• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Παρ 27 Αυγ 2004

Ο,ΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟ! (ΜΕΤΑΛΛΙΟ)




Είμαι σε άδεια. Αυτό σημαίνει πολλά, με κυριότερα επακόλουθα και συμπαραμαρτυρούντα και μέτζελα – τζέτζελα τα εξής:

  • Δύναμαι ως γνήσιος και καθαρόαιμος (my ass) Έλλην να συμμετέχω ενεργά και οπαδικά στους Ολυμπιακούς της χλιδένιας οργάνωσης και χρυσαφί απόχρωσης.

  • Βρίσκομαι στην (Ξε)Σαλονίκη και ως εκ τούτου χαίρομαι αχόρταγα την παρέα των εδώθε cineργατών. Χαρά που ξεπερνά μακράν τα τζακούζια - μαρκούζια , σάουνες και πισίνες του ξενοδοχείου μου. Ο ορισμός της Cineφιλικής διαστροφής. Αν προσθέσεις και τα The Village, Fahrenheit 911 και Collateral που είδα πρόσφατα λίγο πιο πριν, αυτές είναι καρατσεκαρισμένα οι ωραιότερες διακοπές μου εδώ και πολύ καιρό.

  • Επειδή δε θέλω να ζηλέψετε, παίξτε στον μεγάλο διαγωνισμό του King Arthur, όπου ο super τυχερός κερδίζει 5νθήμερο ταξίδι για δυο στο Νησί των Ιπποτών, και πενήντα (50) άλλοι ένα δώρο το οποίο ήδη προσπαθώ (αδίκως) να…υφαρπάξω από το stock που έχουμε στη διάθεσή μας. Λεπτομέρειες Διαγωνισμος King Arthur

  • Κάνω σκέψεις περί του ευγενούς μετάλλ(ι)ου. Ο χρυσός μας φέρνει πιο κοντά. Θυμάστε την απόλυτη cult διαφήμιση της Fa Cad’ oro; Προφητικότερη κι από sci-fi σύλληψη επιπέδου Asimov ή Dick. Δεν είναι υπέροχα, δεν είναι όλα τέλεια; Ρόδα είναι και γυρίζει. Χάσαμε τον μπρόνζο του Σαμπάνη (ο οποίος ΔΕΝ χρειαζόταν να ορκιστεί στα παιδιά του για να τον συμπονέσουμε) – κερδίσαμε την Χρυσο-πηγή στο τριπλούν. Είναι απρόβλεπτο πράγμα αυτό το anti doping test: Εκεί που ψάχνεις για ικανοποιητικό δείγμα (sic), τσαπ! (επιφώνημα με νόημα) σου πετιέται και μια ουροδόχος κύστη παραπάνω. Καλή ώρα όπως με το (spoiler here) Crying Game.

  • Αναμένω στα καρφιά για να φχαριστηθώ Τελετή. Όχι την τελετή λήξης των Ολυμπιακών, όπου υπάρχει το προαίσθημα ότι θα παίξει ένα πανηγυράκι πιο μαζικό, πιο naïf, πιο ντριρλαντά, σε αντίστιξη με το θεϊκό α’ μέρος της τελετής έναρξης. Για cineνοούμαστε, περί της 61ης Mostra ο λόγος, όπου κι εκεί ως Έλληνες παίζουμε για μετάλλιο. Περισσότερα (δηλ. τα άπαντα!) προσεχώς, στο καπάκι μετά τους Αγώνες, 1-11 Σεπτεμβρίου. Το Cine θα είναι και φέτος εκεί.

  • Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας στον φετινό κινηματογραφικό Αύγουστο που cineδιοργανώνουμε μαζί με τη Μονη Λαζαριστών, με την υπόσχεση ότι από του χρόνου (να ‘μαστε βέβαια πρώτα όλοι καλά) θα δώσουμε στον θεσμό την αίγλη και την εμβέλεια που πρέπει να έχει, όχι μόνο στην συμπρωτεύουσα αλλά και σε πανελλήνια κλίμακα. (ΟΧΙ, δεν βάζω για δήμαρχος εδώ καρντάσια!)

  • Επειδή είναι ο καιρός που αρχίζουν τα σχολεία (τραυματικές παιδικές εμπειρίες), εξεταστικές (εδώ τα τραύματα γίνονται συμπλέγματα) και το γενικής παραδοχής “ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του», κάπου εδώ παίζει και η δυναμική επιστροφή του Cine.gr στη νέα κινηματογραφική σεζόν (ποια επιστροφή; - ποια νέα κινηματογραφική σεζόν;) To Cine δεν έλειψε ποτέ. Απλά, από Σεπτέμβρη θα σας κάνει να το αγαπήσετε ακόμη περισσότερο! Ποιος τρελός αιθουσάρχης, ποια παλαβωμένη εταιρία διανομής βγάζει ταινίες στο crescendo των ολυμπιακών αγώνων; Στο ερώτημα υπάρχουν τρεις απαντήσεις, συμπαθητικές μεν, αλλά όχι αρκετές για να σε σηκώσουν από τον καναπέ, αυτές τις τελευταίες ολυμπιακές ώρες:

    3. King Arthur
    To κατά Bruckheimer ιπποτικό ευαγγέλιο με δήθεν αυθεντικότητα και τα κροκοδείλια δάκρυα (Tears of the Sun) του Antoine Fuqua. Πρωταγωνιστεί ο δευτεροκλασσάτος, παρά-τρίχα Bond, Clive Owen και η απροσδιόριστα αχώνευτη Keira Knightley (που έχει το…επίθετο αλλά δεν έχει τη χάρη). Εντυπωσιάζουν κανα-δυο σκηνές μαχών, ξενερώνουν τα περί δημοκρατίας κηρύγματα. Μας πήρατε το μύθο του Αρθούρου – και καθόλου δε μας αρέζει…


    2. Code 46
    Από τον τρελάκια Winterbottom (24 Hour Party People αλλά και…Welcome to Serajevo) όλα (δεν) τα περιμένει κανείς. Ξεκινάμε από α λα Gibson sci- fi σενάρια ευγονικής για να καταλήξουμε στον Οιδίποδα. Λίγο από Eternal Sunshine of the Spotless Mind, μια δόση Brief Encounter και κάτι σε ψιλό από Double Idemnity. Κουραστήκατε; Πιότερο fatigue είναι το να προσπαθήσεις να πεισθείς για τη χημεία μεταξύ των κατά τα’ άλλα (ντ ‘ άλλα) αξιολογότατων Tim Robbins και Samantha Morton: Είναι θέμα DNA μάλλον.


    1. Europa
    Είναι 1991 και ο βρωμο- Δανός διαιρεί κοινό και κριτικούς, χάνει τον Χρυσό Φοίνικα από τον αριστουργηματικό Barton Fink (μτφ:βρωμερός), κερδίζει όμως μια θέση στη παροξυστική αιωνιότητα της κινηματογραφίας με αυτό το επιμύθιο της “Ευρωπαϊκής” του τριλογίας. (Μαζί με τα Forbrydelsens Element και Epidemic) Πριν το Dogma 95, αποδίδει τα δέοντα σε Hitchcock, Murnau, Bergman και Welles, υπερθεματίζοντας σε στυλ, υποκύπτοντας όμως και σε διχαστικές σεναριακές αφέλειες. Εδώ είναι ο σπόρος του κακού, η υπεροπτική φιλανθρωπία των ατεστάριστων (sic) στην κακουχία Αμερικανών που ριζώνει στο μισανθρωπικό σύμπαν του Dogville. Πλάνα που δοκιμάζουν τα εικαστικά όρια του σινεμά, στέκονται σε θαυμαστό τεχνικό επίπεδο. Τώρα πια βέβαια ο Lars έχει περάσει στην ίδια την αμφισβήτηση αυτού του κινηματογράφου αναφορών που έκανε τότε. Παραμένει πάντα όμως ενοχλητικά… συναρπαστικός.


     
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.