάνα, αψεγάδιαστη παραγωγή, ημι-αγιοποίηση του ήρωα (ερμηνεία καριέρας από DiCaprio) ένας all American hero σεναριακός προσανατολισμός με ένα φίνο ρετουσάρισμα του... Citizen Kane.

Είμαι ιερόσυλος; Είναι μεγαλύτερος film maker o Orson Welles από τον Scorsese; Μπορεί κάποιος να μου πει γιατί; Μολαταύτα, o Aviator δεν είναι Citizen Kane για δύο λόγους: O ένας είναι ότι αναπαράγει τον προ εξηκοντετίας μύθο χωρίς να τον προάγει, τόσο θεματολογικά, όσο και σε τεχνικό (αναλογικά) επίπεδο. Ο δεύτερος είναι συναισθηματικός. Ο Scorsese, εδώ και καιρό, εκτελεί άψογα, αλλά δεν δίνει το σωστό χαρμάνι ιδιοσυγκρασίας του καλλιτέχνη – κατασκευαστικής αρτιότητας στις ταινίες του. Στο GONY (που, btw, μου άρεσε περισσότερο!) εκτροχιάστηκε στο βασίλειο της καρικατούρας, υπακούοντας στους δαίμονες των πιο βίαιων ενοχών- εμμονών του. Μετά τη συντριβή πήρε το μάθημα και στο Aviator το γυρνάει από την ανάποδη. Στο πρώτο μισό shootάρει επίκαιρα ακαδημαίκού κονφορμισμού. Στο δεύτερο μας θυμίζει απλά γιατί είναι ο καλύτερος, χωρίς να μας δίνει όμως την ψυχή του. Γι’ αυτόν μόνο τον λόγο, το M$B, το σπαρτιάτικο tearjerker του ελεγειακού Eastwood μπορεί να ρίξει τον Marty στο καναβάτσο του Best Directing category.

Από το σημείο όμως αυτό, μέχρι να βγαίνουμε να λυντσάρουμε το κουφάρι (τάχαμου) του Scorsese, με προεξάρχοντες τους μεγαλοπροεστούς της εγχώριας κριτικής και... παραγιούς την κριτική...φρεσκαδούρα, γιατί (λέει) ο Scorsese δεν γυρίζει πια Ταξιτζήδες και Οργισμένα Είδωλα, πάει πολύ. Με ελάχιστες γνώσεις κινηματογράφου (γιατί κριτική δεν είναι «εμένα δε μ’ αρέσει!») ο Marty έχει το δίκιο (βλ. θαυμασμό) με το μέρος του. Δεν είναι μόνο η καλλιτεχνική πρωτοπορία το cineμά φίλε. Είναι και ο κινηματογράφος που βάζει τον πήχη ψηλά και αναπαριστά μια ολοκληρη εποχή για να δείξει ότι απλά, ...αιώνες μετά, η δίψα για εξουσία, καταξίωση και το ξεπέρασμα των προσωπικών δραμάτων είναι η μόνιμη τροφή των κινηματογραφικών επών. Κάτι που δεν έχει το Sideways. Εξαιρετικό, ΠΙΟ επιτυχημένο, στους ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟΥΣ όμως στόχους που έχει θέσει. Για τα Ray και Finding Neverland δεν τίθεται λόγος, απλά συμπληρώνουν την πεντάδα, με ωραίο και αξιοπρεπή (sic) τρόπο, προμοτάροντας ουσιαστικά τους Foxx και Depp στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού ρόλου.

Σταματώ εδώ. Θα έχουμε φυσικά και cineχεια, με προβλέψεις, δικές μου αλλά και ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ. Παίζει σε λίγες ημέρες μέγας διαγωνισμός οscars στο Cine.gr, προπομπός των grand oscarικών events που ετοιμάζουμε σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Για λίγο ακόμη, στέλνετε mail στο dirakis@cine.gr για τις ΤΟP 10 λίστες σας για το 2004. Μπείτε στα cine.gr forums για να συζητήσουμε μαζί τις προβλέψεις μας για την 77η Απονομή. Κάντε παιχνίδι, με το site το οποίο με υπερηφάνεια σας πρόσφερε ως τώρα σε avant premiere τις ακόλουθες φετινές υποψήφιες:
  • Sideways
  • Vera Drake
  • Maria Full of Grace
  • House of Flying Daggers
  • The Phantom Of The Opera
  • Kinsey (το Σάββατο)

    Θα κλείσω όμως και με το άλλο: Οι oscarικές πρεμιέρες του Cine.gr ΔΕΝ έχουν τελειώσει! Stay online, να περάσουμε παρέα τον τελευταίο μήνα πριν τη μεγάλη βραδιά της 27ης Φεβρουαρίου, σε μια Απονομή στην οποία οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι είστε εσείς! Μωρό μου, ράψε καινούργιο φουστάνι. Κι εγώ τρέχω γυμναστήριο να αφήσω το...υπέρβαρο, μπας και χωρέσω στο tuxedo μου. Τι λες; Ναιαι, ΕΓΩ θα στο αγοράσω το φουστανάκι! (...)


  •  
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.