• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 29 Ιαν 2004

THE OSCAR CHAINSAW MASSACRE




Με μια πρόχειρη έρευνα στις φρέσκες οθόνες του μυαλού μου (ο Θεός να σας φυλάει) κατέληξα σε οριστική και τελεσίδικη απάντηση στο φανταστικό ερώτημα του τηλεφωνικού δημοσκόπου: “Σε ποίου τη θέση δε θα θέλατε να βρίσκεστε τη δεδομένη στιγμή; Έχετε τις εξής επιλογές:

A. Ελευθερόπουλος – Νικοπολίδης – Μπάγιεβιτς (Ή πως το ιερό και όσιο του κάθε υγιούς φιλάθλου γίνεται μπεκρή – μεζέ ανάλογα με τις ορέξεις του με-τα-μυαλά-στα-κάγκελα – οργανωμένου. Γιασάν τα παιδιά…)
B. Πάχτας. Σκέτο – ούτε υφυπουργός – ούτε τίποτα. Ο πάππους (προς πάππου) μου, δεν ήξερε γράμματα πολλά. Μου το είχε τονίσει όμως ξεκάθαρα: Να προσέχω πάντα που την βάζω (την υπογραφή μου). Προφανώς στην εποχή του το σενάριο του να-βρω-κι-άλλους-εννιά-να-τη-βάλουμε-τη-ρημάδα (τη τζίφρα) ήταν ακόμη στον εγκέφαλο του Philip Dick (άκου επώνυμο τώρα)
C. Harvey Weinstein (ιθύνων νους της Miramax και the greatest oscar campaigner on earth). 11 χρόνια σερί με τουλάχιστον μια Best Picture Nomination. Πέρυσι έπαιξε οικογενειακό διπλό (Chicago vs GONY) και κοντά 45 συνολικά υποψηφιότητες από ταινίες παραγωγής του. Φέτος το σερί έσπασε και μετά βίας έπιασε τις 15. Είναι να μην παίρνει κανείς τα…Κρύα Βουνά στη θέση του;

Cold Mountain λοιπόν. 7 noms χωρίς best picture – director. Ποιος θα το πίστευε. Μα να ’ταν μόνο αυτό; Όποιος (δηλ. ΚΑΝΕΙΣ) πόνταρε στον βραζιλιάνικο δυναμίτη City of God, ακόμη… μετράει χρήμα. 4 noms σε βασικότατες κατηγορίες. Είμαι σίγουρος ότι στο…τσακ έχασε τη θέση στην πεντάδα (όπου φιγουράρουν super -καλογυρισμένες μετριότητες τύπου Master & Commander και Seabiscuit, ενώ φθάσαμε να…αδικείται το αξιολογότατο – πλην – «συμβατικού» Last Samourai. Μα είναι δυνατόν να λείπει ο Zimmer από την Απονομή;)

H μεγάλη σφαγή όμως έγινε στους Ρόλους. Έξω ο Paul Giamatti (American Splendor) – μέσα ο Johnny Depp. O Penn λέει έβαλε μυαλό και θα παρακολουθήσει για πρώτη φορά Απονομή. Το καλό που του θέλω, γιατί τότε θα υποχρεωθώ να δεχθώ τη γενναία πρόταση του Σαρλά να κάνει harakiri μετά από την 30% αποτυχία (pas mal, Teo!) του στα oscar predictions! Έξω (δικαίως γιατί ήταν miscast) η Nicole, μέσα η…13χρονη Keisha Castle – Hughes (του ανεξάρτητου Whale Rider) και εδώ βέβαια… λιποθυμάς! Και να απειλεί την φαινομενικά ασταμάτητη Theron! Που είναι η Blanchett; Από πού η Morton; (το γράψαμε, χρωστούμενα είναι αυτά)

Τώρα που οι oscarικές ταινίες πέφτουν κατά ριπάς, (by the way, μη χάσετε το House of Sand and Fog, σίγουρα από τις αδικημένες φέτος, ειδικά στο σενάριο και τη φωτογραφία), θα τα λέμε καλύτερα, αφού προβλέψεις δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς να έχετε δει το film. Και αυτό είναι ένα θέμα για το πότε θα βγάλουμε το δικό μας oscarικό διαγωνισμό στο Cine.gr Σας προειδοποιώ όμως, έρχεται και μάλιστα σε συνδυασμό με το μεγάλο oscar event που cin(e)διοργανώνουμε στις 28 Φεβρουαρίου. Σύντομα οι λεπτομέρειες, ελάτε, τον σπάσαμε… τον μήνα! (που λέγαμε φαντάροι)

7 ταινίες, σε Hollywood package επί το πλείστον αλλά και έντονη (κι αξιοπρεπής) ελληνική παρουσία αυτήν την εβδομάδα. Ξεκινώ το μέτρημα:

7. Paycheck

Τρίζουν τα κόκαλα του Philip Dick. Ο Ben – ex boy της Jlo- Affleck κάνει hi-tec βρομοδουλειές και μετά erase της μνήμης του για να μη θυμάται – λέει- τι έκανε. Τον κυνηγάνε –ναι, μαντέψατε σωστά – όλοι, το FBI, τα αφεντικά του, η συνείδησή του. Ε, πάνω – κάτω το ίδιο συμβαίνει και με την hollywoodιανή καριέρα του John Woo. Κάτι τέτοια κάνει και η Uma και μετά αναρωτιόμαστε τι συνέβη τελευταία στιγμή και έχασε την υποψηφιότητα για το Kill Bill.


6. Mona Lisa Smile

Μεταξύ της κορυφαίας σύγχρονης brit comedy (Four Weddings & A Funeral) και του pre-production τέταρτου Harry Potter, ο Mike Newell καταγράφει τη σύμβαση και το αδιέξοδο των γυναικών στα καθωσπρέπει 50’s. Δεν είναι Dead Poets Society, έχει προθέσεις, μια απαστράπτουσα Roberts αλλά πνίγεται στην ατολμία και τον αχρείαστο κονφορμισμό. Εδώ φαντάζομαι μου επιτρέπεται μια ελαφρά παρέκκλιση: Oh Maggie! (Gyllenhaal)


5. Γαμήλια Νάρκη

Μετά από τα Μάτια Από Νύχτα του Χούρσογλου, άλλο ένα δείγμα υγιούς ελληνικού σινεμά (;). To σενάριο οικείο, τα 7 χρόνια φαγούρα του γάμου, η αλλοδαπή υπηρέτρια… ο κουμπάρος, η απιστία, το αδιέξοδο. Το ερωτηματικό είναι η τηλεοπτικότητα στον τρόπο κινηματογράφησης του όλου εγχειρήματος καθώς και η φαλλοκρατική αντίληψη στην κατάληξη της ιστορίας. Περισσότερα στην άκρως ενδιαφέρουσα cineντευξη του Δημήτρη Ινδαρέ (Τσαλαπετεινός του Γουαϊόμινγκ) ΕΔΩ.


4. The Texas Chainsaw Massacre

Τι κοινό έχουν το ομώνυμο classic (1974) του Tobe Hooper, To Night of The Living Dead του Romero, το The Hills Have Eyes του Craven και το Halloween του Carpenter στη συνείδηση των horror funs; Το ότι προσφέρουν απλόχερα παλλόμενη φοβική αδρεναλίνη (sic), αγωνία και δεύτερη (κοινωνιολογική) ανάγνωση. Το παρόν remake σέβεται το πρωτότυπο στην ουσία, προχωρώντας δυο βήματα πιο πέρα στην gory πλευρά. Μέγα συν για τους θιασώτες του είδους – εξίσου πλην για τους (περισσότερους) υπόλοιπους.


3. Ο Δρόμος Προς τη Δύση

Χαίρομαι πραγματικά που το documentary (κινηματογραφικό είδος που εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς σε παγκόσμια κινηματογραφική κλίμακα, σε πολλαπλές και αγαστές επιμειξίες με το fiction) βρίσκει εύφορο έδαφος και στους έλληνες κινηματογραφιστές. Ο αξιολογότατος σκηνογράφος Κυριάκος Κατζουράκης (Οι Μέρες του ’36, Το Προξενιό της Άννας) τέμνει την κρούστα ενός θέματος που ανασαίνουμε αλλά αρνούμαστε να κοιτάξουμε κατάματα – άρα χωρίς εθνοπατριωτικές παρωπίδες και πανικό. Οι λαθρομετανάστες εξομολογούνται και μια φανταστική Ρωσίδα (Κάτια Γέρου) ψάχνει ανθρωπιά σε μια απάνθρωπη Αθήνα. Τολμήστε να του δώσετε μια ευκαιρία. Βραβευμένο και αυτό – όπως και η Γαμήλια Νάρκη – στο 44ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.


2. Seabiscuit

O Garry Ross (Pleasantville) είναι τεχνίτης. Η μουσική, η αναπαράσταση της Αμερικής του Great Depression αψογation. Το enseble cast – πλην του αχώνευτου Maguire, αξιοζήλευτο (Αδικία η παράλειψη του William Macy από τις υποψηφιότητες). Τι του λείπει τότε; Αργό σε εξέλιξη – προβλέψιμο ως κατάληξη. Όπως ο αληθινός Seabiscuit, η ταινία μάζεψε 7 υποψηφιότητες και φαίνεται ότι παλεύει ακόμη μέχρι τον τερματισμό (με μηδαμινές πιθανότητες). Εν ολίγοις μιλάμε για ένα film pret- a- porter για oscars, χωρίς όμως να ξεφεύγει από τo κλισεδιάρικο comme il faut.


1. Whale Rider

Πέστε μου την αλήθεια τώρα. Θα βλέπατε μια ταινία μόνο για μια υπέροχη ερμηνεία; Και εγώ! N. Ζηλανδία, φυλή Maori (aboriginals). Απόγονοι σε σειρά 1.000 ετών του Paikea, του Whale Rider. Η μικρούλα Pai (Keisha Castle – Hughes) πρέπει να νικήσει όλα τα αγόρια – επίδοξους διαδόχους του παππού της στην αρχηγία. Και μετά…ήρθαν οι φάλαινες! Αν συνθηκολογήσεις με το ηθικοπλαστικόν και γλυκερόν της υπόθεσης, την έκανες λαχείο (βλ. περίπτωση In America εσχάτως). Όπως και να’ χει, υπάρχει συγκίνηση, υπέροχα τοπία αυτού του επίγειου παραδείσου και μια Hughes που «γράφει» ασύστολα στο φακό, με ωριμότητα φθασμένης ηθοποιού! Και βέβαια…η 76η Απονομή είναι πια κοντός ψαλμός – αλληλούια, οπότε προετοιμαστείτε για παν ενδεχόμενο γιατί…


Μηδένα προ του τέλους (Απονομή)… oscarιζε!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.