• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 04 Δεκ 2003

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ...


(...Στην Πολιτική Κουζινα!)



Την είδα μια. Συμπαθής. Τουλάχιστον (σκέφτηκα) δεν όζει…καραμουχλάρα, όπως η μεγίστη πλειονότητα αυτού που οι πλείστοι cineλληνες αποκαλούμε χλευαστικά Ν.Ε.Κ. Παραγωγάρα να πούμε, και carte – postale από την Πόλη που γλύφει κολακευτικά το ανταριασμένο μάτι του θεατή. Να λοιπόν ο Μπουλμετης. Έκανε μια ταινία κομμένη – ραμμένη στα μέτρα του: Μια ταινία – ειδικό εφέ δηλαδή. Τρία πιάτα. Μεζέδες – Κύριο Πιάτο – Γλυκά. Με γλυκόξινα εμβόλιμα παιδικών ονειρώξεων, χλιαρών αποχαιρετισμών και εμμηνοπαυμένου τελικού αποχωρισμού. Ξανά, ξανά και ξανά. Ημίθεος ο Μιχαηλιδης, διεκπεραιωτικός ο Μαϊνας, γλυκιά η Λουιζιδου, ξενέρας μέχρι τροφικής δηλητηριάσεως ο George Χωραφάς. Τι άλλο;

Την ξανάδα εχθές. Μαζί με 750.000 εισιτήρια (Πες «Αλεύριιι!» Safe Sex!), αγκαλιά με 8 Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Γεμάτη η αίθουσα, κέφι ιλαρό από τα πικάντικα (Πολίτικα) αστεία. Περνάει η ώρα, τα ωραία καδραρίσματα, ο σωστός ρυθμός, ταμάμ- δε λέω – ταμάμ. Αυτή τη φορά όμως...κάτι δε μου ταίριαζε. Αυτές οι... άτιμες ημερομηνίες (1922, 1955, 1964), με χτύπησαν κατάκαρδα, σαν τις σφαίρες – σουβενίρ στο κορμί του παππού – Βασίλη, που ποτέ δεν άφησε την Πόλη, κι ας του την πήραν με τη ΒΙΑ και δια παντός κάτω από τα πόδια του. Ο Γκαρής, σωβινιστής, σε ρεβανσιστικό παροξυσμό; Θα πέσει το καδραρισμένο Masterάκι στα Human Rights & Democratization στην κεφάλα μου αλλά χαλάλι, μόνο να το βγάλω από μέσα μου: Ρε καρντάσια, κάτι...μυρίζει στην Πολιτικη Κουζινα!

Με την Κύπρια Λοϊζίδου να δικαιώνεται επιτέλους μετά από ένα φορτηγό αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το θέμα της χρηματικής αποζημίωσης έναντι του ξεριζωμού της από τα Κατεχόμενα, αυτό το Georgos – Ισμαήλ style φιλμικό ζεϊμπεκάκι μου κάθεται ασήκωτο στο στομάχι. Λέγεται κάπου στην Πολιτικη Κουζινα: “Η Πολίτικη Κουζίνα είναι και Πολιτική γιατί είναι ένα γεύμα που έμεινε στη μέση”. Δεν ξέρω αν φταίνε τα (ολίγιστα) τουρκικά κεφάλαια που συνέρευσαν στην παραγωγή, ή απλά ο αβρός Πολίτης Τάσος Μπουλμέτης ήθελε να «τα ρίξει» με το γάντι. Μια σκηνή με τον Τούρκο στρατιωτικό γιατρό (και ερωτικό αντίζηλο, για «το ξεκάρφωμα» φυσικά) και ταμάμ. Αυτό που τείνω να πιστέψω πάντως είναι πως κάποιοι θέλουν να τελειώσει το συντομότερο αυτό το «γεύμα» - δε μας έχουν πει όμως το σπουδαιότερο: Ποιος θα είναι στο τέλος ο...χορτάτος.

Κατά τα λοιπά, οι άσχετοι μιλάνε για Χρυσές Σφαίρες και Oscars, όταν εμείς έχουμε ήδη υποβάλλει το Θα το μετανιωσεις της Κ. Ευαγγελακου στην Best Foreign Film κατηγορία για το 2003. Απ` του χρόνου λοιπόν και βλέπουμε. Γιατί φέτο μας χάλασε απεριόριστα το σνομπάρισμα της Ε. Χρονοπουλου και του συγκινητικού Ενα Τραγουδι δε φτανει. Το κοινό θα δώσει την απάντησή του – γιατί ΥΠΑΡΧΕΙ κοινό και γι` αυτήν την ταινία, όπως υπάρχουν και κριτικοί που ντρέπονται για την απονομή του βραβείου FIPRESCI στο… Οξυγονο...ΑΕΡΑΑΑΑΑ!

Αύριο στις 4μμ με το Χαμόγελο του Παιδιού και μαθητές σχολείων για το Elf στο ΑΘΗΝΑΙΟΝ στους Αμπελόκηπους. Ευχαριστούμε τον Γιώργο Αλκαίο για τη φιλική του συμμετοχή, όπως και τα κανάλια που θα βρίσκονται εκεί, γιατί ο σκοπός είναι ιερός: Ημέρα του Παιδιού η αυριανή, όπως θα έπρεπε να είναι η...καθημερινή, αφιερωμένη στο μέλλον μας δηλαδή. Προσοχή σε μας τους μεγαλύτερους μόνο, γιατί τυγχάνουμε διαχειριστές του... παρόντος αυτού του γλυκού μας... μέλλοντος, έτσι; (πιέστε ένα ποτήρι νερό, εδώ σας μπέρδεψα, ok ;)

Πάμε παρακάτω τώρα, στα γνωστά εικονογραφημένα...εβδομαδιαία μας. Την επόμενη ανοίγει το Zatoichi του φοβερού Takeshi Kitano, ταινία (με το full special event που την αναδεικνύει σε talk of the town) που σας περιμένει την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου στις 9:30 στο Free2Go Club22. To Cine.gr σας προσκαλεί ΟΛΟΥΣ εκεί! (Χώρια που ο Γκαρής γενεθλιάζει και παίζει και τούρτα special λέμε!) Κάντε...sushi) όρεξη λοιπόν και προετοιμαστείτε με 6 πιάτα από αυτήν την Παρασκευή στις οθόνες σας:

6. Cabin Fever - Το Καταφύγιο του Τρόμου του Eli Roth
Όταν χαζο-γελάγαμε πριν χρόνια με τα funky –ξεράσματα ενός Evil Dead δε φανταζόμασταν ότι θα υπάρξει εποχή που gore ταινίες θα προσπαθούσαν απεγνωσμένα να της μοιάσουν. Μετά ενέσκηψαν και αρπαχτές τύπου Blair Witch Project. Και τώρα το Cabin Fever. To so- freakin`- silly- it`s funny- genre βρίσκει τώρα δηλαδή τον καλύτερο φετινό του εκπρόσωπο; Ο Romero και ο Raimi σφαδάζουνε απελπισμένοι στη γωνιά. Και εσύ Πρωιμάκη...να μην κλαις αγορίνα! Σου ετοιμάζω House of Thousand Corpses οσονούπω!


5. S.W.A.T. του Clark Johnson
Κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου 70`s serial σε high speed ρυθμολογία, αλυσιδωτές εκρήξεις, ρεαλιστικούς χαρακτήρες και αξιοσέβαστο cast: Sam Jackson, Collin – κωλοπαίδι – Farell και η καλύτερη action heroine με το όνομα Michelle Rodriguez. Στα πλην η by-the-book ανάπτυξη, το σενάριο που κάνει και τα τελευταία κακουργήματα του Michael Bay να φαντάζουν sci-fi extravaganzas μπροστά του.


4. Le Divorce του James Ivory
Κάποτε το δίδυμο MerchantIvory έκοβε και έραβε στις κοστουμάτες ταινίες εποχής που αφορούσαν στα πάθια της απανταχού αριστοκρατίας. Στα...τελευταία τους έχουν επιδοθεί στο συστηματικό ξήλωμα. Ευρώπη εναντίον Αμερικής, λέει, σημειώσατε 2, και εκτός έδρας (Παρίσι) παρακαλώ! Μωρ` τι με λες; Χώρια που γεννώνται και τα κάτωθι φοβερά ερωτήματα: A. Μα, η Naomi Watts εδώ; (Που θα τον σηκώσει και τον Oscar φέτος!) B. Μα, η Kate Hudson εδώ; - :Quelle...atalante, mon dieu!


3. Crimson Gold του Jafar Panahi
Σε σενάριο του μέγα μινιμαλιστή Abbas Kiarostami. Απαγορευμένη στο Ιράν ταξική αλληγορία με φόντο μια Τεχεράνη δύο κόσμων που συγκρούονται. Η πλουτοκρατία θα αμφισβητηθεί, όμως στο τέλος η πλέμπα θα πάρει την φαταλιστική άγουσα της εξόδου. Φοβάμαι πως και οι περισσότεροι υποψήφιοι θεατές επίσης…


Και τώρα…κυρίες και κύριοι, στην 1η θέση έχουμε ισοψηφία! (λέμε τώρα…)

Finding Nemo - Ψαχνοντας το Νεμο του Andrew Stanton
Κολοσσιαίο τεχνολογικό επίτευγμα και δημοφιλέστερη σε εισπράξεις animated ταινία όλων των εποχών. Ο ευτυχέστερος γάμος μεταξύ Disney – Pixar. Το πιο καρα-γκανιάν oscar της επερχόμενης Απονομής. Εγγυημένη απόλαυση για κάθε ηλικία, παρά το λίγο flat ιδεολογικό του μήνυμα. Μετά το Spirited Away, δε θα μπορούσα να δω τίποτε άλλο ως follow – up. Προτιμήστε ανεπιφύλακτα την αγγλική version (No Offence ΘοδωρηςΔήμητρα!)


Elephant του Gus Van Sant
Δες το όπως θες. Όπως εννέα τυφλοί δίνουν το πορτραίτο ενός ελέφαντα αγγίζοντας ο καθένας ένα διαφορετικό μέλος του. Ή όσο είναι αδύνατο να παρα-βλέψεις την ύπαρξη ενός ελέφαντα σε ένα παιδικό δωμάτιο. O Van Sant το βλέπει σε ατέλειωτες όσο και παράταιρες λήψεις του χρονικού μιας μαθητικής – αλά Columbine- σφαγής, με την καλλιτεχνική οξυδέρκεια ενός Tarr (SatanTango), μέσα στους θολερούς διαδρόμους της ψυχής ενός Kubrick (The Shining - Η Λαμψη). O Van Sant τους κατατρόπωσε όλους στις Cannes με μια φορμαλιστικά αδυσώπητη, όσο και μονό- τονη ταινία. Το έπραξε σχεδόν δίκαια (εξαιρουμένου του Dogville) γιατί θρυμμάτισε τα αντεστραμμένα είδωλα της δυσοίωνα επιθετικής ύπαρξής μας.

Ουφ, ένα τσιγάρο τώρα Γκαρή, και γρήγορα! Και μετά (για τη δικαιοσύνη της κριτικής)… και μετά έχει τη θεία (για πολλά oscars!) μουσική – ιπτάμενο χαλί της Ευανθιας Ρεμπουτσικα από την Κουζινα. Από τα κρινοδάκτυλα μιας αρμένικης ψυχής το δώρο, (Νάντια, άπειρα ευχαριστώ!) άψογα μαγειρεμένο άκουσμα που δονεί της ψυχής το παραμέσα...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.