• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Σάβ 21 Αυγ 2004

ΝΙΚΕΛΟΔΙΑΜΕΘΕΙΟΟΞΙΝΟΝΙΤΡΟΓΛΥΚΕΡΙΝΗ




Ψηλότερα. Δυνατότερα. Ταχύτερα. Από το Cut! στο ΚΑΤ. This was…Cult! Ποιο ήταν καλύτερα σκηνοθετημένο ως event, η τελετή έναρξης ή το ατύχημα με τη μηχανή; Μάλλον το δεύτερο. Από την κόλαση του διεθνούς ξεκατινιάσματος στο ντόπινγκ της παγκόσμιας αναγνώρισης. Από την Πέμπτη στην Παρασκευή. Μια εβδομάδα μετά, ο κόσμος παραμιλά, διχάζεται, τσαντίζεται. Περιμένει μετάλλια που δεν έρχονται. Πριν από λίγα λεπτά είχαμε κι άλλες παραιτήσεις (πληθυντικός δημοσιογραφικού αποπροσανατολισμού), παίζεται τώρα και το μπρονζέ του Σαμπάνη. Κακλαμανάκης και Μάρας ωρύονται, ενώ παράλληλα βρίσκουμε εντελώς-από- το- πουθενά φλέβα χρυσού στις καταδύσεις και στο τζούντο!

Η τελετή έναρξης είχε ποίηση αδάμαντα που δε σήκωσε το γυαλάκι της τηλοψίας. Και τα ρίγη μου ‘ρθανε, και το γαμώτο βγήκε συφοριασμένο από το στόμα για τους φραγκολεβαντίνους που ποτέ δε μας πιστέψανε και να τώρα εμείς που ξηγηθήκαμε αρχαιοπρέπεια και πολιτισμική ανωτερότητα. Άσχετα αν μας την είχαν (και εξακολουθούν) να μας την έχουν στημένη στη γωνία: Είναι τρελός ο διεθνής…χορηγός cineλληνες! (και ο…υπονοών, νοείτω!) Δεν με ενοχλεί, όσο δεν του δίνω δικαίωμα. Κι όσο πιάνομαι εγώ ντοπέ τόσο πρέπει να πιάνεται κι αυτός – με τους ίδιους κανόνες παιχνιδιού.

Από το Θρίαμβο της Θέλησης του ’36 μέχρι τους Αγώνες του Τόκιο είδαμε ντοκιμαντέρ που παρέμειναν κλασσικά στο είδος των αθλητικών επικαίρων. Βγήκε ο Τεό (ένας είναι ο Τεό!) και δήλωσε ότι ήταν αδιάφορη η σκηνοθεσία της Τελετής. Γιατί δεν προσφέρθηκε ουδείς έλλην κινηματογραφιστής να δώσει τα φώτα του; Κι αν δεν έδενε το carousel της ελληνικής ιστορίας με τους μπαγλαμάδες και τη Bjork, ή η σπιρτάδα του πρώτου ΕΠΙΚΟΥ ημιώρου με την κοιλιά περίπου δύο ωρών της παρέλασης, που χάθηκε η μονταζιέρα; Ας μην μεμψιμοιρούμε όμως αγαπητοί (αυτό το κάνουμε ως λαός όλον τον υπόλοιπο χρόνο με την ησυχία μας), το πρόβλημα στην δική μας ολυμπιάδα δεν είναι στα πυροτεχνήματα και τις τελετές. Είναι στην ουσία της κατάστασης των πραγμάτων.

Το αγκάθι λέγεται έλλειψη προσανατολισμού, λοξή στόχευση των ιθυνόντων της διοργάνωσης. Δεν φχαριστιέμαι όταν ο ολυμπιονίκης μου δεν ξέρει γρι ελληνικά, κατακτώντας το βάθρο του με σημαία ευκαιρίας – τη δική μου. Χαίρομαι απερίγραπτα για τον προσωπικό του άθλο, ακόμα και για το ότι βρήκε ως αλλοδαπός την καταξίωση μέσα από τον αθλητισμό σε μια χώρα ξενόφοβη (όχι όμως ρατσιστική) και μαγκιά του. Φχαριστιέμαι όμως παρά τον αποκλεισμό της Δανιηλίδου, που με κουτσό πόδι έπαιξε στα ίσα Μισκίνα και against all odds ακούμπησε το θαύμα. Τρελαίνομαι όταν θυσιάζεται μπροστά στην άρπα –κόλλα της πρωτιάς το ευ αγωνίζεσθαι και αφήνουμε ασύλληπτους τους λιμοκοντόρους που διατείνονται το «αντοπάριστος αθλητής είναι αυτός που δεν…πιάνεται ντοπέ!» και γεμίζουν τις αποθήκες των υπό προστασίαν μαγαζιών τους με σκληρά ναρκωτικά χιμαιρικής αθλητικής μεγαλομανίας.

Πουλήσαμε – κοκορευόμαστε- κοντά 3,5 εκατομμύρια εισιτήρια και ξεπεράσαμε τη Βαρκελώνη. Και εισιτήριο δεν βρίσκουμε, τα έχουν πάρει όλα οι (τρελοί) χορηγοί και τα στάδια είναι άδεια. Κι αν μας κοστίσουν οι ολυμπιακοί κοντά στα 1.000 ευρούδια στον καθένα, ε, δεν πάει πολύ να μην έχουμε δει ΤΖΑΜΠΑ τουλάχιστον έναν αγώνα; Αν και, για να πω την αλήθεια μου, το μαγικό βράδυ που έσκασα μύτη στο beach volley (γυναικών φυσικά), ελλείψει άλλων διαθεσίμων αθλημάτων, θα μου μείνει αξέχαστο. Διότι καλό το… κάλλος και το αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αλλά λίγο οι Τσέχες, λίγο οι Ολλανδέζες και φυσικά τα… τιμημένα (και προικισμένα από την ελληνική γη) ελληνόπουλα, να σου και οι απίθανες cheer leaders με τα φωσφωριζέ μαγιώ, και, ε ναι, ακόμα τραβάω φωτογραφίες!

Καραγκαγκάν η περίοδος που βιώνουμε, σε ανάλογο κλίμα και οι επανεκδόσεις της εβδομάδας. Με διακοπές και Ολυμπιακούς ensemble άπατες τις βλέπω και είναι κρίμα (τουλάχιστον κατά το ήμισυ). Για ρίξτε μια ματιά! (Πότε παίζει ο Πύρρος, αύριο; Ε, πιο μετά!):

4. Et Otro Lado de la Cama

Το μόνο φρέσκο πράμα σ’ αυτήν την ισπανική γελαδερή μπουρδίτσα είναι ότι αποτελεί τη μόνη ταινία που δεν παίζει επανέκδοση this week. Κατά τα λοιπά, «σε κερατώνω βρε… κερατούκλη με τον φίλο σου» και να σου τα ερωτικά…γεωμετρικά σχήματα, με ελάχιστη έμπνευση και τηλεοπτικίζουσα παιχνιδιάρικη διάθεση. Καμιά τύχη – έξω από τους…προκριμαστικούς.

3. Waterloo Bridge

ΟΚ η Vivian Leigh, αλλά ποιος θυμάται πλέον τον Robert Taylor, κοντά 65 έτη μετά; Μαμά, όταν ήσουν νέα τα έβλεπες αυτά; Ναι Τάκη, αυτά που έβλεπες κι εσύ επί EΡΤ στη μεσημβρινή ζώνη του Σαββάτου βδομάδα – παρά βδομάδα (όχι όταν έδειχνε τα western – την άλλη). Όταν το σαπούνι πρωτοσυνάντησε την όπερα.

2. Never On Sunday

O ελληναράς Dassin χορεύει ως αυθεντικός Πυγμαλίωνας με τα oscar, η Μελίνα που ποτέ δεν έπεισε ως ηθοποιός κατακεραυνώνει την οθόνη ως…Μελίνα με απαράμιλλη πειθώ. Οι συνήθεις ρολίστες διεθνούς ακτινοβολίας (Τίτος Βανδής, Δέσπω Διαμαντίδου), η dame Βαχλιώτη και φυσικά το αγαπημένο μου τραγούδι…για oscar, Τα Παιδιά του Πειραιά του Μάνου. Κι ας το αποκήρυξε μετά…

1. The Seventh Seal

Μια τέτοια παρτίδα σκάκι (εδώ είναι που λέμε κυριολεκτικά «αγώνας ζωής και Θανάτου»…) έπρεπε να είναι δικαιωματικά ολυμπιακό άθλημα.Η Έβδομη Σφραγίδα είναι ο απόλυτος ολυμπιονίκης του είδους που οι αρχισυντάκτες νέας κοπής απλά αγνοούν, γιατί δυστυχώς το genre εξέλιπεν στους hollywoodόπληκτους καιρούς μας. Λέγεται «φιλοσοφική αλληγορία» και είναι μια συμβολιστική ψυχανάλυση του Θανάτου ως ενσάρκωσης της απουσίας του Θεού στον κόσμο μας. Μισόν αιώνα πριν, ο ύψιστος Bergman μεγαλουργεί χαμογελώντας κυνικά στις φοβίες του, ανοίγοντας δρόμους σε ένδοξους επιγόνους, από τον Lynch μέχρι τον Woody Allen! Κάθε χρόνο και καλύτερη, ανεβαίνει τρέχοντας τα σκαλοπάτια προς την κορυφή της cineματικής καλλιτεχνίας στην εκτίμηση διαβασμένου κοινού και κριτικών. Καλά, θα το γράψω πιο απλά: Δεν έχω δει πέντε καλύτερες ταινίες απ ‘αυτήν!

Στα παλιά τα χρόνια (για να κλείσω με άλλη μια…επανέκδοση) οι μαθητές προσπαθούσαν –φευ- να απομνημονεύσουν με κάθε τρόπο τους δαιδαλώδεις τύπους χημικών αντιδράσεων, με το φόβο του ιερο-εξεταστή δασκάλου να πλανάται στην τάξη. Αποτέλεσμα; Οι απίθανοι γλωσσοδέτες όπως αυτός του τίτλου. Ο ίδιος γλωσσοδέτης της υστερόβουλης χημείας, ίπταται ως άλλο Zeppelin πάνω από την Ολυμπιάδα μας. Πάμε λοιπόν, όλοι μαζί: Νικελοδιαμεθειοοξινονιτρο…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.