• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 22 Ιουλ 2004

BEND IT LIKE RIVALDO




Ο Βίτορ Μπαρμπόσα Φερέιρα όπως είναι το πλήρες όνομά του έχει φορέσει στο παρελθόν τη φανέλα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, της Μπαρτσελόνα και της Μίλαν, ενώ τους τελευταίους μήνες αγωνίστηκε για ένα διάστημα και στην πατρίδα του με τα χρώματα της Κρουζέιρο. Πρόκειται αναμφίβολα για τη μεγαλύτερη μετεγγραφή που έχει γίνει ποτέ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου η οποία ολοκληρώθηκε και τυπικά σήμερα Τετάρτη. Ο Ριβάλντο θα συναντήσει στον Ολυμπιακό και τον καλό του φίλο Ζιοβάνι, με τον οποίο ήταν αχώριστοι στη Βαρκελώνη. Ο Ριβάλντο έχει ύψος 1,87 εκ. και ζυγίζει 75 κιλά. Ινδάλματά του είναι ο Ζίκο, ο Μαραντόνα και ο... Μάικλ Τζόρνταν, ενώ αγαπημένη του ταινία είναι ο «Τιτανικός» του Τζέιμς Κάμερον (Από το www.flash.gr)


Ποιος (Γκαρής) έχει ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ τη χειρότερη φωτό στο Cine λέμε τώρα;

· «Έχω την επιθυμία να βάζω τα πάντα στη διάρκεια μιας ταινίας – μέσα στο λόγο της, στη ροή της, και να μιλώ για τα σπορ, την πολιτική, ακόμη και για τα μπακάλικα. Οφείλουμε να βάζουμε τα πάντα σε μια ταινία.»
· «Δε γράφω τα σενάριά μου, αλλά αυτοσχεδιάζω ανάλογα στα γυρίσματα. Αυτός όμως ο αυτοσχεδιασμός δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν μιας προγενέστερης ενδότερης εργασίας, που προϋποθέτει μια αυτοσυγκέντρωση. Στην πραγματικότητα δεν κάνω σινεμά μόνο αν φιλμάρω, αλλά κάνω ταινίες κι όταν ονειρεύομαι, όταν τρώω, όταν διαβάζω, όταν μιλώ σε εσάς.»
· «Από την πρώτη μου ταινία, έλεγα πάντα; “Θα δουλέψω περισσότερο το σενάριο”. Αλλά, κάθε φορά καταλαβαίνω πως έχω ακόμη μια παραπάνω δυνατότητα αυτοσχεδιασμού, μια δυνατότητα να δημιουργήσω τα πάντα πάνω στο γύρισμα, δηλαδή χωρίς να εφαρμόσω τον κινηματογράφο πάνω σε κάτι. Έχω την εντύπωση ότι ο Ντεμύ ή ο Μπρεσόν, όταν γυρίζουν μια ταινία, έχουν μια ιδέα για τον κόσμο που προσπαθούν να εφαρμόσουν στον κινηματογράφο, ή , έχουν μια ιδέα για τον κινηματογράφο που βιάζονται να επιβάλλουν στον κόσμο. Ό,τι και να συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κινηματογράφος κι ο κόσμος είναι καλούπια για υλικά, ενώ στον Τρελό Πιερό δεν υπάρχει ούτε καλούπι, ούτε υλικό.»
(Από το L’ Avante Scene Du Cinema, Νο 70, Μάιος 1967)

Είμαι στο τραμ και διασχίζω υπερήφανα την παραλιακή. Χωρίς εισιτήριο. Όπως (για τελευταία φορά δωρεάν) σήμερα, έτσι και αύριο, έτσι και πάντα. Αφού το σήκωσα το… τιμημένο, ήρθε ο Ριβάλντο να μετακομίσει στο Καραϊσκάκη και να μου φουντώσει την ενδόμυχη υπόνοια ότι δεν ήμουν μόνος που τσεκάρησα στο Euro 2004 πως ο καλυτερότερος παίκτης της Εθνικής ήταν ο Νικοπολίδης, του… Ολυμπιακού. Ξηγήθηκε φυσικά και ο Τζιοβάνι βέβαια που τώρα θα πάψει να νοιώθει τραγικά μόνος στην επίθεση, ενώ τώρα με το φιλαράκι του θα χορτάσουν τα μάτια μας Βραζιλιάνικο Del(ί)Rio.

Δεν πήγα απόψε στο Jeepers Creepers 2 στο Χαλάνδρι. Είναι μια από τις ελάχιστες Cine-Premieres που χάνω. Πιάνω τώρα δα στα χέρια μου το Evil Dead του Raimi σε συλλεκτικό Region 9, ντρέπομαι για πάρτη μου όπως φυσικά και για τον Bruce Campbel και για όλες αυτές τις γραφικότητες, 20 και πλέον χρόνια μετά. Κι όμως, η επιδραστικότητα του Evil Dead (το φέρνω με τρόπο) στο Jeepers Creepers είναι τέτοια, ώστε να βάλει κι έναν F.F. Copolla να λερώσει την υπογραφή του συμμετέχοντας στην παραγωγή. Για μένα είναι το υποβόσκον tribute στον άθλ(ι)ο του Raimi που χρεώνεται την επιλογή του J.C.2 ως δική μας πρεμιέρα. Κι όσο άβολα νοιώθει τώρα ο κόντε- Rivaldo στο Ρέντη, έτσι (αντιστρόφως) ανάλογα νοιώθει παίζοντας με τα τρελο-budgetαρίσματα των 150 εκατομμυρίων $ και βάλε του Spidey ο πάλαι- πότε- φτωχοπεινάλας Sam.

Οι καλοκαιρινές μας επελάσεις επί της οθόνης cineχίζονται με την πικάντικη μεταμεσονύχτια του Σαββάτου στη Φιλοθέη. Επιμένουμε βόρεια, για να μη χαλάσουμε χατήρι στους cine fans που ψιλοζορίστηκαν στο παρελθόν με την γεωγραφική απόσταση (sic) που τους χώριζε από προηγούμενες πρεμιέρες μας. Άλλα κόλπα εδώ, A Μi Madre le Gustan Las Mujeres (όχι η δική μου ρε – η άλλη!) και εδώ παίζει έντονα το περίπλοκο και θολό των ερωτικών επαναπροσδιορισμών του 21ου αιώνα με Woody Allenική ματιά και ισπανικό ταμπεραμέντο. Θα προσέξετε και την ανερχόμενη μούσα του Almodovar (Hable Con Ella, La Mala Education) Leonor Watling, και εν πάσειδι περιπτώσειδι θα περάσετε ένα πολύ, χμμ, ενδιαφέρον βράδυ, οι άντρες και ιδίως όσοι έρθετε με…το ταίρι σας!

Ο Jean Luc μου κλείνει το μάτι στο ρυθμό επαναληπτικής καραμπίνας: Αυτός έκανε τον Τρελό Πιερό χωρίς σενάριο και εμείς εδώ στο Cine πασχίζουμε να βρούμε ΤΗΝ σεναριακή ιδέα για το cine-movie που λέγαμε («λέγαμε»- όχι «γράφαμε») την περασμένη εβδομάδα. Σας ενημερώνω ότι οι σεναριογράφοι μας ΣωτηρόπουλοςΣαρλάς διψούν για φρέσκες, ζουμερές ιδέες. Οι ιδέες σας θα φιλοξενούνται ΕΔΩ στα cine.gr.forums ολόκληρο το καλοκαίρι, ενώ από το Σεπτέμβρη θα ενημερώνεστε τακτικότητα για το production status του cine project, με όλες τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες! Μην ντρέπεστε καθόλου να μας εξηγήσετε σε 25 λέξεις τι ακριβώς…συμβαίνει στο μυαλό σας, γιατί το θέμα είναι απλό: Δεν έχει καμιά αξία να κάνουμε κάτι χωρίς τη δική σας cineνοχή! Θα δράσουμε cin(e)ωμοτικά και μαζί θα κάνουμε το Evil Dead να μοιάζει απιστεύτου mainstream blockbusterιά μπροστά στο απερίγραπτο επινόημα της φαντασίας μας! (αυτής που φταίει για όλα…)

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ CINEMA

Παίζω- παίζεις – παίζουμε, στο cinema
Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιος κανόνας του παιχνιδιού
Γιατί είσαι ένα παιδί που δεν ξέρει ακόμα
Πως το cinema είναι ένα παιχνίδι για μεγάλους – κι εσύ είσαι ήδη μεγάλος γιατί ξέχασες
Τι είναι ένα παιδικό παιχνίδι
Υπάρχουν πολλοί ορισμοί – θα δώσω δυο τρεις
Να κοιτάζεσαι στον καθρέπτη των άλλων
Να ξεχνάς και να γνωρίζεις – γρήγορα και σιγανά, τον κόσμο και τον εαυτό σου
Να σκέφτεσαι και να μιλάς
Αστείο παιχνίδι που είναι η Ζωή.
Jean Luc Godard


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.