• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 16 Οκτ 2003

ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ




Κάποια καλή ψυχούλα μου έχει ψιθυρίσει κάποτε πως τα πάντα σ’αυτή τη ζωή τείνουν (φευ, όχι πάντοτε και για όλους, αλλά αυτό είναι ένα τσιτάτο που θα ακουμπήσω μια άλλη φορά) να εξυπηρετούν την (θεία και ευλογημένη) αρχή της ισορροπίας: Ο πόνος και τα αδιέξοδά του, ο κάματος και η απόγνωση του όλα-τα-ίδια-μένουν, θα καλέσουν…αθόρυβα τη λύτρωση και τη δημιουργική ανάκαμψη, το γέλιο και την αισιοδοξία. Κι όμως όλα αναβλύζουν από την ίδια (αφανή – μα ζωφόρο) πηγή. Την ίδια τη φυσική ροή των πραγμάτων. Στην κοινωνία, στην Τέχνη, στον Έρωτα…

Να λοιπόν που κέρδισε η Εθνική ποδοσφαίρου τη Β. Ιρλανδία («έστω κι έτσι») το Σάββατο. Το προσδοκώμενα αναμενόμενο δηλαδή. Και βγήκαν οι επαΐοντες του πάγκου (κανα-δυο-τρία εκατομμύρια έλληνες ασπούμε) και ποίησαν την Κασσάνδρα για τον διαφαινόμενο (λέει) όλεθρο στην Πορτογαλία τον Ιούνιο. Το πράγμα έχει την (εδώ είναι Βαλκάνια-δεν είναι παίξε-γέλασε λέμε!) πλάκα του. Είναι σα να είσαι το μπακουρο-μπάκουρο της τάξης και να πηγαίνεις στο πολύ high party και να στην πέφτουν οι (αρχι)μπακουρο- μπάκουροι φίλοι σου σε στυλ: “Που πα ρε Καραμήτρο με τέτοια φάτσα – δε φοβάσαι τις…μηνύσεις;”)

Το χαρακίρι της (υπόθεση «αυθαίρετα») Ρουμπίνης Σταθέα προκάλεσε τρανή αίσθηση στο πανελλήνιο. Ιαπωνία πάντως (βλ μτφ της έννοιας «ευθυξία») δε γίναμε ακόμη. Η Εθνική υπερηφάνεια πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Χωρίς ωστόσο να διακρίνει κανείς το τρομερότερο. Πως το ζήτημα εξαντλείται στο κατά πόσο τελικά αξίζει κανείς να πετά τη ζωή του στο γκρεμό για μερικά παράνομα «κωλόσπιτα» όπως θα έλεγε και ο μακαριστός Ευάγγελος. Και δεν πάει στο παρασύνθημα, που είναι η καταβαράθρωση της ισονομίας και ισοπολιτείας στη χώρα μας, με θρησκευτική ευλάβεια και ανατριχιαστική επαναληπτικότητα. “Και τι θέλεις τώρα;” θα μου αντιτείνετε. «Αφού έγινε είδηση-δεν αρκεί αυτό; Πάμε παρακάτω τώρα…»

Πάμε παρακάτω (άπατο το βαρέλι φίλε μου). Η ανατριχίλα κάνει το σκορ 1-2. Πατριαρχείο εναντίον Αρχιεπισκοπής. Γέμισαν ράσο τα παράθυρα. Όπως λέμε…τα άγια τοις κυσί! (αμετάφραστο αυτό παρακαλώ) και θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…

Και έρχεται η λύτρωση. Από τη μια ο ελεγειακός επικήδειος του μέγα Jean- Luc Godard (σε σωστή μετάφραση: Η Ελεγεία του Έρωτα) στη μεγάλη οθόνη -σπεύσατε να το θαυμάσετε όσο είναι καιρός. Από την άλλη… Της Κακομοίρας με τον απίθανο μπακαλόγατο – Ζήκο (για νιοστή φορά στην τηλοψία). Cineμά, το μείζων και το έλασσον, η διανόηση ζευγαρώνει ανερυθρίαστα με την χειμαρρώδη ανεμελιά. Το καλυτερότερο!

Έτσι και οι Cine Premieres μας, οι οποίες…πλακώνουν με το…έβγα του Οκτώβρη. Πάρτε βαθιά ανασεμιά και… καρατσεκάρετε:

Premiere 1η: Taxi 3

Που-Πότε-Γιατί: Αθήνα, Κινηματογράφος Αθηναϊς, Σάββατο 25 Οκτωβρίου, στις 3 το μεσημέρι ΚΑΙ Θεσσαλονίκη, Τετάρτη 29 Οκτωβρίου, στις 9 το βράδυ, στον Κινηματογράφο Αθήναιον 1. Επειδή είναι πλακατζίδικη περιπέτεια αστυνομικών καταδιώξεων, με την υπογραφή του Luc Besson.


Premiere 2η: Open Range

Που- Πότε- Γιατί: Αθήνα, Κινηματογράφος Γαλαξίας 1, στις 3μμ της Κυριακής 26 Οκτωβρίου. Επειδή είναι η πολύ επιτυχημένη επιστροφή του Kevin Costner στο western (είδος που τον καθιέρωσε ως σκηνοθέτη-ηθοποιό). Που θα πάτε το…τετραήμερο (25-28 Οκτωβρίου) είπαμε; Μα, στις αγαπημένες σας Cine-Premieres φυσικά!


Premiere 3η: Fan Fan la Tulipe

Που-Πότε- Γιατί: Village Entertainment Park (Ρέντη), Τέταρτη 29 Οκτωβρίου στις 8:30 το βράδυ. Επειδή σας αρέσει το περιπετειώδες ρομάντζο εποχής αλά γαλλικά. Ο Besson ξαναχτυπά, με πρωταγωνίστρια την Penelope Cruz.


(Εδώ σας δίνω 1΄ να ξεπεράσετε το αρχικό overdose-shock και άλλα 5’ για να ξεκινήσετε να κλείνετε θέσεις για τις ταινίες. Ακολουθεί η νέα και ένδοξος, κινηματογραφική εβδομάς:)

Εβδομάδα 17-23 Οκτωβρίου

Μετά από ένα Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου που μας ψιλο-απογοήτευσε (μα τι, …ματιασμένα είναι τα ελληνικά φεστιβάλ εφέτος;) έχουμε cineχεια στα εγχώρια κινηματογραφικά δρώμενα, όπως θα διαπιστώσετε scrollάροντας τις σελίδες του…γειτνιάζοντος Cinepolis. Για την ώρα έχουμε 5+1 ταινίες, η μία καλύτερη από την άλλη (τηρουμένων των αναλογιών, έτσι;) σε…αντεστραμμένη σειρά κατάταξης:

6. Daddy Day Care, με τον Eddie Murphy

Ό,τι –ό,τι και όπως-όπως για να ξεφύγει ο all-time δημοφιλέστερος μαύρος κωμικός από τα συντρίμμια του Pluto Nash. Μπαμπάδες – νταντάδες λοιπόν, με τα γνωστά τραβηγμένα-από-τα-μαλλιά- gags και πολύ fan για τους μπόμπιρες- θεατές. Οι συνοδοί να περιμένουν στην έξοδο παρακαλώ…


5. American Pie 3 - The Wedding, με τον Jason Biggs

Η σειρά –απόγονος των θρυλικών (μπρρρ…) Porky’s (θυμάστε τα ‘80s;) σε νέες, γαμήλιες περιπέτειες. Μην φάτε και βαριά προτού τη δείτε! Ο Biggs σκαντζάρει με αρκετή επιτυχία ως ρόλος, τον χαρακτήρα του Woody Allen στο επερχόμενο (και ψιλο-βαρετό Anything Else). Τελικά το μόνο compliment που βρήκα να γράψω προέρχεται από άλλη ταινία…


4. The League of Extraordinary Gentlemen, με τον Sean Connery

Alan Moore-στο-blender, αξιοπρεπή effects, φανερά εκνευρισμένος ο Sean, σε μια ταινία όπου συμμετείχε στην παραγωγή, αλλά αποκήρυξε λόγω διαφωνιών με τον σκηνοθέτη Stephen Norrington (Blade). Υπερβολικά μακροσκελές σε διάρκεια, προορισμένο για τους fans.


3. The Good Thief, του Neil Jordan

Comeback του μεγάλου- μα παρακμάζοντος σκηνοθέτη, με ultra cool-heist ατμόσφαιρα, κι έναν φοβερό-στο πετσί –του- τυχοδιώκτη Nick Nolte. Από ουσία όμως, ολίγη. Μακριά από τις ένδοξες εποχές των Mona Lisa και Crying Game.


2. Ludwig (Επανέκδοση- 1972), του Luchino Visconti

Υπερ-λουσάτο gay δράμα εποχής με θέμα τη ζωή του ομώνυμου Βαυαρού Βασιλιά που ξεπούλησε τα πάντα για να υπηρετήσει τα τρυφηλά του πάθη (μέσα σ’όλα και η αγάπη του για τον… Wagner). Με την ιστορική ανάπλαση επιπέδου ενός Senso (1955) και το υπαρξιακό αδιέξοδο μιας προσωπικότητας όπως το τελειοποίησε στο θρυλικό Death In Venice. Ο Visconti, κοντά στο κύκνειο άσμα του φανερώνει τη μελαγχολία του, πάντοτε με απαράμιλλο στυλ.


1. Χαμενοι στη Μετάφραση, της Sofia Coppola

Ταινία του μήνα, μέσα στις 10 της χρονιάς, εκτός απροόπτου. Απ’αυτές που ωριμάζουν μέσα σου, κατακτώντας σε αισθαντικά, νωχελικά, σχεδόν ντροπαλά. Oscarικός Bill Murray, χάρμα ιδέσθαι (από κάθε άποψη) η Scarlett Johansson. Η Sofia χαμένη στο αγαπημένο της Τόκιο, με ένα ετερόκλητο -παρ’ολίγον- ζευγάρι, χαμένο κι αυτό στα συναισθηματικά του αδιέξοδα. Το στοίχημα για το ερωτικό αριστούργημα της χρονιάς/δεκαετίας μοιάζει χαμένο, όμως η Coppola κερδίζει επάξια ένα σίγουρο μέλλον ως σκηνοθέτις που κλέβει τις εντυπώσεις, κρατώντας ψηλά το βαρύ-σαν ιστορία όνομά της.


«Χαμένος στην Μετάφραση» κι εγώ, σύντομα στο Cine.gr, προσπαθώντας την αποκωδικοποίηση ταινιών που αγαπήσατε (ή-πιθανότερο-μισήσατε!) μεν, χωρίς τη βεβαιότητα ότι τις κατανοήσατε πλήρως, δε…

Cin(e)τονιστείτε λοιπόν!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.