• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 04 Μαρ 2004

ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ




«Γι` αυτό τον λόγο λοιπόν, είπα εγώ, οι χρηστοί δεν θέλουν να κυβερνούν ούτε για χάρη των χρημάτων, ούτε για χάρη των τιμών γιατί ούτε μισθωτοί θέλουν ν` αποκαλούνται με το να παίρνουν φανερά μισθό για την εξουσία που ασκούν, ούτε κλέφτες με το να κερδίζουν κρυφά από το αξίωμά τους ούτε πάλι για χάρη της τιμής, γιατί δεν την αγαπούν. Πρέπει δηλαδή αυτοί να εξαναγκάζονται και να απειλούνται με τιμωρία, αν πρόκειται να θελήσουν να διοικούν. Γι` αυτό κινδυνεύει να θεωρηθεί αισχρό το να πηγαίνει κανείς με τη θέλησή του προς την εξουσία, χωρίς να περιμένει να τον αναγκάσουν. Η μεγαλύτερη όμως τιμωρία είναι να κυβερνιέται από κάποιο χειρότερό του, αν ο ίδιος δεν θέλει να κυβερνά. Αυτή μου φαίνεται ότι φοβούνται οι χρηστοί και διοικούν, όταν διοικούν. Μα και τότε ανεβαίνουν στην εξουσία, όχι σαν να βαδίζουν προς κάτι καλό ούτε σαν να επρόκειτο να ευεργετηθούν σ` αυτό, αλλά σαν σε κάτι αναγκαστικό και γιατί δεν έχουν καλύτερούς τους ούτε ισότιμους να τους την αναθέσουν. Γιατί, πιθανόν, αν υπήρχε μια πόλη με χρηστούς άνδρες, θα ήταν τόσο περιζήτητο το να αποφύγουν την άσκηση εξουσίας, όπως είναι σήμερα το να διοικούν, και εδώ θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά ο αληθινός κυβερνήτης από τη φύση του είναι τέτοιος που να μεριμνά όχι για το δικό του αλλά για το συμφέρον του υπηκόου. Ώστε κάθε άνθρωπος που γνωρίζει θα προτιμούσε περισσότερο να ωφελείται από κάποιον άλλον, παρά να περιέλθει σε δυσχέρειες ωφελώντας άλλους αυτός. Σ` αυτό όμως εγώ δεν συμφωνώ στο παραμικρό με τον Θρασύμαχο, ότι τάχα δίκαιο είναι το συμφέρον του ισχυρότερου. Αλλά αυτό όμως θα το εξετάσουμε και αργότερα. Γιατί μου φαίνεται πολύ σπουδαιότερο αυτό που τώρα λέει ο Θρασύμαχος, ισχυριζόμενος πως είναι καλύτερη η ζωή του άδικου, παρά του δίκαιου. Εσύ λοιπόν, Γλαύκωνα, ποιον από τους δυο προτιμάς και ποια άποψη σου φαίνεται να λέει το αληθινότερο; Εγώ βέβαια, νομίζω, είπε, πως είναι ωφελιμότερη η ζωή του δίκαιου. Μα άκουσες, είπα εγώ, πόσα πλεονεκτήματα του άδικου ανέφερε προηγούμενα ο Θρασύμαχος; Τα άκουσα, αλλά δεν πείθομαι, είπε.» (Πλάτωνος Πολιτεία, Βιβλίο Ι )



Να ανοίξουν οι κίτρινοι φάκελοι (όχι του γίγα της ελληνικής πεζογραφίας Καραγάτση - οι άλλοι)παρακαλώ! Ποιος τους πήγε στο ταχυδρομείο; Με ποια αυτοκίνητα; Σε ποιανού τη δούλεψη (sic) ήταν τα παιδιά για τα (βρώμικα) θελήματα; Γιατί οι φάκελοι δεν είχαν αποστολέα; Πως ήξεραν (οι άλλοι) και έστειλαν φωτογράφο να τους παρακολουθεί και να τους απαθανατίσει σε ηρωικά ενσταντανέ; Που χάθηκε η νομίμως συντεταγμένη δικαστική (εισαγγελέας) και εκτελεστική (αστυνομία) στην όλη ιστορία; Τι πολιτικά ήθη είναι αυτά στην Ελλάς του 2004; Εν αρχή ην ο ακτιβιστής του Πόρτο Καράς, στο κατόπι ο ηρακλειώτης φερόμενος ως βασανιστής αριστερών στη Χούντα, μετά οι δηλώσεις (των άλλων) για εξοστρακισμούς μυρίων (10.000) καρεκλοκένταυρων με την ανάληψη της εξουσίας, τώρα…οι κίτρινοι φάκελοι.

Κίτρινο. Το χρώμα του μίσους. Της αρρώστιας. Της σήψης. Της πολιτικής μισαλλοδοξίας. Της τηλεοπτικής προεκλογικής περιόδου. Σαν το λεμόνι. Στυφό. Σαν την αίσθηση που με κατακυριεύει για τις εκλογές της Κυριακής. Ωχρός. Στη θέα του τρόμου που προκαλεί το ύψιστο δικαίωμα – καθήκον- αγγαρεία των εκλογών. Τελειώνετε γρήγορα. Από το πολύ όξος (sic) με έπιασε αηδία.




Να ανοίξει ο (κίτρινος) φάκελος παρακαλώ! Και ο νικητής είναι…»

  • Ο Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιων! Ο… Άρχοντας των Δαχτυλιδιών!! Ο…ο…Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιων!!! (11/11 φορές)» για τα τρία μέρη της… μίας ταινίας. Βάζετε… ιδέες, παιδιά (τρόπος του λέγειν…) της Ακαδημίας!
  • Ο Sean Penn, για την ερμηνεία του στο…21 Grams! (We love you Bill, don’t do like that!)
  • O Tim Robbins, για την ερμηνεία του στο…The Shawshank Redemption! (Και για να γίνει και το 2/2 για τους…φιλο-Ιρακινούς μας καλλιτέχνες, επειδή είμαστε και πολύ liberals εμείς στα Academy Awards!)
  • Η Charlize Theron, επειδή μας άλλαξε την οπτική που βλέπουμε ένα Τέρας (ως Πεντάμορφη δηλαδή…)
  • H Renee Zellweger, για την ερμηνεία της στο… Jerry Maguire (για το Chicago την περιμένει το πιο…μεγάλο, next time around…)
ΟΚ guys, οπότε οι καλύτερες ταινίες από καταβολής αμερικανικού κινηματογράφου είναι οι Ben Hur, Titanic και Lord of the Rings. Interrresting, veerrry interrresting…
Να ανοίξει ο (κίτρινος) φάκελος της ελληνικής cineκριτικής παρακαλώ. Τι έχουμε εδώ; To Along came Polly και το Τρεις Αδελφές και ένας Gay ανώτερο από το The Passion of the Christ! Μάλιστα. Και γιατί αυτό; Μα είναι απλό: Επειδή ο Mel Gibson είναι ο Αντίχριστος που διψά για φρέσκο αίμα. Θέλετε κι άλλο καλύτερο; Μα είναι δυνατόν ο Caviezel, μ’αυτά τα υπέροχα μπλε «αγγελικά» μάτια, να φορά καφέ φακούς επαφής; Πσσστ, εϊ, παιδιά (τρόπος του λέγειν…) με… τρόπο, θα σκίσετε κανένα καλσόν!
Η περίοδος της μετα-oscarικής αγρανάπαυσης (κι άλλο που δε γυρεύαμε, ειδικά μετά το αξέχαστο ξενύχτι της περασμένης Κυριακής στο Free2Go Club22 με το Filmnet!) άρχισε. Περιμένουμε το Cold Mountain next week, ως τα τότε, άλλες ταινίες…να αγαπιόμαστε! (Και κυκλοφορούν ουκ ολίγες αξιολογώτατες βεβαίως.) Έχουμε σήμερον λοιπόν:


3. Scary Movie 3, του David Zucker
Κι όμως, (ψιλο)κινείται! Ίσως γιατί ο spoof-movie veteran Zucker παίζει με δύο σεναριογράφους (αντί των επτά! του κάκιστου πρώτου sequel). Ειδικά η παρωδία του The Ring με την Pamela Anderson και την Jenny McCarthy της εναρκτήριας σεκάνς όπως κι αυτή του Signs (γκρρρ!) είναι εύστοχα οργανωμένες, σε αντίθεση με τα gags των 8 Mile και The Matrix Reloaded. Ο Leslie Nielsen στο cameo του, απλά παίζει στην έδρα του. Μην τρελαθούμε κιόλας βέβαια, μόνο στο… τσακίρ κέφι βλέπεται…


2. Zus & Zo, της Paula Van der Oest
Στα ολλανδικά σημαίνει κάτι σαν «this & that», δηλαδή…λίγο απ’όλα. Τρεις γιάπισσες (καλλιτέχνης, συγγραφέας, ακτιβίστρια) αδελφές φρουμάζουν με την ιδέα ότι η…αδελφή – αδερφός τους παντρεύεται μια σεξοβόμβα και παίρνει προίκα την οικογενειακή περιουσία κάπου στις παραλίες της…Πορτογαλίας. Θα σταματήσουν να αλλαξο..τέτοιο με τους συζύγους τους; Θα βρει την… υγειά του ο gay αδερφός; Μικρές πινελιές από ευχάριστο τίποτα. H κλασική συνταγή της Ολλανδίας για να αρπάζει υποψηφιότητες από το πουθενά στην κατηγορία Best Foreign Language Film (έτσι και φέτος).


1. L` Enfant sauvage, του Francois Truffaut (1969)
Δεν είναι Μόγλης, ούτε και κάτι-σαν το Nell (ευτυχώς). Περισσότερο με flip side του 400 Coups κάνει, με σαφώς περισσότερο δυσοίωνη κατάληξη. Ο γιατρός και το καταπληκτικό αγρίμι (από τα δάση της Γαλλίας στα 1798). Η κοινωνικοποίηση που εντάσσει τον απολίτιστο στον πολιτισμό των όντως αγρίων. Άσκηση πάνω στον Emile του Rousseau. Ανθρώπινο, elegant, δάνεια από τον βωβό κινηματογράφο σε ασπρόμαυρο φόντο. Δε μένει ως από τις καλύτερες του σκηνοθέτη Truffaut, αλλά για την ερμηνεία του ηθοποιού Truffaut, καλύτερη από εκείνη ως Claude Lacombe στο Close Encounters of the third Kind.

Στενές επαφές τρίτου (κίτρινου) τύπου τις οποίες αναμένω με πολλά…ζόρια την Κυριακή - κοντογιορτή. Βρε μήπως… να τα γυρίζαμε προς...Πλάτωνα μετά το overdose Καραγάτση;


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.