• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τρί 25 Ιουν 2002

Τελικός…Πανικού και το βάρος της φανέλλας




Football fans – CINEfil: Βίοι Παράλληλοι. Οι «μεν» περιμένουν τέσσερα (4) συναπτά έτη την ιερή στιγμή της σύγκρουσης των παραδοσιακότερων (sic) δυνάμεων στο παγκόσμιο... κλωτσοσκούφι (με την απίστευτη κοινωνιολογικά επιρροή του). Βραζιλία – Γερμανία, δηλαδή το φαντεζί «θέαμα» που «κοχλάζει» ενάντια στην «παγωμένη» ποδοσφαιρική ρώμη που δοξάζει το «αποτέλεσμα». Σε έναν τελικό πανικού, δύο βαριές φανέλλες θα συγκρουστούν για τη διαδοχή στο θρόνο του βασιλιά των σπορ. Οι μοίρα των «δε» δεν απέχει και τόσο εκείνη των «μεν». Ζητάτε απόδειξη;

Μέσα στην κινηματογραφική…αναβροχιά, περιμένουμε ένα γερό παιχνίδι στο πανί, από ένα δημιουργό που ξέρει να σπέρνει τον πανικό, παίρνοντας τις αισθήσεις μας βόλτα στο οπτικοακουστικό του παραμύθι. Στην ευρύτερη ίσως κινηματογραφική κατηγορία και συνάμα την πιο αδικημένη στις απανταχού βραβεύσεις, το thriller, έχουμε με αρκετή καθυστέρηση (ο τελευταίος ήταν ο Brian De Palma ) δύο ακόμη επίδοξους επιγόνους του maitre Alfred Hitchcock : Ο λόγος για τους M. Night Shyamalan (με μικρότερο μα εντυπωσιακό δείγμα γραφής- εν αναμονή του Signs) και David Fincher. Βαριά φανέλλα λοιπόν ο τελευταίος, έχει ήδη επιβληθεί πολλάκις στο κινηματογραφικό μας αισθητήριο, η επιστροφή του όμως, σίγουρα δεν προκαλεί τον… επιθυμητό πανικό. Η σκηνοθετική του στόφα είναι όμως τέτοια, που και στις περιπτώσεις όπου χάνει το γκολ, δεν το τρώει στην ξαφνική μας (κριτική) αντεπίθεση! Αντισηπτικό thriller δωματίου το Panic Room - Δωματιο Πανικου, η κάμερα είναι ασταμάτητη, οι χαρακτήρες όμως ανολοκλήρωτοι. Οι γυναικείες ερμηνείες στα θετικά, όμως η «σε ενδιαφέρουσα» στα γυρίσματα Jodie Foster για κάποιους Άλλους λόγους θα προτιμούσα να μην έμπαινε αλλαγή στη θέση της Nicole Kidman . Οι κακοί είναι καρικατούρες, ενώ ο Forest Whitaker σε λάθος ρόλο. Το τέλος ανεξήγητα τόσο αδύναμο, που μοιάζει... ηθελημένο. Ο Fincher όμως σώζει την παρτίδα έχοντας πάρει ήδη το μεγάλο (θεματολογικό) ρίσκο από την αρχή. Στήνει καθηλωτικές σκηνές χωρίς να πάψει να περνά (αγαπημένο του σπορ) τα αναρχικά του ιδεολογικά μοτίβα: Ο παραλογισμός της υποχόνδριας άρχουσας τάξης, η υστερία κατά της εγκληματικότητας (11th September syndrom), η κατάρρευση της οικογενειακής (ποιάς οικογένειας;) εστίας ως τελευταίου οχυρού ασφάλειας. Ναι, υπάρχουν σκηνές όπου η ταινία παλινδρομεί όμως σφύζει από το ταλέντο του δημιουργού της, γι΄αυτό και θα τη δούμε. Ως τα πέναλτι…

Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Fincher και τον Eric Rohmer ; Μα, ο ένας ζωγραφίζει για τα μάτια, ο άλλος δε βλέπεται, αλλά…ακούγεται! Στα πλαίσια του Rohmer overdose του φετινού καλοκαιριού, η τελευταία από τις “Six moral tales” του γοητευτικού φλύαρου, L`Amour l`apres-midi - Ερωτας το Απογευμα (1972) ή… «η εκδίκηση του κερατά!» - προχρονολογημένη απάντηση στην Απιστη του Adrian Lyne. Φραγκάτο ζευγάρι, μεγαλοδικηγόρος αυτός, πειθήνια σύζυγος που λίγο μιλάει και πολλά καταλαβαίνει αυτή, και να ‘σου ο θηλυκός πειρασμός από τα παλιά να αναστατώσει το αρσενικό. Ο φίλος μας (τον συμπονάμε βλέπετε…) ζορίζεται πολύ να ενδώσει στη γυναίκα –κυνηγό, όμως, ούτως ή άλλως, η απιστία έχει ήδη συντελεσθεί…κατ’ εξακολούθησιν στον νοσηρό (καλά τώρα…) εγκέφαλο του μεσήλικα (must για τον Rohmer) ήρωα του σκηνοθέτη. Μόνο για τους fans και τους νοσταλγούς του εγκεφαλικού flirt. Για το ποιο…ζωώδες του πράγματος, στρίψτε κατά… Hollywood μεριά.

Rue des Plaisirs - Ο Δρομος των Αισθησεων στα παρισινά μπορντέλα στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον φίλτατο Patrice Leconte ή αλλιώς, κλασσικό παράδειγμα εξόντωσης μιας εξόχως ενδιαφέρουσας σεναριακής ιδέας στο βωμό της αφηγηματικής… κυτταρίτιδας. Μικρός - υπηρέτης πόρνης (μια Laetitia Casta εντελώς άχρωμη, προφανώς.. κακοσκηνοθετημένη) της ψάχνει εραστή για να της δώσει όσα εκείνος νοιώθει…λίγος (πάρτε το όπως θέλετε) για να της προσφέρει. Κοντά στο θεματολογικό πεδίο (λατρευτική εμμονή στο Θηλυκό) του θαυμάσιου Εραστή της Κομμώτριας ,μακριά από την ποιοτική αρτιότητα του τελευταίου.

Τελικά η περίπτωση του Steve Martin είναι για πολλές...Novocaine(s)! Πέρα από δύο εντυπωσιακές ερμηνείες στο Roxanne - Ρωξανη και το The Father of the Bride , επιλέγει ρόλους σε ταινίες που…χρυσές μετριότητες να τις πω, πάλι πολύ τους πέφτει… «Ο οδοντίατρος που πέφτει στη δίνη της μοιραίας γυναίκας», φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι του πάει, όμως εκείνος παίζει «κόντρα» για να μας πείσει για το αντίθετο. Τα σενάριο…αλητεύει στα δρομάκια διαφόρων genres ( black comedy, noir, drama), για να καταλήξει στους δρόμους του… πουθενά! Οι Helena Bonham Carter(παρωδία της persona της στο Fight Club ) και Laura Dern είναι..αλλού ντ’αλλού (sic), ενώ μένει μόνος ο συνεπής (καθιερωμένος funky looser χαρακτήρας)και δικός μας Elias Koteas να επιπλέει σ’αυτό το ναυάγιο… (μπλιαχχ) νοβοκαϊνης!

Rendez –vous στα γνωστά… θερινά..


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.