• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 07 Ιουλ 2004

BORN ON THE 4TH OF JULY




Νομίζω ότι είναι Τετάρτη, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να cineλθω, να βάλω δυο σκέψεις σε σειρά και να τις μοιραστούμε μαζί. Μια από τις (πάμπολλες, μικρές και φαινομενικά ασήμαντες) σκηνές που έδωσαν κινηματογραφικότητα στη ζωή μου, με φέρνει πίσω στην απιστεύτου κάλλους εφηβεία μου. Είχα έναν γνωστό, αρκετά μεγαλύτερο, ολίγον... σαλταρέν, τον αποκαλούμενο και «ελικοπτεράκι» από τα παιδιά της γειτονιάς. Συνήθως μιλούσε ακατάληπτα, προφανώς εξαρτημένος από κάποια ουσία για την οποία μιλούσες με δυσκολία στα πονηρά 80s. Εκείνο το απογεματάκι παίζαμε μπάσκετ σε ανοχτό γηπεδάκι, από τα μύρια όσα ξεφύτρωσαν μετά την ασύλληπτη, για τα δεδομένα της εποχής, νίκη της Εθνικής στο Eurobasket ’87. Το «ελικοπτεράκι», βαδίζοντας παράλληλα με τις γραμμές του terrain, κάτι μουρμούριζε, κάπως χειρονομούσε, παρεμβαίνοντας στο αθλητικό μας δρώμενο ως σκιώδης φιγούρα στο background, εντελώς Tatiκής σύλληψης.

Μετά από το πρώτο «μονό» κάναμε ένα break, καταϊδρωμένοι και λαχανιασμένοι. Καθόμαστε σε ένα παγκάκι, περιμένοντας τη σειρά μας να ξεδιψάσουμε από μια βρύση (με ζεστό νερό, μπλιαχ!) εκεί παραδίπλα. Το «ελικοπτεράκι» έρχεται καταπάνω μας γεμάτο έξαψη, κι αρχίζει να μας βομβαρδίζει με ακατάληπτες φράσεις, με μια από αυτές να αποτελεί την μύηση μου στη μαγεία του σινεμά – όχι ως Τέχνη αλλά περισσότερο ως τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Τι ξεστόμισε λοιπόν ο... τυπάρας; Το γράφω και ριγώ, αφού χρόνια μετά δικαιώθηκε αυτή η αναπάντεχα ιστορική φράση:
Ξέρετε ρε σεις ποια είναι η μαγκιά του σκηνοθέτη; Εσύ, όταν βλέπεις μια ταινία, νομίζει ότι καταλαβαίνεις τι πραγματικά... τι συμβαίνει; Όχι, δεν καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις, είσαι αλλού, βλέπεις κάτι άλλο. Η μαγκιά του σκηνοθέτη είναι ότι αυτός βλέπει τα πάντα και εσένα σου δείχνει μόνο ένα πλάνο!»

Η τεράστια εθνική επιτυχία της κατάκτησης της 1ης θέσης στο Euro 2004 περνά πλέον στην αθλητική Ιστορία, καταγεγραμμένη ως η πλέον αναπάντεχη έκπληξη στην ποδοσφαιρική υφήλιο. Κάποιοι από εμάς την είδαν στείρα εθνικιστικά, σε στυλ «εμείς οι βλάχοι όπως λάχει». Άλλοι προσδοκούν ανάλογη ανάσταση του ελληνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο. Υπάρχουν κι αυτοί που κοιτάνε το ρολόι τους για να τελειώσει η βαβούρα, «και τι έγινε στο φινάλε, μπάλα ήταν – δεν ήταν και το τέλος του κόσμου!». Στα δικά μας χωράφια, οι αιθουσάρχες και οι εταιρίες διανομής, ήπιαν το πικρό ποτήρι μέχρι τον πάτο, βλέποντας τις ταινίες να κλείνουν κάστρα με 50 –100 εισιτήρια την παράσταση. Ο καθένας μας βλέπει κι από ένα πλάνο, μια εικόνα, ένα καδράρισμα της πραγματικότητας. Παραβλέπει όμως τη μαγκιά του σκηνοθέτη.

Το αποθησαύρισμα της ανεπανάληπτης ελληνικής επιτυχίας δεν έχει την αποστολή να γομώσει τον εθνικό μας τσαμπουκά, άιντε να κράξουμε τον Αλβανό ή να δείρουμε κανα Πακιστανό, «έτσι, για το τζέρτελο να’ ουμε!». Η μαγκιά είναι να μας σοκάρει... θετικά. Να μας ταπεινώσει ακόμη περισσότερο. Να πιστέψουμε στο θεϊκό Καζαντζάκειο της Αναφοράς στο Γκρέκο: «Κάνε αυτό που δεν μπορείς»
Ποιός ήρθε; Το ξαναγράφω, ανάβω τσιγάρο και περιμένω να το σκεφτείς καλύτερα: «Κάνε αυτό που δεν μπορείς». Το αδύνατο, το πάνω από τις δυνάμεις σου ή ορθότερα από τη μεζούρα και τα μέτρα που σου έχουν θέσει οι άλλοι. Τι να λέμε τώρα για το Θαύμα της Λισαβώνας; Είναι σαν να έρθω και να μαζέψω τους cineργάτες και να τους πω: «Κοιτάξτε παλλικάρια μ’ (αλά Αναστασιάδης), θέλω να κατεβάσετε την ιδέα την τρελλή, την super, βάλτε και τους cine fans στο κόλπο. Αυτήν την ιδέα θα την κάνουμε ταινία! Θα τη γυρίσουμε εμείς, όπως θα θέλαμε να είναι η ταινία που ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε! Κι αφού αυτό το ...καταφέρουμε, θα τη βγάλουμε στον κόσμο. Σε φεστιβάλια, στις αίθουσες, παντού!».

Και τη βγάλαμε λέει την ταινία και παθαίνουν πλάκα οι κριτικοί και παραληρεί ο κόσμος και παίρνουμε σβάρνα τα βραβεία και τις διακρίσεις και βάζουμε πλώρη για το Hollywood και σκάμε μύτη και στην Απονομή για τα oscarάκια και τα ρέστα. Και εσύ μου λες “Γκαρή θες διακοπές και μάλιστα...εχθές και... ακόμα εδώ είσαι;“ και εγώ σου απαντώ: To πιστεύω και θα το κάνω – κι ας μην το μπορώ! Το παράδειγμα το έχω. Κι αν το συγκρότημα του έλληνα Όθωνα Ρεχάγκελ ήταν το πειρατικό που κούρσεψε τις ποδοσφαιρικές υπερδυνάμεις στα νερά του Dragao και της Lisboa, ας είναι δικό μας το... αντιτορπιλικό ή μάλλον το... παγοθραυστικό, για να διαλύσουμε την παγερή αδιαφορία του κόσμου για ελληνικό πρωταθλητισμό στο σινεμά αφού δεν έχει εκεί μια τέτοια (π)σαρωτική Εθνική!

Ένα μήνα και κάτι πριν τους Ολυμπιακούς έχουμε ήδη ανέβει λίγο ψηλότερα. Το αμερικανικό έθνος γιόρτασε το Independence Day του την Κυριακή. Εμείς την ίδια μέρα (ανα)γεννηθήκαμε (για να πληρωθεί το προφήτου- Εφιάλτη- το -ανάγνωσμα: «είμαστε όλοι Αμερικανοί!»), με το ποδόσφαιρο να σέρνει πρώτο το χορό, υλοποιώντας αυτό το όραμα που τόσοι και τόσοι μας είχαν τάξει στο παρελθόν ως «υπέρβαση». Μην το χαλάσουμε, μην το πάρουμε πάνω μας. Περισσότερη ομαδική δουλειά, περισσότερη ατομική και συλλογική ευθύνη. Αρχές που πάνε γάντι σε κάθε δουλειά συνόλου, είτε λέγεται Εθνική ομάδα είτε... Cine.gr.

«Εϊ, cineργάτες, Cine Fans, κοιτάξτε, έχω μια ιδέα...από που όμως να αρχίσω, ερμμ...έχετε ακούσει ποτέ πια είναι η μαγκιά του σκηνοθέτη; Χμμμ, πως θα σας φαινόταν εάν...τελικά καταφέρετε αυτό που δεν μπορείτε, έχω ένα σχέδιο...καταλαβαίνετε...»


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.