• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 30 Οκτ 2003

AVANTΕΣ




Ίσως είστε από τους (τυχερούς) που…εξαφανίστηκαν προς άγνωστη κατεύθυνση, περνώντας ένα (λανθάνον – αλλά γεμάτο) τετραήμερο σκέτη ζάχαρη. Αν όχι , υπάρχει σημαντική πιθανότητα να ανήκετε σε εκείνους που επέλεξαν να μείνουν εδώ και να οργανώσουν μαζικές επιδρομές στην Πολιτικη Κουζινα ή… στις avant premieres του Cine! («Τι κόσμος ήταν αυτός μπαμπά!») Από την αριστοκρατική στιβαρότητα της Αθηναίδας, τη ζεστή φιλοξενία του Γαλαξία μέχρι τη χλιδή του Village Park και τη cineφιλική ατμόσφαιρα του Αθήναιον, το μήνυμα ελήφθη- και είναι κρυστάλλινο: Διψάτε για (δωρεάν -και πολύ καλά πράττετε!) σινεμά, κάτι το οποίο καθίσταται σχεδόν απαγορευτικό για τον cineλληνα στις μέρες μας εξαιτίας του πανάκριβου εισιτηρίου.

Κι ενώ το Σάββατο στην Αθηναίδα (Taxi 3) τα πράγματα εξελίχθηκαν ομαλά (αν εξαιρέσουμε μια 10λεπτη καθυστέρηση μέχρι να τακτοποιηθούν οι φίλοι μας), την Κυριακή στον Γαλαξία (Open Range - Ο αγραφος Νομος της Δυσης) είχαμε το αδιαχώρητο, ήδη μισή ώρα πριν από την προβολή. Ούτε το τετραήμερο που λέγαμε, ούτε η αλλαγή ώρας πτόησε τον κόσμο, κάτι που επέτεινε την ικανοποίηση των cin(e)διοργανωτών. Θα σταθώ όμως σε ένα γεγονός που συνέβη εκεί, με κάθε ειλικρίνεια αλλά και αυτοκριτική αν θέλετε, για να ξεκαθαρίσουμε το μέχρι τώρα αυτονόητο(;): Η cineματική δημοκρατία εκτός από δικαιώματα, έχει και υποχρεώσεις.

Λίγο η παρατεταμένη διάρκεια της καινούργιας (καλής) δουλειάς του Costner, αλλά κυρίως το αδικαιολόγητα φλύαρο, μελό και άνευρο τελευταίο 20λεπτο, κούρασαν τους θεατές, κάποιοι από τους οποίους (οι… εξυπνότεροι υποθέτω) θεώρησαν σκόπιμο να ιντριγκάρουν την κατάσταση και να πετούν διάφορα σχόλια νηπιαγωγείου. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ορυμαγδός γέλιου (το οποίο δεν είναι κακό, αντίθετα, επιμηκύνει και ομορφαίνει τη ζωή σύμφωνα με τους επιστήμονες) και το αναπόφευκτο μπάχαλο που αφαίρεσε από τους (περισσότερους) το δικαίωμα να κλείσουν ομαλά τη θέασή τους και να την κρίνουν συνολικά. Οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης, η εταιρία διανομής αλλά και ο αιθουσάρχης παρατηρούσαν απογοητευμένοι ότι δεν αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά απέναντι σε ένα event που έχει προετοιμαστεί με αγάπη και αφιλοκερδώς για σας. Ξέρετε κάτι; Είχαν απόλυτο δίκιο.

Στον αντίποδα, εχθές το βράδυ στο Village Park (Fanfan la Tulipe) έγινε…της κακομοίρας! Η απίστευτη εμπειρία του Spirited Away (ξεκινήσαμε να γεμίζουμε μια αίθουσα μέχρι τελικά να γεμίσουμε και μια…δεύτερη!) αλλά και η οδυνηρή του Dirty pretty Things (με αρκετό – αργοπορημένο- κόσμο να μένει εκτός αίθουσας) cineχίστηκε. Στέλνω τη συμπάθειά μου στους υπευθύνους του multiplex οι οποίοι κάθε φορά που μας βλέπουν, κάνουν όπως οι πειρατές στο Asterix et Obelix στο θέαμα των Γαλατών που έρχονται από μακριά απειλητικοί: Τους έρχεται να βουλιάξουν από μόνοι τους το πλοίο! Αυτή τη φορά υπήρξε μέγιστη προσοχή να αποφύγουμε το βούλιαγμα της αίθουσας. We had to play by the(ir) rules…

Και παίξαμε. Τι έγινε τελικά; Όσοι ήρθαν μέχρι τις 8:30 (δηλ. την κανονική ώρα προβολής) μπήκαν κανονικά. Οι υπόλοιποι πήραν το χρυσωμένο χάπι μιας πρόσκλησης για θέατρο ή σινεμά (είδατε προόδους το Cine;) – το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για την ταλαιπωρία που υπέστησαν ώστε να μας τιμήσουν με την (βροντερή) παρουσία τους. Για να τα βάλουμε λίγο κάτω όμως:



    - Η διπλή (γιατί το σινεμά είναι μια υπόθεση παρέας) πρόσκληση για την οποία μας στέλνετε τα στοιχεία σας είναι η εγγραφή σας στη σχετική λίστα και έχει την έννοια της προκράτησης. Αν το όνομά σας δεν είναι στη λίστα, μην επιχειρήσετε να μπείτε στην αίθουσα.
    - Επειδή ποτέ δεν έρχονται όλοι στις premieres και επειδή μισογεμάτη αίθουσα σημαίνει μειωμένες πιθανότητες για πιο πολλές αλλά και ποιοτικότερες / εμπορικότερες ταινίες από πλευράς εταιριών διανομής, οι προσκλήσεις που δίνονται είναι κατά 30-40% περισσότερες από τον διαθέσιμο αριθμό θέσεων. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση υπεράριθμης προσέλευσης θεατών ισχύει απόλυτη σειρά προτεραιότητας. Εμείς αναγνωρίζουμε ότι το μέτρο αυτό είναι σκληρό – είναι όμως αναγκαίο όταν έχουμε να καλύψουμε μικρές αίθουσες. Θα ζητήσουμε και μεγαλύτερες, των 500-600 ατόμων. Εσείς θα έρθετε όλοι όμως; Είναι ένα ζήτημα που μας έχει γίνει μόνιμος βραχνάς – να γεμίσει η αίθουσα χωρίς ωστόσο να μείνει κανείς απέξω. Τι λέτε εσείς; Μπείτε στα cine.gr forums και υποδείξτε μας την δέουσα λύση, τώρα!
    - Ξεχάστε την παραμικρή πιθανότητα να μπείτε στην αίθουσα (κατά πολύ) μετά την έναρξη της παράστασης. Είναι ασέβεια προς τους υπόλοιπους, όπως και τα χαζά (sic) που λέγαμε πιο πάνω (Open Range). Κλινικές έρευνες έχουν εμπεριστατωμένα δείξει ότι ο ευρω-έλληνας που καταφθάνει τουλάχιστον μισή ώρα πριν από την έναρξη βρίσκει standard θέση- και μάλιστα κέντρο. Ο ελληνάρας που θα έρθει 15 λεπτά μετά την έναρξη (και θα κάνει και την απαραίτητη μανούρα) απλά θα πάρει την άγουσα για την έξοδο, με καλό κατευόδιο. OK;


H Σαλονίκη τα πήγε περίφημα (με την προβολή να ξεκινάει με έναν 4,7 Ρίχτερ – χωρίς όμως να γίνει αντιληπτός!) και φυσικά έπεται κι εκεί cineχεια…

Τα’ γραψα και ξαλάφρωσα (και με το μπαρδόν δηλαδή). Πάμε στις καινούργιες ταινίες τώρα. Τι μισές τις έχετε δει με το Cine βέβαια… Να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση παρακαλώ:

4. Fanfan la Tulipe - Φανφαν ο Τουλιπας, του Gerard Krawczyk

Γιουχαΐστηκε στις Cannes, το’ φχαριστηθήκατε εσείς. Υπάρχουν λόγοι και για τις δύο…παρατάξεις. Οι πρώτοι (κριτικοί) γράφουμε για περιπετειο-ειδείς παρλαπίπες με άνοστα a-la Besson αστεία. Παροιμοιώδες accent της Cruz (που είσαι Lolobrigita!) και αλλού – ντ’ αλλού ερμηνεία του Fan Fan - Perez. Εσείς γελάσατε, χαζέψατε κοστούμια και ρομαντζάδες εποχής. Δε βαριέσαι ρε αδερφέ…


3. Open Range - Ο αγραφος Νομος της Δυσης, του Kevin Costner

Έντιμο, όμορφα φωτογραφημένο, δυνατή σκιαγράφηση αληθινών far west χαρακτήρων, θαυμάσια η τελική μονομαχία, αλλά…τι (ατέλειωτο) finale ήταν αυτό Θεούλη μου! Disneyικό 100%, χάνοντας κάθε ελπίδα για διάκριση – κάτι που θα έφερνε πίσω τα ευλογημένα φαντάσματα του Dances with Wolves - Χορευοντας με τους Λυκους. Κρίμα Kevin


2. Soldados de Salamina - Οι Στρατιωτες της Σαλαμινας, του David Trueba

Ισπανικός Εμφύλιος, θέμα (προσποιητά) ξεχασμένο και από τους ίδιους τους Ισπανούς (σας θυμίζει τίποτα;) Από το ντοκυμαντέρ στη μυθοπλασία και από την προσωπική ήττα στο πολιτικό σχόλιο χωρίς επαμφοτερισμούς. Δύσκολα θα βρει κοινό.


1. Love is the Devil - Η Αγαπη ειναι ο Διαβολος, του John Maybury

Για τους fans του Francis Bacon, εκκεντρικού gay ζωγράφου που μεσουράνησε το β’ μισό του 20ου αιώνα. H ζωή του (δηλ. ο δεσμός του) με τον George Dyer ο οποίος υπήρξε η και μούσα του. Προκλητικά, s&m, εντυπωσιακά αντικατοπτριστικά πλάνα (όπως και η τεχνοτροπία του -τερατώδους ως προσωπικότητα- ζωγράφου, με τα περίφημα κατακερματισμένα αντικείμενα και την τρισδιάστατη προοπτική) art- house mis-en scene, φοβερές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ντουέτο (Derek JacobiDaniel Craig). Το πνίγει στιγμές – στιγμές η επιτήδευση αλλά, OK…


Έχουμε δει και καλύτερες κινηματογραφικές εβδομάδες από αυτή!

ΥΓ: Πρωιμάκη πάψε να παρακαλάς για έλεος μέσα από το υποτιθέμενο άρθρο σου για την Καλαμάτα. Να έφερνες και καν’αν καλό τενεκέ λάδι από εκεί πέρα τουλάχιστον!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.