• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 26 Μαϊ 2004

ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΕΣ CANNES




Friends,

Hello from Cannes! I’m sure by now many of you have heard the good news—“Fahrenheit 9/11” has won the top prize at the Cannes Film Festival. It is the first time in nearly 50 years a documentary has won the Palme d’Or (the Golden Palm).

Myself and twenty-six members of our crew are here in Cannes and we are in a state of shock. None of us expected this. First came the critics’ reviews on Monday (The New York Times called it my best film ever), then the audience reaction at our premiere (a 20-minute standing ovation, a new all-time record for the festival), the International Federation of Film Critics Award on Friday, and then the best film prize last night. It’s all been an incredible week for us and I can’t wait to get back home and show you all this wonderfully powerful film we’ve made.

No, we still don’t have a distributor in America as I write this but after winning the world’s top film prize I’d give it about one more day (if that) before we have someone brave enough (and smart enough) to show Americans what the world can already see (Albania, this week, became the final country—other than the U.S.—to sign on with a distributor).

I am still hoping for a July release (4th of July weekend?) both in the U.S. and around the world.

I fully expect the right wing and the Republican Party to come at me and this film with everything they’ve got. They will try, as they have unsuccessfully in the past, to attack me personally because they cannot win the debate on the issues the film raises—namely, that they are a pack of liars and the American people are on to them. And, if the early screenings of “Fahrenheit 9/11” are any indication, those who see this movie will never view the Bush administration in the same way again. Even if you already can’t stomach George W. Bush & Co., I think this movie will take you to places you haven’t gone before, with laughter and with tears.

I will let you all know—as soon as we have a distributor—the date the film is opening. Until then, check out some of the articles that have been written, and check out the awards ceremony from Cannes. Thanks everyone for your support.

Yours,
Michael Moore
mmflint@aol.com
www.michaelmoore.com






Έχω σκοπό να πανηγυρίσω την επικυρωμένη βεβαιότητά μου για τον πρωτοφανή θρίαμβο του Mr. Moore στις Cannes; Όχι. Να αλαλλάξω για το ηχηρό ράπισμα κατά της αμερικανικής μονοκρατορίας; Tres banale, που λένε και στην ορεινή Αητοραχούλα. Να μιλήσω για την διαφαινόμενη επιστροφή του πολιτικού σινεμά, σε ένα κινηματογραφικό τοπίο εκκωφαντικά κενό; Το έπραξα την προηγούμενη εβδομάδα. Μην επαναλαμβάνομαι. (Γκαρή μας έσκασες και στα ‘χουμε και μαζεμένα που μας έβγαλες το Άκου Να Δεις με τετραήμερη καθυστέρηση, άντε να...τ’ακούσεις!). Αλλού το πάω το γράμμα.

Στο προκείμενο λοιπόν. Ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα των τελευταίων Καννών(ε); Ότι επιτέλους η κινηματογραφική βιομηχανία άκουσε την ανάγκη του κόσμου για κινηματογραφική αλλαγή! Σας βαρεθήκαμε κύριοι – και σας και τα στημένα σας CGI μπαρμπούτσαλα. Θα πάω να τα σκάσω τα 8 (ποιό 7ευρο;) ευρά μου και θα χαβαλεδιάσω και ως εκεί. Νομίζετε ότι με κοροϊδεύετε αλλά εγώ έχω και το μαχαίρι, βαστάω και το πεπόνι. Δε σας υπολογίζω όμως, δε μου λέτε τίποτα. Θα σας πάω μια βδομάδα No1 στα ταμεία και μετά...από δω ήρθαν κι άλλοι. Είστε της οκάς. Δώστε μου φαϊ – όχι χάμπουργκερ. Αλλιώς πάω σπίτι μου και τρώω μαγειρευτό της μάνας μου (μέχρι η γυναίκα να σπάσει κανα νύχι μπας και μπουν οι προϋποθέσεις για να πιάσει παθιασμένα την κατσαρόλα).

Ποιά ταινία σταύρωσε εφέτος όλους τους εισπρακτικούς της αντιπάλους; Τα Παθη του Mel Gibson. Say…controversial! Πίστη, φανατίλα, αντισιμιτισμός, politics! Cineχίζω με την τραγική ειρωνία: Ετοιμαστείτε για το νέο μέγα χαμό από την ταινία που δεν τόλμησε να διανείμει η Icon του Mel και η Disney του Eisner (για πόσο ακόμη...), τόλμησε όμως ο πανούργος Weinstein της μικρο-μέγαλης Miramax: Fahrenheit 911. Οι προεδρικές εκλογές του 2004 θα μείνουν στην ιστορία εξαιτίας αυτού του film. Αν ήμουν μέσα στο πλήθος του απίστευτου, 20λεπτου standing ovation στις Cannes, θα φώναζα: "Κάτθανε Διαγόρα!" (όχι ο Χρονόπουλος – ο άλλος). Παίζεται για Ιούλιο στα States, εδώ το περιμένουμε μετά βαϊων και κλάδων κοντά Νοέμβρη.



Μετά το Le Monde du Silence (1956) του Jack – Yves Cousteau (το μεγαλειωδέστερο documentary feature ever made), o Mr. Moore έρχεται μισό αιώνα μετά να αναστήσει το, επαπειλούμενο (και αυτό) από τη γιγαντιαία χολυγουντιανή σαβούρα, είδος. Να επιστρέψω όμως στην αρχική μου σκέψη: Το θέμα δεν είναι καν εκεί. Το παιχνίδι πέρασε στον κόσμο. Ποιός είναι ο Tarantino;

Είναι ένας από εμάς. Ένας (ταλαντούχος) ταινιοφάγος είναι. Γουστάριζε Ασία (και ετίμησε Ταϋλάνδη, Κίνα, Ιαπωνία, αναγνωρίζοντας ένα ρεύμα που θα μας απασχολήσει σε επόμενο... σεντόνι), αλλά δεν του πήγαινε. Apolitique και οπαδός της καρικατουρέ βίας, ναι, αλλά δεν του πήγαινε. Είδε (όχι με την έννοια του «βλέπω» αλλά του «καταλαβαίνω») πως εδώ παίζεται κάτι σημαντικό. Μην γελιέστε από το επιχείρημα «το έκανε για προκαλέσει την ίντριγκα, «για να το παίξει γαλλάκι». «Ήταν απλά η καλύτερη ταινία», του ψυθίρισε στην Απονομή του Φοίνικα.

Η αρχή έγινε. Η καλύτερη ταινία (όχι απαραίτητα καλλιτεχνικά – σίγουρα πάντως μια εντέλει...αναγκαία πρόκληση για τα εγκεφαλικά μας κύτταρα) βραβεύτηκε. Το επόμενο βήμα πρέπει να γίνει από εμάς. Στις αίθουσες. Στα forums. Μεταξύ μας.

Καλό και αγχωλυτικό το τάδε-δείνα reality, και το κάθε τηλεοπτικό τζερτζέλωμα, όμως τον cineφίλο τον ξεχωρίζει κανείς από την απλή – αλλά καίρια- ειδοποιό διαφορά: Δεν βλέπει απλά – καταλαβαίνει.

Πάνω στην ώρα έρχονται και τα θερινά. Κι αργήσανε κιόλας. Έχουμε να δούμε το σαπάκι της… αρκούδας (ούτε καν Βερολίνου, έτσι;). Ας δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στις ταινίες που δεν προλάβαμε να εκτιμήσουμε την περασμένη σεζόν. Όσο για τις επανεκδόσεις φέτο, πέφτουμε από την κατηγορία «κλασικό αθάνατο αριστούργημα» στην «παραγνωρισμένη μεγάλη ταινία του μέγα δημιουργού» Κοινώς, τα δευτερότριτα των αναγνωρισμένων και δοξασμένων.

Όλα καλά, όσο υπάρχει επιλογή. Κι αυτό είναι τις περισσότερες φορές και ποσοτικό θέμα κι άλλο τόσο ποιοτικό, δηλ. εν γένει… cineδημοκρατικό. Το Cine.gr στηρίζει με ζήλο τα θερινά σινεμά, ειδικά όταν αυτά εντάσσονται στη δημοτική πολιτιστική πρωτοβουλία. Το πως θα το...χαρείτε πολύ σύντομα. Cin(e)τονιστείτε λοιπόν!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.