• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 12 Ιαν 2005

XOYΛΙΓΚΑΝΣ


(ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΙΑΤΑ)



Τα καραγκαγκάν ‘80s. Ο Γιώργος (Άγης Γυφτόπουλος) έχει μόλις τελειώσει τη Νομική. Οι γονείς του έχουν ετοιμάσει δεξίωση (sic) στο σπίτι, για να γιορτάσουν κατά τα ειωθότα της μικροαστικής τάξης το χαρμόσυνο γεγονός. Όμως ο Γιώργος έχει διαφορετική γνώμη. Του τη σπάει, του ανάβει τα λαμπάκια, βασικά να πούμε τα παίρνει στο κρανίο με την καταναλωτική κοινωνία. ΤΙ να κάνει; Φοράει τα ρούχα της μαμάς, κάνει ένα άθλιο βάψιμο στη μάπα και προσπερνώντας τους αποσβολωμένους συνδαιτυμόνες, την κάνει από το σπίτι.

Καβαλά την πειραγμένη του 7,5άρα (750cc) και ξεχύνεται στα κακόφημα νυχτερινά στέκια της Αθήνας. Πόρνες, ναρκομανείς και τραβεστί, ένα μπουκέτο νυχτολούλουδα που ξεχύνουν τη μυρωδιά της αμαρτίας στους ελεεινούς αθηναϊκούς δρόμους. Και σα να μη φτάνει αυτό, δύο γεγονότα προετοιμάζουν το πεδίο για μια άνευ προηγουμένου δραματουργική κορύφωση: To ένα είναι το σκισμένο καλ(τ)σόν του ταλαιπωρημένου Γιώργου, το οποίο σε συνδυασμό με το μαλλί-αφάνα και τη μαύρη κυλόττα που λαμπυρίζει στη δερμάτινη σέλα προμηνύει άσχημα ξεμπερδέματα με τον βδελυρό υπόκοσμο του περιθωρίου. Το άλλο είναι…ΟΙ XOYΛΙΓΚΑΝΣ.

Είναι οι αλητήριοι από τους οποίους χειμάζεται ο Ελληνικός Αθλητισμός. Είναι ο κίνδυνος –θάνατος της Ελληνικής Νεολαίας. Είναι οι τρομοκράτες των γηπέδων, οι πρεζωμένοι επαναστάτες χωρίς αιτία των γηπέδων. Ο Γιώργος τους συναντά στη γνώριμη πλατεία. Αραχτοί και έτοιμοι για τον επόμενο – ίσως και τελευταίο – καυγά. Ο Γιώργος σβήνει τη μηχανή. Επιτέλους κάποιος πρέπει να τον νοιώσει. Να συμμεριστεί τα πιστεύω του. Να τον εντάξει σε μια ομάδα ιδανική για ιδεολόγους σαν και την πάρτη του. Ο αρχι-χούλιγκαν (Στηβ Ντούζος) τον κοζάρει ψιλοσυνοφρυωμένος, βαριεστημένα και ψαρωτικά. Ακολουθεί ο αλήστου μνήμης διάλογος (στο περίπου):

- “Γειά σας παιδιά”
- …
- “Εσείς τι κάνετε εδώ;”
- …
- “Κοιτάξτε να δείτε, μου τη σπάνε όλοι, σκάω πνίγομαι, σας παρακαλώ ρε παιδιά, και εγώ μαζί σας είμαι, πώς να σας το πω…ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ”
- (Στηβ Ντούζος) “Καλά ρε φιλαράκι, ωραία μας τα λες, αλλά βγάλε πρώτα την κυλόττα που φοράς (σ.σ. να ανασάνει το δερματάκι του ίσως;), βάλε κάτι πιο άνετο κι έλα να μας τα ξαναπείς! (ομοβροντίες γέλιου από τα χουλιγκάνια)


Το μυθικό cast (Στηβ ΝτούζοςΣουγκλάκος - Τσάκωνας στην ίδια ταινία!), το απιστεύτου story του Γιώργου Μυλωνά (Φυλακές Ανηλίκων, Πανικός στα Σχολεία) και η σκηνοθεσία (κοινωνική καταγγελία – καταπέλτης) του Κώστα Καραγιάννη συνθέτουν μια ελληνική ταινία uber-cult (δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με την κριτική του cine.gr fan και συν-δημιουργού των «Καθαρμάτων» Φ. Μπόγρη) που έχει στοιχειώσει την κινηματογραφική μου εφηβεία. Το εξωφρενικό είναι δε, ότι πάνω από δύο δεκαετίες αργότερα, τίποτε δεν άλλαξε (προς το καλύτερο). Οι Χούλιγκανς ζουν και…βασιλεύουν!

Βαθμολογία: 100% απόλαυση (THIS IS CULT αγαπητέ κ. Σαρλά)

Από τον last -of –the- hooligans πολίτη Μπέο, την so 80s πειραιώτικη (μιλάω σαν Πειραιώτης) χαζοβιόλικη (κουραδο)μαγκιά, τη λογική του «το καλύτερο επιχείρημα είναι ένα καδρόνι –κάθισμα- μπουνίδι στο κεφάλι και μια κλωτσιά στα…πιο χαμηλά» αρχή-μηνιά και αρχή-χρονιά και αρχή καλώς μας χρόνος. Ζήτω το EURO 2004, η αθάνατη αρχαιοπρεπής άμιλλα των Ολυμπιακών Αγώνων και τα πικάντικα κάλαντα της Δόμνας Σαμίου. (Καμία σχέση με την Άντζυ, εσείς οι νεότεροι, ΟΚ;) Και εγώ δεν το αντέχω το κατεστημένο ρε παιδιά, δηλαδή το να έχει το ελληνικό ποδόσφαιρο οπαδούς που ΔΕΝ του αξίζουν αλλά δεν κάνω έτσι. Απλά απέχω από τα ελληνικά γήπεδα. Μέχρις ότου οι ΠΑΕ να αποτινάξουν τον ζυγό των hooligans. Και είναι χρυσή ευκαιρία να ξεκινήσει αυτό ΤΩΡΑ.

........................................................................................................................................

Το υποσχέθηκα last week, το πράττω ευθύς αμέσως. Ακολουθεί το εναντίον-του-κατεστημένου TOP 10 μου για τις ταινίες που βρήκαν διανομή στην Ελλάς του 2004. Αδράξτε την ευκαιρία και μπουκώστε το mail του αρχισυντάκτη μας (dirakis@cine.gr) με τη δική σας ΤΟP10 λίστα. Την επόμενη εβδομάδα θα δημοσιευτεί (team θέλοντος) το καθιερωμένο ετήσιο TOP10 των cineργατών. Όποιος συμπέσει στις περισσότερες ταινίες του Cine.gr 2004 TOP10, βάσει της λίστας που μας έχει στείλει μέχρι 20/01, θα λάβει ένα special δώρο. Ξεκινώ λοιπόν:


Μy 2004 TOP10 LIST


10. The Texas Chainsaw Massacre

Τι πανέμορφο (sic) remake! Πιστό στο πρωτότυπο, αγωνιώδες, καλοπαιγμένο, γκαζωμένο, ευπρόσδεκτα ενοχλητικό,τονωτική ένεση για το μυριοταλαιπωρημένο είδος.


9.
The Incredibles


Ο ύστατος ανθρωπομορφισμός του animated κόσμου. Σύγχρονο αλλά και retro, γκλαμουράτο σχέδιο και ακούραστη δράση. Το μέλλον του crowd – pleasing cinema;


8.
Bad Education


O αυτοβιογραφικότερος – έστω και κεκαλυμμένα – Pedro. Ένας Almodovar σε cineχιζόμενη φόρμα, όχι όμως στα επίπεδα του Μίλα της ή του Όλα Για Τη Μητέρα μου. Noir gay extravaganza, σε πικάντικες στρώσεις σεναριακής ίντριγκας.


7.
Twilight Samurai


Και οι Samurai κάποτε μελαγχολούν. Ευαισθησία, τιμιότητα και απαράμιλλη αίσθηση καθήκοντος. Και πάνω απ ‘ όλα η οικογένεια. Tarantino eat my dust. And Zuick, you too!


6.
The Corporation


Τόσο σημαντική θεματολογικά, που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Τόσο καίρια στην επιχειρηματολογία της, που σε κάνει να αμφισβητείς τις γύρω δομές στις οποίες έχεις ενταχθεί. Ρωτήστε και τον Δηράκη να σας το βεβαιώσει.


5.
Old Boy


Και απανωτά εγκεφαλικά στους cineργάτες. Σοφόκλειος τραγωδία (ανθρωποκεντρικός φαταλισμός) σε ακραιφνή έκρηξη βίας. Η εκδίκηση είναι όλη δική μου. Ή δική του. Ο κύκλος του αίματος σε κουτί ασιατικής σκηνοθετικής βιρτουοζιτέ.


4.
Capturing The Friedmans


Η Τέχνη καταγράφει (γιατί αν την καταγράψει, αδυνατεί να την ξεπεράσει) τη Ζωή. Ανατριχιαστικές ομολογίες οικογενειακών εγκλημάτων. Η κάμερα αποκαλύπτει χωρίς να δακτυλοδείχνει, συμπονά χωρίς να μεροληπτεί, δικαιολογώντας τον ενθουσιασμό μου για την άνθιση της ταινίας τεκμηρίωσης (documentary) το 2004.


3.
Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring


Ταινία – διαλογιστική εμπειρία. Η κατάκτηση του ζεν, αβίαστα, με σύμμαχο τον καιρό. Μια συμφωνία χρωμάτων, μια εκστατική αναφορά στην επιστροφή στη Φύση, αποβακτηριωμένο από την φλυαρία ασιατικό σινεμά που προσφέρει ουσία, εν αντιθέσει με το αυτιστικά φορμαλιστικό cineμά – μανιέρα του Kar Wai Wong.


2.
Eternal Sunshine Of The Spotless Mind


Ο θρίαμβος του πρωτότυπου σεναρίου στην κινηματογραφική δημιουργία. CarreyWinslet στα καλυτερότερά τους. Το απόλυτο love story στα 00’s. Ακόμη ψάχνω την κλινική ”Lacuna Inc”. Είναι κάτι προσωπικό. Ο μόνος λόγος που η ταινία θα λάμψει δια της απουσίας της στα Oscars είναι το ότι βγήκε πολύ νωρίς το 2004 στην Αμερική.


1.
The Passion of the Christ


Εδώ κάπου υποθέτω ότι κάποιοι αρχίζετε να τρώτε το καπέλο σας. Ξέρετε, έχω ένα πρόβλημα. Όταν μια ταινία ανατινάξει το κριτικό μου αισθητήριο, κατακυριεύσει τη δεξαμενή του συγκινησιακού μου οίστρου, αποσβολώσει τις όποιες (ελάχιστες) ενστάσεις μου με ένα tour-de-force ταύτισης του δημιουργού με τη ρηξικέλευθη – θεματολογικά-ιδεολογικά-καλλιτεχνικά- πρότασή του, τότε θα σας το γράψω σε άπταιστα…αραμαϊκά και σε πείσμα των «προοδευτικών», μα τόσο συμβιβασμένων πενών της φιλμικής κριτικής: Τα Πάθη του Χριστού έχουν ήδη κερδίσει μια θέση στην κινηματογραφική Ιστορία για τους εξής λόγους:
  • Για το ότι απλά ολοκληρώθηκε η παραγωγή της.
  • Για το ότι βγήκε στις αίθουσες.
  • Για το ότι βγήκε χωρίς ουσιαστικές αλλοιώσεις στο σενάριο.
  • Για το ότι σάρωσε τα ταμεία. Την θεωρώ ως την πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών στην Αμερική, δεδομένου περί φιλμ ακατάλληλου για ανηλίκους.
  • Για το ότι πρώτη άρθρωσε αυτό που όλοι ξέρουμε χωρίς να φοβηθεί το εβραιοκρατούμενο Hollywood.
  • Για το ότι είναι μεστή καλλιτεχνικά, περιέχοντας σκηνές ανθολογίας, σκηνές απίστευτης συναισθηματικής φόρτισης, σκηνές με πανανθρώπινο μήνυμα.

    Για τους υπόλοιπους, υπάρχει πάντα ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ και το Μικρό σπίτι Στο Λιβάδι.

    Σειρά σας τώρα! Προετοιμάστε και τις oscarικές σας προβλέψεις, η 25η Ιανουαρίου και η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων της 77ης Απονομής πλησιάζει όλο και περισσότερο. Εν τω μεταξύ, το απίστευτο crescendo των Cine Premieres καλά κρατεί, με δύο ταινίες μ.ο ανά εβδομάδα! Τα καλύτερα έρχονται, αποκλειστικά από το αγαπημένο site των cineλλήνων. Μ΄αυτά αλλά και με τ’ άλλα, τα οποία έχετε να περιμένετε στη cineχεια, είναι να μην δικαιώνεται αυτό που είδα πρόσφατα στο κινέζικο ημερολόγιο, φαρδιά –πλατιά γραμμένο;

    2005: THE YEAR OF CINE.GR!


  •  
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.