• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 23 Ιουν 2004

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ PAPE BOUBA DIOP;




France 0-1 Senegal

Senegal shocked France and the footballing world by claiming victory in the opening game of the 2002 World Cup. Midfielder Pape Bouba Diop upstaged France`s cast of star names to score the decisive first goal of the tournament after 30 minutes. Roger Lemerre`s team were patient to the extent of being pedestrian at times, and in an open game their probing play was often predictable.
The glory of their 1998 campaign now seems a distant memory after Senegal`s sensational World Cup debut four years on. “

Πηγή: news.bbc.co.uk






Είναι ωραία να κερδίζεις (βλ. Joker) στο Euro! Ακόμη καλύτερα δε, να προχωράς...χάνοντας! Κάποιος να μου λύσει την απορία για το πόσο σχετική είναι με την πραγματικότητα η ευχή «Να κερδίσει ο καλύτερος» των ασχολουμένων με το τόπι για να έρθω στα ίσια μου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά πήρανε αέρα τα μυαλά μου και περιμένω να μάθω ως Έλλην τον διαιτητή του τελικού, γιατί ανησυχώ αν θα μας παίξει 50 – 50!

Με την Πορτογαλία δικαίως ξιπαστήκαμε – δε λέω. Θυμάμαι την εξάμηνη φοιτητική μου παραμονή στην Coimbra πριν από μια 5ετία και μου΄ρχονται πίσω δυο έντονες ανάμνησες. Η μια είναι το ότι οι Πορτογάλοι είχαν την πεποίθηση ότι όσο χάλια κι αν πήγαιναν στην τότε 15μελή E.U. υπήρχε πάντα από κάτω τους στα νούμερα ο απόλυτος τελέπας: Εμείς. Η άλλη πως στο όνομα «Ισπανία» και σε κάθε σύγκριση μαζί της πέταγαν καντήλες σε στάδιο προκεχωρημένης σηψαιμίας. Ειδικά στην μπάλα δε σήκωναν κουβέντα.

Όταν έφυγα από το αεροδρόμιο της Lisboa, κράτησα μέσα μου το πλάνο των αφισών που διατυμπάνιζαν την τότε υποψηφιότητα για το Euro 2004. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν οι Πορτογάλοι αποκλείονταν την Κυριακή από τους Ισπανούς – ειδικά από αυτούς. Μιλάμε για πολλαπλή εθνική τραγωδία. Η ήττα από την Ελλάδα τους ήρθε γλυκό πετιμέζι. Όπως και η δική μας από την υποτιθέμενη χειρότερη ομάδα του ομίλου, τους Ρώσοι (sic), οι οποίοι έδειχναν ότι ουδείς δεν τους είχε σφυρίξει μέχρι τη λήξη του match ότι δεν είχαν καμιά πιθανότητα πρόκρισης.

Repetition s`il vous plait!


Ο μύθος του Δαυίδ με τον Γολιάθ είναι παλιότερος από την Παλαιά Διαθήκη. Καρφωμένος στο αρχέγονο DNA του ανίσχυρου κόντρα στον μη αντιμετωπίσιμο (θεωρητικά, θεωρητικά...) αντίπαλο. Είναι μύθος που μπορεί αυτούσιος να μεταφέρθηκε μια (υποφερτή) φορά στο ομώνυμο b` classic του 1960 με τον Orson Welles, όμως ως σεναριακή συμπύκνωση έχει αποδοθεί τις άπειρες φορές στο πανί στη διαχρονικότητα του κινηματογραφικού μέσου. Ο λόγος απλός και ευεξήγητος: Είναι το θά(υ)μα! Η υπέρβαση των νόμων της φυσικής και της χημείας, κάτι σαν τις διευκρινιστικές δηλώσεις των υπευθύνων για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, ότι τάχα μου θα κάνουμε τους πιο επιτυχημένους αγώνες από καταβολής του θεσμού...

Είμαστε ο Δαυίδ λοιπόν, χωρίς ελπίδα, έτσι; Τότε ΤΙ να πει η Σενεγάλη για το καρα -απίστευτο 0-1 της πρεμιέρας του Mundial 2002; O Γολιάθ μιλάει γαλλικά και φαίνεται ότι ψιλο- σνομπάρει, με αυτήν την έννοια λοιπόν είναι όντως προτιμότερος από τους Άγγλους που έχουν τσιτώσει από την ατελεύτητη... α-κουποσύνη τους, μετά το διαβόητο Mundial του 1966 στην έδρα τους. Χωρίς άγχος, με συγκέντρωση και απλό, στρωτό ποδόσφαιρο υπάρχει ελπίδα. Αυτή που πεθαίνει με το τελευταίο σφύριγμα.

Σάμπως το ίδιο πάνω-κάτω δεν παίζει και με τις κινηματογραφικές βραβεύσεις; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για το κοινό από το να βλέπει την αναπάντεχη νίκη μιας ταινίας ή συντελεστή από το πουθενά. Μην ξεχνιόμαστε, το «εκπληκτικό» βγαίνει από την έκπληξη. Και είναι εκπληκτικό το να βλέπουμε ταινίες σαν Τα Πάθη του Χριστού ή (τώρα-νάτη-πετιέται!) του Fahrenheit 9/11, να σαρώνουν, σε πείσμα των ισχυρών παικτών της βιομηχανίας. Ή το (ευρωπαϊκό) φαινόμενο Amelie πριν από μερικά χρόνια.

Όσες ταινίες και να ανοίξουν τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο βασιλιάς θα είναι το ποδόσφαιρο. Θα το περάσουμε κι αυτό cineλληνες! Και για να δείξουμε ανωτερότητα κάνουμε κι ένα αφιέρωμα στην κινηματογραφική μπαλίτσα. Φτιάξαμε μια ενδεκάδα ταινιάκια και κατεβαίνουμε στο γήπεδο για να δείξουμε τι αξίζουμε. Ξέρετε, ψαλίδια, ψαράκια, φτερνοτάκουνα και γλυκά βολ πλανέ στο μπακλαβωτό! Τζαρτζαρίσματα, βρώμικο παιχνίδι, ντρίπλες, πάσα – διαβήτης, ανεπανάληπτα τετ-α-τετ και η κλασική αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ.

Καρέ – καρέ προβάλουμε το ποδόσφαιρο ως ευχάριστο διάλειμμα στον απέραντο cineματικό μας κόσμο. Χώρια που υπάρχει και διαγωνισμός που θα χώσει την αδρεναλίνη στα δίχτυα! Μολαταύτα, δεν ξεχνάμε τα θερινά, όπου παίζεται το θρίλερ του Σαββάτου κάθε εβδομάδα που βγαίνουν τα νούμερα στο Κυτίον το Ελληνικόν. Και επειδή το έχω καρατσεκάρει, στην Πορτογαλία δεν υπάρχουν θερινά...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.