• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Παρ 06 Αυγ 2004

ΔΕΥΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ ΑΣΠΑΣΜΟΝ!




Λέγεται και "the last kiss goodbye" ελληνιστί. Αποχαιρετώ φίλους, cineργάτες και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις. Όοοχι, δεν φεύγω εγώ, αυτοί με εγκατέλειψαν (και καλά μου έκαναν τέτοιος (δηλ. όχι και τέτοιος) που είμαι δηλαδή. Η Αθήνα ολυμπιακή πόλη και η μισή (δηλ. η αθηναϊκή) Ελλάδα στα όξω-απ` εδώ- παρα-ολυμπιακά χωριά (του καθενός). Έχω ζαβλακωθεί εντελώς, μπροστά σε μια οθόνη όπου παρελαύνουν τα πιο αλλόκοτα σύμβολα που ξεγλιστρούν από τον οίστρο μου να τα μπολιάσω σε λέξεις στέρεες, νοηματούχες (sic). Εγώ μένω εδώ όμως. Δεν θέλω να φύγω, ούτε καν νοερά. Γιατί χρειάζομαι κάπου, σε κάποιους, λίγους και καλούς.

Ο φίλος μου το Zeppelin. Μοιάζουμε, είμαστε και τα δυο ζουμπουρλούδικα. We like to watch. Είμαστε βλεπάκηδες δηλαδή. Εγώ αγκομαχάω να φτάσω στη δουλειά πο(υ)ρνό - πο(υ)ρνό και φεύγω το απόσπερο φλερτάροντας περιπαθώς με την λεπτή πορτοκαλί γραμμή. Εκείνο ζορίζεται να κερδίσει ύψος όποτε διασταυρώνονται τα βλέμματά μας, όταν βιράρει για... άλλα προάστια (κατά το «άλλες πολιτείες») και πιάνεται η καρδιά μου. Χώρια που ζηλεύω την όλη-δόξα-όλη-χάρη του που θα δει Ολυμπιακούς στο απόλυτο τζάμπα και μάλιστα από την πλέον VIP θέση που υπάρχει... εξ` ουρανού!

Κι ενώ του ψιθυρίζω "πάρε-με-κοντά σου" (δις και τραγουδιστά) το amore διακόπτει τo παιδικό μου learning to fly ονειροπόλημα με την εξής σοφή παρατήρηση: "Καλέ, πάμε να φύγουμε! Θα αργήσουμε και έχει και καλοκαιρινό ξεπούλημα στα...(βάλε ότι φίρμα θέλεις – ζωντανή διαφήμιση παντοειδούς φίρμας το κορμί της το φιδίσιο να πούμε!)... Α! Βρε συ μωρό, αυτό το Zeppelin, ΣΑΝ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ μοιάζει!" Σώωπα! Αν είχε και ρίγες βέβαια, θα ήταν μέχρι και ζέμπρα, σαν το... Zemprelin κατά τo προσφιλές αμάρτημα της μητρός μου, να αγλαΐζει κάθε φραγκολεβαντίνικη λέξη σε απείρου κάλλους παραφθορές.

Λίγο ο προαστ(ε)ιακός, από δω οι αισθητικές παρεμβάσεις μπας και κρύψουμε την ασχήμια μας μέχρι το πέρας των Αγώνων, από εκεί το στερνό αντίο στους Jerry Goldsmith και (Viva!) Ρενα, νοιώθω να κυνηγάω το χρόνο και εκείνος, όπως τον έχω πλάτη, να μου γυρνάει κατάματα με τη γλώσσα να χάσκει ειρωνικά δυο πήχες έξω. Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο - για όλα τα υπόλοιπα διαθέτω χρόνο και ενέργεια και μεράκι γιατί ο λαός το ξηγιέται θυμόσοφα και ωραία:Από Αύγουστο- χειμώνα! (και από Μάρτη καλοκαίρι). Για να μην κλωθογυρίζω, όπως ο Shyamalan στο The Village που μας βγάζει την ψυχούλα σ` ολόκληρη την ταινία για ένα μικρότερο του αναμενομένου pay-off (κριτική οσονούπω!) σας το σερβίρω cineλληνες:

To Cine από Σεπτέμβρη ανανεώνεται, θέτοντας τον πήχη ψηλότερα. Αυτό σημαίνει περισσότερες απαιτήσεις από τη μόνιμη ομάδα cineργατών αλλά ταυτόχρονα και από εσάς, τους χρήστες του. Στήλες cineργατών που δεν θα βρείτε ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού, καθώς και κριτικές ταινιών που ΕΣΕΙΣ γράφετε, γιατί έχει μεγάλη αξία για εμάς το γεγονός ότι μπαίνετε στη διαδικασία κριτικής (άρα επιχειρηματολογημένης) προσέγγισης των αγαπημένων σας (ή…μη) κινηματογραφικών έργων. Η αναγνώριση της δράσης του Cine.gr στον χώρο, μας δίνει τη δυνατότητα να διευρύνουμε τους στόχους μας, φτάνοντας μέχρι το όραμα να φτιάξουμε (μαζί σας!) μια ταινία, της οποίας το σενάριο περιμένει ήδη τη δική σας συγγραφική ιδέα στα cine.gr.forums. Έτσι είναι, κάθε πράμα στον καιρό του και οι cine-ανακοινώσεις μας, τον Αύγουστο!

Προτού αραδιάσω όλες τις παροιμίες που έμαθα στο δημοτικό, παίρνω αμπάριζα τις έξι (το θερινό θα... φέξει!) παραγωγές εσοδείας αυτής της κινηματογραφικής εβδομάδας. Όποιος πρόλαβε... ταινία είδε! (σημείωμα αρχισυντάκτη.: Νισάφι οι παροιμίες Γκαρή γιατί το πολύ το κύριες ελέησον...):

6. Ricordati di me - Απιστιες


Αγάπη μου (Monica) εγώ μάλλον θα σε ξεχάσω, αν μετά τα δευτερό-τριτα του Hollywood γυρίζεις του φωτορομάντζου το... κέρατο όπως τουτοδω... Τηλεοπτικό τριπάκι κάργα συντηρητισμού και αριστερίζουσας νομενκλατουρέ φορμόλης. Stay Away.





5. The Galindez File - Φάκελος Γκαλίντεζ

Δεν (αντι)λέω, χρονιά πολιτικού σινεμά διανύουμε, όμως των Σπανιόλων σκηνοθετών δεν τους βγαίνει το παγκοσμιοποιημένο political statement του θέματος. Έτσι έγινε και σχετικά πρόσφατα με το Soldados di Salamina. O Keitel εδώ ότι η Beluci πιο πάνω: Μαϊντανός σε μια σαλάτα υποτίθεται αντι-αμερικανική, χωρίς όμως το λαδόξιδο της καυστικής φιλμικής καταγγελίας.





4. Ξαφνικος Ερωτας

Ο Τσεμπερόπουλος αποτελούσε ανέκαθεν στα άγονα χωράφια του ΝΕΚ μια περίπτωση ειλικρινούς, έντιμου, προσεγμένου αισθητικά σινεμά που μπορεί να αγγίξει τον μέσο Έλληνα θεατή. Η τρυφερότητα του ξαφνικού έρωτα που είναι τόσο μια διέξοδος όσο και θνησιγενής, μας χαϊδεύει τα συναισθήματα ακόμη και είκοσι χρόνια μετά. Και, η Μπέττυ Λιβανού, ως η ερωτικότερη ελληνίδα ηθοποιός της τελευταίας τριακονταετίας.





3. Le Cerf-volant - Ο Χαρταετος

Με δύναμη από το Λίβανο, μια ασυνήθιστη καθημερινότητα μιας φυλής (Δρούσοι) που είναι… μπαλάκι μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, κινηματογραφημένη με τον συνήθη μαγικό ρεαλισμό, και τις ευπρόβλεπτες πολιτικές υποσημειώσεις μέσα από gags που αντιπαρέρχονται τη μιζέρια της κατάστασης των πραγμάτων. Αργυρός ο Λέων στη Βενετία πέρυσι, για ένα film καλοσυνάτο που εξαντλείται στον λαογραφικό του πλούτο.





2. The Revenge of the pink Panther - Η Εκδικηση του ροζ Πανθηρα

Δεν είναι η καλύτερη της σειράς, σχεδόν αυτοπαρωδούμενη από ένα ισχνό σενάριο, μολαταύτα στέκεται ακόμη και σήμερα, χάρη στην ευφυΐα του Edwards να αφήσει τον Sellers σε έναν παροξυστικό αυτοσχεδιασμό παρέα με τους regulars Κάτο και Ντρέιφους. Και όπως πάντα, η μνημειώδης μουσική επένδυση του Henry Manchini να συντροφεύει κεφάτα αυτήν την χαρούμενη φάρσα, τελευταίο κατ` ουσίαν πανηγύρι του Sellers στον κόσμο του Ροζ Πάνθηρα.





1. Topkapi - Τοπ Καπι

O Jules Dassin, αυτός ο... Έλληνας, δεν ήταν ποτέ ο μέγας σκηνοθέτης. Πέρα από το Ριφιφί (από κοντά και η Φαίδρα), δεν κληροδότησε το παγκόσμιο σινεμά με κάτι συγκλονιστικά αξιομνημόνευτο. Ήταν όμως ο έρωτας του φακού του με το απόλυτο θηλυκό που λεγόταν Μελίνα Μερκούρη που έκανε τα κάδρα του να στάζουν έναν ερωτισμό αιθέρια σκανδαλιστικό. Το ΤΟPKAPI έχει να επιδείξει κυρίως δύο στοιχεία: Tη σεκάνς της ληστείας που διδάσκεται σε κάθε επίδοξο δημιουργό heist movie και την υποδειγματική (και δίκαια oscarική) ερμηνεία του έτερου... Έλληνα (με την κοσμοπολίτικη έννοια του όρου), του μακαρίτη Peter Ustinov. Η ταινία είναι παγωμένη λεμονάδα, από φυσικό χυμό λεμονιού και λίγο δυόσμο για το τζιζ στον οισοφάγο...


Δεύτε τελευταίον ασπασμόν cineλληνες, σε μια εβδομάδα αρχίζει ολυμπιάδα και θα πούμε την ταινία... ταινιάκι! (Ευτυχώς που υπάρχει και το Zeppelin...)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.