• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 08 Σεπ 2004

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΤΑ – ΟΛΑ




Δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα. Ούτε και να χάνεις (αυτό με κάποια επιφύλαξη για τους god damn-ηδες της παρέας) πάντα. Κι όταν χάσεις, μπορείς ακόμη να κερδίσεις (τις εντυπώσεις). Ή τουλάχιστον να το πας το ματσάκι σχεδόν... στην ισοπαλία (αφομειώνοντας την ήττα με αξιοπρέπεια). Και για κλείσει η νοερά εξέτασις, το θέμα είναι να παραμένεις νικητής, χάσεις - κερδίσεις. Μη με ρωτάς πως γίνεται αυτό, η απάντηση αναβλύζει (ως αίσθηση περισσότερο, παρά ως εξήγηση) από τα εντός σου. Μάθε να ζεις όπως ένας νικητής. Που σημαίνει γενναίος και ταπεινόφρων μαζί.

Κάποτε ήταν το "Macedonia is Greek". Να κατέβει αυτό το λάβαρο παρακαλώ και να παίξει το άλλο, το "Albania is Greek". Όλα είναι ελληνικά. Και η νίκη (με φτερά ή χωρίς) αρχαία ελληνίδα θεά. "Πας μη νικών, βάρβαρος" (ή κάτι παρόμοιο τεσπα) δε λέγαν οι Ημών κ. Πλεύρη μου; Οι βάρβαροι οι Ιλλυριοί, που κατοικούν σε ένα τεχνητό κράτος που καλύπτει γεωγραφικά την αδελφή-κουκλίτσα αληθινή- Β. Ήπειρο -που -την αγαπώ πολύ. Οι ομοεθνείς των ψωραλέων εργατών που τολμούν να δεκδικούν μερίδιο από τους Ολυμπιακούς μας. Των κάφρων που βγήκαν να πανηγυρίσουν τη νίκη (ποιά νίκη; - την ήττα ΜΑΣ), που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι που ανοίξαμε τα σύνορά μας και μπήκαν όλοι - κατά κόρον βέβαια εγκληματίες- και παίρνουν τις δουλειές των δικών μας παιδιών, σπρώχνοντάς τα στα πανεπιστημιακά πτυχία και τη μαύρη ανεργία.

Και φρουμάξανε οι τουρκαλβανοί που κρεμόσαντε σα τσαμπιά μπρούσκο αμπέλι στα κάγκελα του σταδίου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή από το να κατασπαράζεις το στέμμα του νιόφερτου πρωταθλητή. Η νίκη σου είναι ένας τίτλος από μόνη της. Άλλο τώρα το ότι αυτός που έχει πραγματική στόφα πρωταθλητή δεν αποκαθηλώνεται, δεν ξεφτυλίζεται από μια ήττα. Αντιθέτως, χαίρεται με... τη χαρά που δίνει στον λιγούρη νικητή, o oποίος ζητάει άμεση εκτόνωση στην καταπιεσμένη του εθνικιστική libido. Είναι απλό: Καλά ξηγήθηκε ο Νάνο και έταξε ένα κάρο αλαβανικά δηνάρια στην παρέα του Μουράτι και του Στρακόσια. Μας τιμεί (όχι τιμά, τιμεί) αυτό. Αυτό που δε μας τιμεί ολωσδιόλου είναι ότι τάξαμε στους πρωταθλητές Πορτογαλίας (και όχι Ευρώπης, εξ` ου και το προφητικό πανό "ΤΗΙS IS NOT PORTUGAL" στις εξέδρες το βράδυ (του thriller) του Σαββάτου) ένα κάρο ευρά και μετά η ελληνική πολιτεία τα έκανε γαργάρα. Στόφα του πρωταθλητή... η ποιά;

Βόρεια Οσετία, το payback του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Δε μπορώ να τα βγάλω πέρα στα ίσα, στο στυλ Θερμμοπύλες αλα Λεωνίδας και παίζω το Elephant πάνω στα εκατοντάδες ξεβράκωτα νήπια. Αν αυτός είναι ο πολιτισμός σου, η εθνοτική σου ταυτότητα, τότε δεν σου αξίζει να λευτερωθείς ποτέ. Δεν νικάς ποτέ, ο θάνατος που σκορπίζεις είναι η αποδοχή της οριστικής και αμετάκλητης ήττας σου. Έκανες τον Πούτιν, από πρώην πράκτορα της KGB, περίπου εξολοθευτή άγγελο κατά της διεθνούς τρομοκρατίας. Ο Αμερικής Bush Jr. μεθ` ημών...

Μια πουταναφέραμε, ο μέγας Michael Moore, σε ένα ακόμη crescendo παρτιζανισμού, αποσύρει το Fahrenheit 911 από το best documentary οscar (όχι όμως κι από το best picture...) γιατί προτιμάει, λέει, να το παίξει μια φορά στην τηλεόραση πριν τις προεδρικές εκλογές, ώστε να γίνει σιγουράντζα η νίκη των Δημοκρατικών ενάντια του Σατανά Ρεπουμπλικάνου Bush. Τα γκάλοπ, λέει, δίνουν ότι όσοι δουν το Fahrenheit γυρνάνε συμπούρμπουλοι υπέρ του John Kerry. To αισθητήριό μου λέει ότι ο Moore γεννήθηκε σε λάθος τόπο-χρόνο. Ο Stalin θα έκανε τρελές κωλοτούμπες με την στρατευμένη τέχνη του καμαριού- του- Michigan στα χέρια της σοβιετικής προπαγάνδας του.

Ο Παναγιωτοπουλος δείχνει στην 61η Mostra στόφα νικητή. Παλεύει με τα θηρία (Nair, Amelio, Amenabar, Leigh, Miyazaki, Ozon, Wenders) αλλά με τα τέρατα στην απέξω του διαγωνιστικού (Spielberg, Mann, Antonioni/Soderbergh/ Kar-wai, Lee, Demme). To Delivery θα προκαλέσει αίσθηση όταν προβληθεί στην Ελλάδα, ενώ εξακολουθώ να έχω καλό gut- feeling για τα Βραβεία της Βενετιάς, το βράδυ της 9/11. Ο διευθυντής του φεστιβάλ, Marco Mueller (ο και με ελληνικές ρίζες παρακαλώ, είπαμε, όλα είναι ελληνικά) ποντάρει στο glamour της αμερικανιάς και στο διαγωνιστικό της ευρω-ασιατικής κουλτούρας. Σίγουρο bet, όμως το clue βρίσκεται αλλαχού.

Tα fora κατά της παγκοσμιοποίησης αντεπιτίθενται και τώρα φωνάζουν διαδηλώνοντας στη Mostra για τον οδοστρωτήρα της χολυγουντιανής βιομηχανίας και (κρατηθείτε...) το ακριβό εισιτήριο! Το ακριβό εισιτήριο είναι ο θάνατος του σινεμά, είναι ο εχθρός της cineματικής δημοκρατίας, είναι η επικράτηση του pop corn επί του πολιτισμού των εικόνων. Ο δικός μας αγώνας για φθηνό εισιτήριο στις ελληνικές αίθουσες cineχίζεται. Για την ώρα επικεντρωνόμαστε στο να εξασφαλίζουμε για σας πολλές avant premieres και εφέτος, κάνοντας μάλιστα αρχή λίαν εντυπωσιακή με το Maria Full Of Grace (Δηλώστε συμμετοχή ΕΔΩ). Δυνατό, ρεαλιστικό σινεμά, με κοινωνικό προβληματισμό, φοβερή κριτική αποδοχή και oscarικές προοπτικές. Σκέφτεστε τίποτε καλύτερο;

Αύριο παίζουμε με την Τουρκία σε ένα νέο εθνικό ξεκαθάρισμα. Πρέπει να κατεβάσω το πανό με τον δικέφαλο αετό της Βασιλεύουσας από το πατάρι. Οι Τούρκοι έχουν έρθει διαβασμένοι, ψύχραιμοι, προσγειωμένοι. Εμείς, οι πρωταθλητές Ευρώπης, οι πλέον επιτυχημένοι διοργανωτές Ολυμπιακών Αγώνων, δεν θέλω να πιστεύω ότι θα (ξανα)ξεχάσουμε το μυστικό του νικητή: Τα δίνεις όλα χωρίς να επιδεικνύεσαι, παράγεις χωρίς να αυτοκαταναλώνεσαι, σέβεσαι χωρίς να φοβάσαι τον αντίπαλο. Αυτός είναι ο πραγματικός Έλληνας - πολίτης του κόσμου. Όχι ο εθνοκάπηλος γιος του πάρτα - όλα.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.