• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 11 Μαρ 2004

COMPROMIS




Πάμε πάλι…

«Ανεξάρτητα από τους όρους που χρησιμοποιούνται, ελάχιστοι αμφιβάλουν ότι η πολιτική είναι στην πραγματικότητα η τέχνη του compromis (συμβιβασμού). Οι πολιτικοί που δεν είναι πρόθυμοι να συμβιβαστούν τυπικά χαρακτηρίζονται ως «ιδεολόγοι» - μια ετικέτα που δεν θεωρείται ακριβώς τιμητική στη χορεία της κάστας των πολιτικών. Επιπλέον, οι πολιτικοί που αρνούνται τον συμβιβασμό σπάνια νικούν ή δεν παραμένουν στην εξουσία στην εξουσία για τον προφανή λόγο ότι οι ασυμβίβαστοι δεν έχουν το πλεονέκτημα των «παροχών» προς τους ψηφοφόρους. Ο επιφανής οικονομολόγος Donnald Wittman ορθά παρατηρεί ότι «αυτό είναι που κάνουν οι καλοί πολιτικοί: δημιουργούν συμμαχίες και επιχειρούν αποδεκτούς συμβιβασμούς». Ο πολιτικός φιλόσοφος Jean Bethke Elshtain γράφει ότι «Μα, το compromis δεν είναι ένας μέτριος τρόπος να κάνεις πολιτική – είναι μια περιπέτεια, ο μόνος δρόμος σε μια επιτυχή δημοκρατία» (Donald J. Boudreaux and Dwight R. Lee – Politics as the Art of Confined Compromise)

(Τουτέστιν…μπαρμπούτσαλα!) Πάμε παρακάτω…

«Η τέχνη είναι πολιτική. Όχι ως παιχνίδι εξουσίας, προπαγάνδα ή χειραγώγηση· όχι ως κυβερνητική στρατηγική, επάγγελμα ή επιδίωξη του εφικτού. Και η τέχνη και η πολιτική είναι θέματα που αφορούν στην ύπαρξη. Είτε με τη μορφή ενός αντι-ολιστικού εργαλείου είτε ως αντίπαλον δέος του ιστορικισμού, του νέο-(ψηφιακού) καπιταλισμού, των στρατηγικών ομογενοποίησης και άλλων πληγών του Φαραώ η τέχνη αρθρώνει πολιτικό λόγο. Ίσως έφτασε η στιγμή να παραφράσουμε τον Πλάτωνα και να εισηγηθούμε ότι "ή οι καλλιτέχνες πρέπει να γίνουν οι βασιλείς ή οι βασιλείς καλλιτέχνες" αλλά όχι στα πλαίσια μίας προσχηματικά φιλελεύθερης ανταλλαγής ή συγχώνευσης ρόλων αλλά στη υπηρεσία μιας ανοιχτής διαλεκτικής. Βέβαια, η Ιστορία μας διδάσκει ότι, όποτε βασίλευσαν οι καλλιτέχνες, η κοινωνία πλήρωσε το τίμημα ( η περίπτωση Χάβελ κ.α.)» (Καλλιόπη Κουντούρη – editorial από το www.artzine-journal.com)

«Η Πολιτική είναι η Τέχνη του Εφικτού» - Otto Von Bismarck

« Η πολιτική δεν είναι η Τέχνη του Εφικτού. Είναι η απόσταση ανάμεσα στην δυστυχία και την καταστροφή» - J.F.K .




Η μία εκδοχή λέει ότι βαριέμαι να γράψω editorial και αραδιάζω αναλύσεις και τσιτάτα. Η άλλη πως μου τη βάρεσαν οι εκλογές στο δόξα-πατρί-και-υιώ-και-αγίω πνεύματι και πασχίζω να στανιάρω. H έτερη ότι ο Καραμανλής κέρδισε (αν και δεν κατάφερα ποτέ να εμπεδώσω το concept των «ηττημένων» σε μια γιορτή της δημοκρατίας όπως οι εκλογές όπου σχηματίζονται κυβερνήσεις «όοοολων των Ελλήνων») τη νέα διακυβέρνηση για να γίνει αυτό που ήθελε πάντα: Υπουργός Πολιτισμού! (Μου θυμίζει όταν – γύρω στα τέσσερα – δήλωσα λάβρος στον πατέρα μου ότι μεγαλώνοντας θα γίνω σουβλατζής, με την αφοπλιστική ερμηνεία: «Μα, έτσι θα μπορώ να τρώω όσα σουβλάκια θέλω! » ) Η ενωτική θεωρία αποφαίνεται όλα τα παραπάνω μαζί: Όλα είναι αλήθεια, και για όλα… φταίω εγώ! (Ο ψηφοφόρος)

Τέχνη & Πολιτική, ή Τι δουλειά έχει ο φάντης στο ρετσινόλαδο; Άπειρες οι διχοστασίες. Η Τέχνη είναι η προβολή της φαντασίας στην πραγματικότητα, η πολιτική στερείται φαντασίας (θυμάστε το περίφημο «η φαντασία στην εξουσία»;), κραυγάζουν οι στρατευμένοι αρτίστες, άρα…τόμπολα! Όχι, η πολιτική είναι μια από τις τέχνες, βρυχώνται οι Σοφιστές. Προσωπικά, δεν με ενοχλεί! Απλά θέλω να ζήσω, για να προλάβω να το δω να…παντρεύεται το πράγμα. Και στην ερώτηση «που το πας το γράμμα επιτέλους;») απαντώ ρερητορευμένα (sic) ο ίδιος:

Έστω και λόγω Ολυμπιάδας έχουμε ένα νέο πρωθυπουργό που το παίρνει πάνω του και αναλαμβάνει το αρμόδιο υπουργείο (Πολιτισμού). Καινοφανές, σύμφωνοι. Από τη μια, μου κάνει εξαιρετικά cool και μετα-μοντέρνο, από την άλλη όμως, όταν η συνολική εικόνα του νέου κυβερνητικού σχήματος αποτελεί προϊόν ξεκάθαρου κομματικού compromis, πώς να πεισθώ ότι οι… βασιλιάδες έγιναν καλλιτέχνες; H Τέχνη απαιτεί ρήξεις, υπερπήδηση κάθε έννοιας συμβιβασμού και συνθηκολόγησης με τα κατεστημένα συμφέροντα που λυμαίνονται μια χώρα που ξεκίνησε ως λίκνο του πολιτισμού για να καταλήξει…σταματώ, καταλαβαίνετε τη cineχεια, γίνομαι και banale και καθόλου δεν με…τιμεί αυτό…

Είμαι internet site, με λένε Cine.gr, παράγω πολιτιστικό έργο, χωρίς ταμπέλες, από- και- προς απλούς κινηματογραφόφιλους. Έχω τα πάγια cineδημοκρατικά μου αιτήματα, εκπροσωπώ το μέλλον που λέγεται διαδικτιακή συμμετοχική δημοκρατία. Πως στηρίξετε τον αγώνα μου (όπως φυσικά και τους λοιπούς θεράποντες του χώρου) κ. πρωθυπουργέ – υπουργέ πολιτισμού; Θα κοιτάξετε την ελληνική κινηματογραφία σε επίπεδο υποδομής; Θα ξανακάνετε το σινεμά λαϊκό τρόπο διασκέδασης; Θα στρέψετε το ενδιαφέρον του κόσμου στην δωρεάν, πολύπλευρη και άμεσα δημοκρατική (άρα, μη ελεγχόμενη) κινηματογραφική ενημέρωση;

Θέλετε παράδειγμα; Ρίξτε μια ματιά στα cine.gr. forums (να, ΕΔΩ!) όπου γίνεται το σώσον – ελέησον με τις απόψεις των cine fans σχετικά με τα Παθη του Χριστού. Αγνή, καθαρή απόλαυση προώθησης του διαλόγου που ξεκινά από ένα κινηματογραφικό έργο και απλώνεται στους απέραντους ορίζοντες της κοινωνιολογίας και της μεταφυσικής. Ή, εδώ παραδίπλα, στα Σχόλια και Κριτική της ταινίας, όπου τρώμε…το κραξιματάκι μας (πληθυντικός μεγαλοπρέπειας α λα Αβραμόπουλος) κιόλας! Cineχίστε έτσι, χώρια που μπορείτε να επιβραβευτείτε κιόλας, το μόνο που χρειάζεστε είναι επιχειρήματα στην κριτική σας κατάθεση…

Ωπ, μια πουταναφέραμε, καιρός να πιάσουμε και την κριτική επί των ταινιών της νέας κινηματογραφικής εβδομάδας, σωστά;

4. Tais-toi, του Francis Veber
Ο γνωστός για τις ανάλαφρες, παιχνιδιάρικες κωμωδίες του σκηνοθέτης (Le Placard - Κρυφο Ταλεντο, La Chevre) στήνει ένα buddy – con movie με τη δύναμη (εμπορικού) πυρός του γαλλικού σινεμά. Depardieu (o χαζούλης) – Reno (ο υπόγεια σκληρός, λιγομίλητος) σε περιπέτειες απόδρασης, με ευχάριστα gags και αφηγηματικό ιστό…πόας! Ο Gerard κλέβει την παράσταση εύκολα, χώρια που επιτέλους ξεφορτώθηκε αρκετά από τα περιττά του κιλά (εγώ να τα βλέπω, φευ!)


3. Hardcore, του Ντενη Ηλιαδη.
Δύο ανήλικες πόρνες, η Νάντια και η Μάρθα. Και lesbian lovers και partners-in-crime καταστάσεις. Τα media, o σαδο-μαζο σύνδεσμος, ο σεναριακός…αχταρμάς. Baise-moi - Γαμησε με ως πρότυπο style, τουτέστιν τρικαδόρικος (sic) εντυπωσιασμός, σκληρότητα αλλά όχι ψαχνό. Μένει το ταλέντο του Ηλιαδη (επηρεασμένο από την ευδόκιμη μικρή θητεία του στη διαφήμιση) και η ερμηνεία της Δανάης Σκιάδη (Νάντια). Pas mal για πρώτη φορά…


2. Cold Mountain, του Anthony Minghella
Αν κάποιος πέρυσι τέτοια εποχή τολμούσε (και είναι αρκετοί αυτοί) να μιλήσει για το αντίπαλο δέος στα φετινά oscars, πρόφερε απλά…Cold Mountain. O Harvey (βλ. Miramax) τελικά έσπασε το σερί του best picture nod (δικαίως), και ο καλλιτέχνης (όχι μεγάλος σκηνοθέτης όμως) Minghella, μέτρησε 7 υποψηφιότητες, κερδίζοντας όμως…τη Renee (δικαίως)! Αμερικανικός εμφύλιος και love drama, κάτι μεταξύ Ομήρου Οδύσσειας (δε σφάξανε!) και Gone with the Wind - Οσα παιρνει ο Ανεμος. Για επίπεδο παραγωγής και τεχνικές κατηγορίες δεν το συζητάμε, άλλωστε πρόκειται για το φοβερό crew του English Patient. Στον αντίποδα, το story σέρνεται χωρίς ουσιαστική σύνδεση με το θεατή, παρά την α λα Saving Private Ryan - Η Διασωση του Στρατιωτη Ραιαν εναρκτήρια απεικόνιση της Battle of The Crater κατά τη πολιορκία του Petersberg (1860).


Χημεία ελάχιστη μεταξύ LawKidman (κάτι πρέπει να κάνει σύντομα με την «εύθραυστη» μανιέρα της). Άδικη υποψηφιότητα για τον Law (Paul Giamatti, someone?), για τα χρωστούμενα από το A.I.. Υπέροχη χωριάτα η Renee, και όλο το supporting cast (Hoffman, Portman, Ribisi, Gleeson). Συμπέρασμα: Take your… wife and run!

1. El Angel Exterminador - Εξολοθρευτης Αγγελος (1962), του Luis Bunuel
"The best explanation of this film is that, from the standpoint of pure reason, there is no explanation." Όταν μια ταινία αρχίζει έτσι, για ένα πράγμα είσαι σίγουρος: Είναι Bunuel. Μετά την φημισμένη Βιριδιάνα (1960), flip side του personal best (εννοώ του Γκαρή) Η κρυφη Γοητεια της Μπουρζουαζιας (1972). Σχόλιο στη σιχαμερή νομενκλατούρα του δικτάτορα Franco, ρεσιτάλ σαρδόνιας ψυχανάλυσης. Ακόμα κάθεστε;


Επί του ηλεκτρονικού πιεστηρίου: Μιλώντας για Τέχνη και Επαναστατικότητα στον πολιτικό στοχασμό, μας βρήκε η αναχώρηση του Ρένου Αποστολίδη. Το άκουσα στο ραδιόφωνο – δεν το έχω πιστέψει ακόμη. ‘Ενας μεγάλος αντι-δογματικός λιγότερος, οδυνηρή η απώλεια για μας τους βολεψάκηδες γραφιάδες που ζητάμε πρότυπα αντίστασης.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.